Κρανίου τόπος

Μάλλον δεν μπορείς να ξεφύγεις απ’ το παρελθόν σου. Σαν να είναι ένα αόρατο σχοινί που σε κρατάει δεμένο. Τεντώνεται, λεπταίνει, γίνεται κλωστούλα, αλλά είναι πάντα εκεί.
Μεγαλώνεις, αλλάζει ο κόσμος γύρω σου, αλλάζεις κι εσύ, αλλά κάποια στιγμή κάτι συμβαίνει και η κλωστούλα σε τραβάει πίσω.

– Πρέπει να κανονίσουμε να πάμε στη Μακρόνησο. Θέλω να δω αυτό το μέρος μια φορά.

«Λίγα καψαλιασμένα σκοίνα στη μασκάλη του καλοκαιριού
λίγες ασφάκες
το θυμάρι» [1]

Περπατάς στο άνυδρο τοπίο και το μυαλό γυρίζει πίσω.
Στις δικές σου μνήμες, στις διηγήσεις των παλιών, στα οικογενειακά βιώματα, στα βιβλία που διάβαζες στην άγρια νιότη σου.
Όλα εκεί να στριφογυρίζουν.

«Διψάσαμε πολύ.
Πολύ πεινάσαμε.
Πολύ πονέσαμε.» [1]

«Βραδιάζει
με το παγούρι του δειλινού χωμένο στην αμμουδιά
με το φεγγάρι αραγμένο σ’ έναν άλλο γιαλό
να το κυλάει η γαλήνη με το μικρό της δάχτυλο –
σε ποιο γιαλό; ποια γαλήνη;» [1]

– Ν’ ανέβουμε ψηλά στον λόφο με την κεραία;
– Συγγνώμη είναι μακριά ακόμη;
– Κάμποσο, αλλά έχει καταπληκτική θεά.

«Δω πέρα ξεχάσαμε ένα σωρό πράματα.
Δεν είναι ένα παράθυρο να κοιτάξουμε τη θάλασσα
Αλλιώς κοιτιέται η θάλασσα απόνα παράθυρο
αλλιώς πίσω απ’ το συρματόπλεγμα.» [1]

– Πού είναι το Β’ ΕΤΟ; Δεν μπορώ να καταλάβω απ’ τον χάρτη.
– Όλη αυτή η πλαγιά πίσω μας. Και ψηλά είναι το θέατρο.
– Ξέρετε ήταν ο πατέρας μου εδώ. Θα μου βγάλετε μια φωτογραφία κάτω απ’ την αψίδα;

«Α. Β. Γ.

Τα συρματοπλέγματα.
Οι νεκροί.
Οι τρελοί.

Α.Β.Γ.

(Γαλάζια, η θάλασσα — πολύ γαλάζια.
Χρυσό αιγαιοπελαγίτικο τοπίο.
Οι γλάροι)

Α.Β.Γ.» [1]


[1] Γιάννης Ρίτσος, Πέτρινος χρόνος, Κέδρος 1981

Leave a comment: