Στους Imaginistes

Κείμενα και φωτογραφίες που έχουν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα imaginistes.com.
Οι imaginistes αυτοπροσδιορίζονται ως «Αυτόνομη ανοιχτή ομάδα παρέμβασης ενεργών ανήσυχων πολιτών, χωρίς συγκεκριμένη οργανωτική δομή. Την συγκροτούν πολίτες αθεράπευτα φαντασιόπληκτοι, όχι όμως αιθεροβάμονες. Ψάχνονται συνεχώς, ανατρέπουν και αμφισβητούν τις βεβαιότητες. Είναι ερωτομανείς και αποστρέφονται την κακογουστιά και τη βλακεία. Κοιμούνται λίγο, αγαπάνε τη φύση, τις τέχνες, το χιούμορ και το καλό κρασί. Αποφεύγουν τη βία αλλά κάνουν ομαδικές επιθέσεις με προτάσεις , θετικές πρωτοβουλίες και άλλες βλαβερές ουσίες. Πορεύονται έχοντας για οδηγό το κορυφαίο λαϊκό φιλοσοφημένο απόφθεγμα: ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΓΑΠΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΘΩΡΟΥΝ ΝΑ ΣΚΑΝ!»


Ιούν 21, 2018 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τα πιάτα ήταν στο τραπέζι

Τα πιάτα ήταν στο τραπέζι

Τέλη Αυγούστου πριν από κάμποσα χρόνια κι ένα ακόμη ταξίδι στη Δυτική Μακεδονία. Αγαπημένος προορισμός οι Πρέσπες.

Διαμονή στον Άγιο Γερμανό, βόλτες με το βαρκάκι με τη μηχανή του να ξεσηκώνει τα πουλιά, γριβάδι και φασόλια στις ταβέρνες της περιοχής, ατέλειωτοι ποδαρόδρομοι στα μονοπάτια γύρω απ’ τις λίμνες.

-Τόσες φορές έχουμε έρθει και δεν πήγαμε ποτέ να δούμε τη σπηλιά – νοσοκομείο του Δημοκρατικού Στρατού.
– Αντέχεις μεσημεριάτικα να πάμε τώρα;

Στο Βροντερό ένα άλλο τοπίο. Θημωνιές αριστερά και δεξιά του δρόμου, γυναίκες με μαντήλια και μεγάλα χρυσά σκουλαρίκια, πρόσωπα διαφορετικά. Λες και περνούσες από βλαχοχώρι. Και ο αυγουστιάτικος ήλιος να τα καίει όλα.

