σπαράγματα


Μαρ 26, 2017 - σπαράγματα, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σπαράγματα

σπαράγματα

◑ Βόλτες σε μουσεία, βόλτες σε βιβλία ποιητών.
Αρχαία σπαράγματα, σπαράγματα ποιημάτων.
Δυο κόσμοι αυθαίρετα ενωμένοι:


≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
[…]
Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ αὐτὸν ποὺ χαιρετᾶ ἀπ᾿ τὴν ἐξέδρα
ὧρες ἀτέλειωτες τὶς παρελάσεις.
Στὸν Πρόεδρο τοῦ Ἐφετείου ἀντισταθεῖτε,
στὶς μουσικές, τὰ τούμπανα καὶ τὶς παράτες,
σ᾿ ὅλα τὰ ἀνώτερα συνέδρια ποὺ φλυαροῦνε,
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι,
σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄγονη κυρία ποὺ μοιράζει ἔντυπα ἁγίων,
λίβανον καὶ σμύρναν.
[…]
Ἀντισταθεῖτε.


Μιχάλης Κατσαρὸς, Αντισταθείτε, για τον δίσκο του Θανάση Γκαϊφίλια Επί πτυχίω, 1996
& Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας

Μαρ 22, 2017 - σπαράγματα, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σπαράγματα

σπαράγματα

◑ Βόλτες σε μουσεία, βόλτες σε βιβλία ποιητών.
Αρχαία σπαράγματα, σπαράγματα ποιημάτων.
Δυο κόσμοι αυθαίρετα ενωμένοι:

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

Έλα κοντά μου. Δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι η φωτιά.

[…]

Έλα κοντά μου. Δεν είμαι ούτε λιμάνι.
Δε σου τάζω την απανεμιά.
Ούτε τις γλυκές ισημερίες,
και τις αλκυονίδες ζεστασιές.
Δεν είμαι λιμάνι.

Εγώ… Δεν είμαι…
Παρά ένας κουρασμένος στρατολάτης.
Ένας αποσταμένος περπατητής…
Που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
για ν΄ακούσει το τραγούδι των γρύλων.
Και αν θέλεις…
Έλα να τ’ ακούσουμε μαζί.

Μενέλαος Λουντέμης, Ἐρωτικὸ κάλεσμα, Τα Ποιητικά του, Ελληνικά Γράμματα Αθήνα, 1999
& Αρχαιολογικό Μουσείο Άρτας

 

Μαρ 16, 2017 - σπαράγματα, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σπαράγματα

σπαράγματα

◑ Βόλτες σε μουσεία, βόλτες σε βιβλία ποιητών.
Αρχαία σπαράγματα, σπαράγματα ποιημάτων.
Δυο κόσμοι αυθαίρετα ενωμένοι:

 

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

Πέθανες- κι ἔγινες καὶ σύ: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.
Τριάντα ἕξη στέφανα σὲ συνοδέψανε, τρεῖς λόγοι ἀντιπροέδρων,
Ἑφτὰ ψηφίσματα γιὰ τὶς ὑπέροχες ὑπηρεσίες ποὺ προσέφερες.

Ἄ, ρὲ Λαυρέντη, ἐγὼ ποὺ μόνο τὄξερα τί κάθαρμα ἤσουν,
Τί κάλπικος παρᾶς, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μέσα στὸ ψέμα
Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ, δὲν θὰ ῾ρθῶ τὴν ἡσυχία σου νὰ ταράξω.

(Ἐγώ, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μὲς στὴ σιωπὴ θὰ τὴν ἐξαγοράσω
Πολὺ ἀκριβὰ κι ὄχι μὲ τίμημα τὸ θλιβερό σου τὸ σαρκίο.)

Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ. Ὡς ἤσουν πάντα στὴ ζωή: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.

Δὲ θά ῾σαι ὁ πρῶτος οὔτε δὰ κι ὁ τελευταῖος.

Μανόλης Ἀναγνωστάκης, Ἐπιτύμβιον
& Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας

Σελίδες:«1234»