Αυγ 21, 2016 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Σάββατο στα επείγοντα

Σάββατο στα επείγοντα

Σαπρίκης Χρίστος

Ώρες αναμονής, ώρες κοιτώντας το κινητό, τα τετράγωνα της μόνωσης στο ταβάνι, τα πλακάκια στο πάτωμα. Συζητώντας ξανά και ξανά για το τίποτα. Όλα στην προσπάθεια να ροκανίσεις τον χρόνο, να διώξεις τη σκέψη απ’ το τώρα.

-Έπρεπε να μπούμε με το αυτοκίνητο μέσα. Όλοι μπαίνουν.

Τα πρόσωπα εναλλάσσονται. Νέοι, γέροι, παιδιά, μωρά που κλαίνε γοερά. Μόνοι, με συνοδεία. Ντυμένοι με τα ρούχα της στιγμής, πρόχειρα, επίσημα, βρώμικα, καθαρά, ατημέλητα, ματωμένα.

-Να περιμένετε κύριε. Οι χειρουργοί έχουν τροχαίο αυτή τη στιγμή.

Οι τακτικοί θαμώνες ξεχωρίζουν. Ξέρουν τα κατατόπια, μπαίνουν θαρρετά στα ενδότερα. Οι πρωτάρηδες αμήχανοι ψάχνουν να προσανατολιστούν στο χάος, παρακολουθούν τους έμπειρους για να επαναλάβουν διστακτικά τα ίδια.

– Δεν ξανάρχομαι εδώ. Δεν ξέρουν τι τους γίνεται.

Το ζευγάρι δίπλα μιλάει χαμηλόφωνα, απέναντι έχουν αναλύσει όλες τις εξετάσεις. Ζάχαρο τόσο, ουρία τόσο. «Αφού δεν έχω χοληστερίνη γιατί μου έκαναν εξέταση;»

Ο κύριος…! η κυρία …! φωνάζει η νοσοκόμα κάθε λίγο. «Αυτός είναι από το χωριό. Τι έπαθε πάλι;» Μικρές κοινωνίες που σε κάνουν αναγκαστικό κοινωνό των προβλημάτων, τροφή συζητήσεων για τις επόμενες μέρες, μήνες.

– Και σε μένα το ίδιο μου βρήκαν την άλλη φορά. Να κάνεις και αξονική. Να επιμένεις.

Η πόρτα μπροστά στριγγλίζει κάθε φορά που ανοίγει. Γιατί έχει πινακίδα «Απαγορεύεται η είσοδος στους μη έχοντες εργασία» όταν όλοι μπαίνουν μέσα; –

-Εγώ δεν κάθομαι μέσα Δεκαπενταύγουστο και αύριο να έχει πανηγύρι. Θα φύγω ό,τι και να μου πούνε.

Μια άσπρη νυχτοπεταλούδα(;), σκόρος(;) πέφτει στο έδαφος ζαλισμένη απ’ τα έντονα φώτα της οροφής.

-Την είδες αυτή τη γιατρέσσα με την ροζ στολή που μπήκε μέσα; Δεν είναι πολύ όμορφη;

Σαπρίκης Χρίστος

Comments are closed.