– Καλά πάμε για τη σπηλιά;
– Τη σπηλιά του Κόκκαλη λέτε;
– Αυτή που ήταν νοσοκομείο στον εμφύλιο πόλεμο.
– Του Κόκκαλη. Όλο ευθεία αλλά δεν θα μπορέσετε να φτάσετε κοντά με τ΄ αυτοκίνητο. Θα περπατήσετε. Έβρεξε και ο δρόμος έχει χαλάσει.
~~~
– Τη βρήκατε;
– Δεν μπορέσαμε να φτάσουμε.
– Τώρα δεν έχει τίποτε μέσα. Τα κάψανε όλα. Πριν από χρόνια ήταν γεμάτη κρεβάτια απ΄το νοσοκομείο. Ήθελε άδεια απ’ τον στρατό για να μπεις. Από που είστε παιδιά; Η γιαγιά αρχίζει την κουβέντα στο καφενείο όπου γυρίσαμε κατακόκκινοι απ’ τον ήλιο, μοναδικοί θαμώνες.
– Από Αθήνα ερχόμαστε.
– Ξέρετε, εμείς δεν είμαστε από εδώ.
– Από που είστε;
– Είμαστε Βλάχοι. Στην Πρέβεζα μέναμε. Μας έφερε ο Παπάγος μετά το ’50. Ήρθε ο στρατός και μας πήρε. Το χωρίο το βρήκαμε άδειο. Πεντακόσιοι νοματαίοι μένανε μας είπαν. Μπήκαμε στα σπίτια των ανθρώπων και τα βρήκαμε όπως τα άφησαν. Ακόμα και τα πιάτα ήταν στο τραπέζι.
– Και που πήγαν;
– Πέρασαν απέναντι. Τ΄ άφησαν όλα εδώ. Ακόμα και τα πιάτα ήταν στο τραπέζι, επαναλάμβανε η γιαγιά.
– Δε γύρισε κανένας;
– Κανένας. Μείναν εκεί. Εμείς φτιάξαμε τις ζωές μας εδώ αλλά όλο και λιγοστεύουμε. Φεύγουν τα παιδιά. Τι να κάνουν;

Το βράδυ στο πανηγύρι η ορχήστρα τραγουδούσε μια ποντιακά, μια ηπειρώτικα και μια βαρούσαν τα χάλκινα. Μόνο που στα τελευταία πολλά τραγούδια δεν είχαν λόγια. Μόνο μουσική.

– Δεν τα πολυμιλάμε τώρα. Λένε απ’ τη διπλανή παρέα.

Ένας κόσμος που πήγε από «εκεί» και άφησε τα πιάτα στο τραπέζι, άνθρωποι που τους έβαλαν με το ζόρι να γεμίσουν το «κενό» στα σύνορα, τραγούδια χωρίς λόγια, μια γλώσσα που δεν ονοματίζεται. Ανθρώπινες ιστορίες που ανακατεύονται με Μεγαλέξανδρους και μακεδονομάχους. Ταυτότητες ανθρώπων που αναζητούν το φως, ταυτότητες ανθρώπων που ζητάμε να μείνουν στο σκοτάδι.

Φεβ 25, 2018 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Κουβέντες καφενείου περί ηθικής, νομιμότητας και μελιού

Κουβέντες καφενείου περί ηθικής, νομιμότητας και μελιού

«Στη φοιτητριούλα που σ’ έχει ερωτευτεί
θα σε καταγγείλω πονηρέ πολιτευτή.
Τζάμπα χαραμίζει θα πάω να της πω
το νεανικό της και αγνό ενθουσιασμό.» [1]
~~~

– Ήρθε το πόρισμα της πολεοδομίας;

– Χτες μου το κοινοποίησαν.

– Καλά και τι περιμένεις και δεν μας το λες;

– Να διαβάστε το. Λέει ότι η σκάλα της εκκλησίας είναι μια αυθαίρετη κατασκευή που κτίστηκε στον κοινόχρηστο χώρο της πλατείας καθ’ υπέρβαση της αδείας, επιβάλει τα πρόστιμα που προβλέπονται, πάνω από 2.000€, και φυσικά διατάσσει την κατεδάφισή της.

– Δηλαδή όταν η Δημοτική μας Αρχή στο Δημοτικό Συμβούλιο έλεγε ότι όλα έγιναν σύμφωνα με το νόμο έλεγε ψέματα; [2]

– Φυσικά και έλεγε ψέματα. Δεν είναι άσχετοι όπως ισχυριζόσουν την άλλη φορά. [3]. Ούτε ναοδομίες υπάρχουν σήμερα για να δίνουν άδειες, έχουν καταργηθεί, ούτε η άδεια οικοδόμησης του ναού λέει ότι μπορεί να κτίζεις όπου θες και μάλιστα σε κοινόχρηστο χώρο. Αυτά είναι παραμύθια.

– Μα γιατί να πούνε ψέματα; Δεν ορκίστηκαν όλοι να υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον;

– Ορκίστηκαν με παπάδες και μανουάλια. Κοντέψαμε να λιποθυμήσουμε απ’ το λιβάνι στην ορκωμοσία στο Δημαρχείο. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Ποιος θυμάται τώρα όρκους και οράματα; Τώρα πάμε για τις εκλογές.

~~~
«Θυμάσαι που βαλάντωνες εκεί στην εξορία
και διάβαζες και Ρίτσο και αρχαία τραγωδία;
τώρα κοκορεύεσαι επάνω στον εξώστη
και μιλάς στο πόπολο σαν τον ναυαγοσώστη.» [1]
~~~

– Αν είναι έτσι δεν τίθεται ένα ψιλοηθικό θεματάκι; Να μην πούμε και κάτι παραπάνω όταν συγκαλύπτεις καταπάτηση δημοσίου χώρου από έναν ιδιώτη;

– Όχι απλά συγκαλύπτεις. Συμμετέχεις στην καταπάτηση γιατί στο Δημοτικό Συμβούλιο τόνισαν όλο περηφάνια ότι η συγκεκριμένη κατασκευή έγινε ύστερα από συνεννόηση με τον Δήμο! [2] Για να καταλάβεις περνούσαν οι υπεύθυνοι, βλέπανε την παρανομία και λέγανε «παιδιά όλα καλά, συνεχίστε». Φυσικά και υπάρχει θέμα. Θα δούμε τι θα ειπωθεί και στο Δημοτικό Συμβούλιο και θα ρωτήσω και κάτι φίλους δικηγόρους.

– Σοβαρευτείτε! Μη λέτε μεγάλες κουβέντες! Η εκκλησία δεν είναι ένας οποιοσδήποτε ιδιώτης. Είναι η σωτηρία της ψυχής μας.

– Της ψυχής μας και των ψήφων μας.

– Πώς το είχαμε πει;

– Ευλογημένα ψηφουλάκια.

– Δεν ξέρω τι λέτε εσείς αλλά εμένα η σκάλα [4] αυθαίρετη – ξεαυθαίρετη μ’ αρέσει. Μαζί με τις άλλες δυο αυθαίρετες που κτίστηκαν παλιότερα δίνουν μια τέλεια ισορροπία στο οικοδόμημα. Αν μάλιστα της βάλουμε και μια μαρμάρινη επένδυση μ’ έναν μπρούτζινο δικέφαλο αετό αριστερά δεξιά θα γίνει κουκλι. Άσε που είναι και στην ευθεία απ’ τα σπίτια σας γκρινιάρηδες. Έρχεστε απ’ το στενό και τσουπ μέσα στον ναό. Δεν χρειάζεται να κάνετε κύκλο και να μπείτε απ’ την άλλη αυθαίρετη σκάλα από μπροστά.

– Καλά τώρα εσείς πιστεύετε στα σοβαρά ότι θα κατεδαφίσουν το αυθαίρετο;

– Γιατί όχι; Ο νόμος είναι σαφής. Δεν πρέπει ο Δήμος να πάρει πίσω τον κοινόχρηστο χώρο;

– Μ’ αρέσει η αισιοδοξία σου…

– Σκεφτείτε αν στο πιο κεντρικό σημείο του Δήμου μας γίνονται τέτοια, τι μπορεί να γίνεται και σε άλλα έργα που δεν τα πολυβλέπεις;

– Δεν είναι σωστό να γενικεύεις. Καθόλου σωστό.

– Τι να μη γενικεύω. Εδώ για παράδειγμα γεμίσανε χωρίς καμιά μελέτη κολονάκια τις διασταυρώσεις, πληρώσανε ένα σκασμό λεφτά, στην πορεία «ανακάλυψαν» ότι είναι παράνομα και τώρα πληρώνουν για να τα ξηλώσουν και δικαιολογούνται ότι τα βγάζουν γιατί λέει εμπεδώσαμε τη σωστή συμπεριφορά παρκαρίσματος!!! [5] Αντί να πούνε τουλάχιστον ένα συγγνώμη λάθος, μας δουλεύουν και από πάνω.

– Λάθος χρόνους και πρόσωπα χρησιμοποιείς. Δεν είναι «αυτοί πληρώσανε – αυτοί πληρώνουν». Είναι «εμείς πληρώνουμε».

– Καλά πώς δικαιολογούν όλοι τέτοιες καταστάσεις;

– Μη κάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε. Είναι το λεγόμενο mode «πετάει – πετάει ο γάιδαρος». Λέει ο αρχηγός «όλα σωστά, οι άλλοι φταίνε», «όλα σωστά, οι άλλοι φταίνε» λένε εν χορώ και οι από κάτω. Πλειοψηφία έχουν, ό,τι θέλουν κάνουν. Βλέπεις κανέναν να παίρνει προσωπικές ευθύνες για κάτι το στραβό; Έτσι δουλεύει το σύστημα διαχρονικά και σε όλα τα επίπεδα.

