Μαΐ 20, 2018 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Δεν δικαιούσαι να ομιλείς

Δεν δικαιούσαι να ομιλείς

Βλέπω τον κ. Μπουτάρη, λίγο μικρότερος απ’ τους γονείς μου, πεσμένο στο έδαφος κι από πάνω του «περήφανους πατριώτες» να τον κλωτσάνε γιατί λέει έχει περίεργες απόψεις που δεν τις κρατάει για τον εαυτό του, αλλά τις εκφράζει, αν είναι δυνατόν, δημόσια.

Γεγονός δηλαδή ανεπίτρεπτο στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας όπου ο πασαένας που ζώνεται μια ελληνική σημαία κι έναν δικέφαλο αυτόματα αποκτά το δικαίωμα να συνετίζει τους διαφορετικούς.

Βλέπω τη φωτογραφία ξανά και ξανά, κοιτάζω τα θυμωμένα βλέμματα, διαβάζω λόγια όλο αγανάκτηση για τον βέβηλο που μαγάρισε τα ιερά και τα όσια της φυλής και νιώθω ότι τα έχω ξαναδεί αυτά τα πρόσωπα, έχω ξανακούσει αυτά τα λόγια.

Τα έχω ξαναδεί, τα έχω ξανακούσει πολλές φορές μέχρι σήμερα όταν άνθρωποι νοικοκυραίοι, άνθρωποι «καθώς πρέπει», μεταμορφώνονται σε αρπακτικά.

Ποτέ δεν είναι μόνοι τους. Πάντα θέλουν κι άλλους δίπλα τους. Το πλήθος, και τα τελευταία χρόνια το διαδίκτυο, τους αλλάζει. Απασφαλίζουν και εκδηλώνουν ένα πρωτόγονο θυμό γι’ αυτούς που αποκλίνουν απ’ τα κουτάκια που έχουν στο μυαλό τους σαν «το σωστό».

Απασφαλίζουν και μεταμορφώνονται σε αρπακτικά για λίγο όμως, όσο είναι με το πλήθος, όσο πληκτρολογούν πίσω από τις οθόνες γιατί την επομένη θα τους δεις να σταυροκοπιούνται στην εκκλησία, να στέκονται κλαρίνο στον εθνικό ύμνο με δάκρυα στα μάτια, να φιλάνε το χέρι του δεσπότη και να τηλεφωνούν όλο σεβασμό στον βουλευτή τους για να τους εξυπηρετήσει.

«Ο φανατικός, γράφει ο Άμο Οζ, ενδιαφέρεται πάντα περισσότερο για σένα παρά για τον εαυτό του.
Είναι πάρα πολύ αλτρουιστής. Θέλει να σε αλλάξει. Συνεχώς λέει ότι σε αγαπάει και θέλει να σε αλλάξει. Όλη την ώρα όμως ασχολείται με τα δικά σου.
Πέφτει συνεχώς στον λαιμό σου για να σε αγκαλιάσει.
Αν αποδειχθεί ότι τελικά δεν αλλάζεις και τόσο εύκολα, τότε θα σε στραγγαλίσει.»

Comments are closed.