– Αχ! Μα είναι τόσο γλυκιά αυτή η εξουσία;

– Μέλι. Μέλι θυμαρίσιο.

~~~
«Εκείνο που υψώνεται και σε εκμηδενίζει
είναι της καρδούλας μου το φως που ξεχειλίζει
και ότι σε γλιτώνει και σου δίνει την αιτία
είναι που χρειάζεται και η γραφειοκρατία.» [1]


[1] Διονύσης Σαββόπουλος, Πολιτευτής, 1979
[2] Συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου 15/11/17
[3] https://goo.gl/dL4rd2
[4] https://goo.gl/npHSDV
[5] https://goo.gl/R8pSW8


Φεβ 9, 2018 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Κουβέντες καφενείου για μια σκάλα και μια ευτυχισμένη πόλη

Κουβέντες καφενείου για μια σκάλα και μια ευτυχισμένη πόλη

-Τι έγινε; Ήρθε η πολεοδομία;

– Ήρθε. Και φυσικά διαπίστωσε ότι η σκάλα της εκκλησίας κτίστηκε σε δημόσιο χώρο. [1] Θα μου στείλει και το πόρισμα γραπτά.

– Ήταν κανένας από τον Δήμο στην αυτοψία;

– Καλά πλάκα κάνεις; Εδώ όταν απ’ το «Μετέχω» ρώτησαν στο Δημοτικό Συμβούλιο πριν από λίγο καιρό για το αν υπάρχουν πολεοδομικές παραβάσεις στην εκκλησία η απάντηση της Δημοτικής Αρχής ήταν ότι όλα έγιναν σύννομα και σύμφωνα με τα σχέδια. [2]

– Σοβαρά έτσι απάντησαν; Δεν έχουν μηχανικούς εκεί στο Δήμο να κοιτάξουν τα σχέδια και να δούνε τι γίνεται;

– Δεν ξέρω ποιο είναι το πιο τραγικό. Να είναι οι αρμόδιοι τόσο άσχετοι ή να κλείνουν τα μάτια σε μια παρανομία;

– Έλα τώρα. Βλέπεις να ιδρώνει το αυτί κανενός;

– Το ξέρω. Γραμμένα τα ‘χουν οι περισσότεροι. Εκεί ποντάρουν και το παίζουν large. Εσύ τι θα κάνεις;

– Μόλις πάρω το πόρισμα θα πάω στον επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης, στην Περιφέρεια, στον Σκουρλέτη. Κάπου θα βρούμε άκρη και τότε να δούμε τα «σύννομα και τα σύμφωνα με τα σχέδια.»

– Τα άλλα έργα που κάνουν στην πλατεία, συγγνώμη στο προαύλιο της εκκλησίας, τα είδατε;

– Μας έχουν αλλάξει τα φώτα στην «ανάπλαση»! Δεν μπορούμε να πιούμε καφέ απ’ τον θόρυβο και τη σκόνη. Σκάβουν τα πεζοδρόμια, σκάβουν το γκαζόν, ξήλωσαν και το αυτόματο πότισμα και πέταξαν τους σωλήνες στα σκουπίδια.

– Μα αυτά που ξηλώνουν δεν τα είχε κάνει ο Δήμος πριν από κάμποσο καιρό;

– Τα έκανε, τα πληρώσαμε και τώρα τα ξηλώνει, τα ξανακάνει και τα ξαναπληρώνουμε. Λεφτά υπάρχουν.

– Δεν είναι σωστό η ανάπλαση της πλατείας, συγγνώμη του προαυλίου της εκκλησίας, να αντιμετωπιστεί συνολικά για να μην έχουμε αυτό το χάλι συνεχώς και να μη γίνονται σπατάλες;

– Φυσικά και έτσι έπρεπε να γίνει. Το ξέρετε ότι 2-3 φορές τα τελευταία χρόνια πήρε απόφαση το Δημοτικό Συμβούλιο για τη διενέργεια Αρχιτεκτονικού Διαγωνισμού για τη διαμόρφωση της πλατείας; [3] [4] Έ! Όσο τον είδατε εσείς άλλο τόσο τον είδα κι εγώ.

– Κοίταξε, ένας αρχιτεκτονικός διαγωνισμός έχει και ευθύνη. Πρέπει να τον υλοποιήσεις και κρίνεσαι αν το εφαρμόζεις ή όχι. Ενώ τώρα με το ράβε ξήλωνε και οι εργολάβοι έχουν δουλειά και νομίζει ο κοσμάκης ότι γίνονται έργα.

– Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα το λένε στο χωριό μου.

– Μια ζωή γκρινιάρηδες είστε! Σκέφτεστε επιφανειακά. Δείτε το μακροπρόθεσμα. Όταν κάνεις το ίδιο έργο 2-3 φορές τότε βρίσκει δουλειά και περισσότερος κόσμος. Άσε που τι αισθητική πρόταση μπορεί να έχει ένας αρχιτέκτονας για το Μπραχάμι; Τώρα αυτοσχεδιάζουμε εμείς και δένει απόλυτα το κιτς με τον περιβάλλοντα χώρο.

– Αυτό το κομμάτι με την τέντα που είναι πίσω απ’ το κτίριο της εκκλησίας τίνος είναι;

– Δημοτικό είναι.

– Δημοτικό! Δηλαδή τόσα χρόνια που το είχε περιφράξει η εκκλησία και έβαλε κάγκελα, τέντες, γλάστρες και ψησταριές ήταν καταπατημένο;

– Ναι. Και πρόσεξε! Ακόμα και τώρα που κάνουν την «ανάπλαση» δεν το ενσωματώνουν στην πλατεία, συγγνώμη στο προαύλιο της εκκλησίας, αλλά αφήνουν το μισό με τα κάγκελα γύρω γύρω.

– Καλά είναι απίθανοι. Δεν βλέπεις πού ούτε καν το ευθυγράμμισαν με το υπόλοιπο έργο. Χτίσανε και καινούριο πεζούλι και βάλανε ξανά τα κάγκελα. Έπρεπε να ήσουν προχτές εδώ να δεις τον ιερέα να τσακώνεται με τον εργολάβο και φυσικά ο Δήμος απών.

– Μα είναι καταπατημένο!

– Εσύ κατάλαβες ότι ο Δήμος μας στο συγκεκριμένο νοιάζεται για τα καταπατημένα ή να μην χαλάει καρδιές;

– Φυσικά να μην χαλάει καρδιές! Τι είναι κάποια τετραγωνικά δημόσιου χώρου μπροστά στην ευτυχία του άλλου.

– Άσε που οι ευτυχισμένοι πολίτες είναι και ευτυχισμένοι ψηφοφόροι. Και οι ευτυχισμένοι ψηφοφόροι κάνουν και ευτυχισμένους δημοτικούς άρχοντες.

– Παιδιά, καλή καρδιά και αγάπη μόνο. Αφήστε σκάλες και πλατείες. Κάτι ξέρουν οι άρχοντες που είναι τόσα χρόνια στο κουρμπέτι. Αγάπη μόνο και:

Τι χαρά να ευτυχείς,
δίχως να το πληρώνεις,
ή να `σαι δίκαιος κι ευθύς,
μα δίχως να ζημιώνεις,
να `χεις πολλά τ’ αγαθά,
να `ναι άξιος ο μισθός σου,
δίχως να δώσεις τόσο δα,
από τον εαυτό σου.
Τι χαρά να ευτυχείς,
δίχως να το πληρώνεις. [5]


[1] https://goo.gl/npHSDV
[2] https://goo.gl/m9KEAX
[3] https://goo.gl/RY4z4x
[4] https://goo.gl/S3iAQx
[5] Διονύσης Σαββόπουλος, Αυταπάτες – 1996

Σελίδες:1234567...42»