Στους Imaginistes

Κείμενα και φωτογραφίες που έχουν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα imaginistes.com.
Οι imaginistes αυτοπροσδιορίζονται ως «Αυτόνομη ανοιχτή ομάδα παρέμβασης ενεργών ανήσυχων πολιτών, χωρίς συγκεκριμένη οργανωτική δομή. Την συγκροτούν πολίτες αθεράπευτα φαντασιόπληκτοι, όχι όμως αιθεροβάμονες. Ψάχνονται συνεχώς, ανατρέπουν και αμφισβητούν τις βεβαιότητες. Είναι ερωτομανείς και αποστρέφονται την κακογουστιά και τη βλακεία. Κοιμούνται λίγο, αγαπάνε τη φύση, τις τέχνες, το χιούμορ και το καλό κρασί. Αποφεύγουν τη βία αλλά κάνουν ομαδικές επιθέσεις με προτάσεις , θετικές πρωτοβουλίες και άλλες βλαβερές ουσίες. Πορεύονται έχοντας για οδηγό το κορυφαίο λαϊκό φιλοσοφημένο απόφθεγμα: ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΓΑΠΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΘΩΡΟΥΝ ΝΑ ΣΚΑΝ!»


Οκτ 22, 2014 - Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Το χαρτόκουτο

Το χαρτόκουτο

Saprikis Christos

Ξεκίνησε σαν ένα χαρτόκουτο. Αν θυμάμαι καλά πρέπει να ήταν από πατατάκια.
Το παρακολουθούσα μέρα με τη μέρα καθώς περνούσα για το σχολείο. Ένα χαρτόκουτο ανάποδα, εκεί στην άκρη του δρόμου, να στέκεται εμποδίζοντας τον επίδοξο οδηγό να παρκάρει μπροστά από την Πόρτα.
Μερικές φορές η βροχή το κατέστρεφε αλλά αυτό εμφανιζόταν πάλι. Από πατατάκια, από γαριδάκια, από γάλατα νουνού – αυτά είναι τα πιο ανθεκτικά.

Κάποια στιγμή αναβαθμίστηκε. Ένα καφάσι από τη λαϊκή, σε σκούρο πράσινο χρώμα το αντικατέστησε. Η βροχή δεν αποτελούσε πια πρόβλημα και η πέτρα από πάνω έκανε τη δουλειά του αέρα και του επίδοξου οδηγού που θα ήθελε να το απομακρύνει, πιο δύσκολη.

«Ε! Αυτό το κομμάτι του δρόμου είναι δικό μου! Μου ανήκει, γιατί είναι μπροστά από την Πόρτα Μου! Μόνο εγώ μπορώ να πάρω το καφάσι μου και να παρκάρω. Οι άλλοι παρακάτω!»

Το χαρτόκουτο στην αρχή, το καφάσι αργότερα, οριοθετούσε μια νέα σχέση του πολίτη με τον δημόσιο χώρο. Αν παλιότερα ήταν η μάντρα που έμπαινε μέσα στο δρόμο τώρα ήταν το καφάσι που σου πρόσφερε περισσότερο ζωτικό χώρο.

…Οι μέρες περνούσαν, μερικές φορές το καφάσι εξαφανιζόταν. (Πρέπει να ομολογήσω ότι ένα πρωί το πέταξα κι εγώ στα κρυφά στον διπλανό κάδο)
Αυτό όμως απτόητο! Την επομένη εκεί στη θέση του. Και ένα πρωί δυο μεγάλοι κώνοι με έντονο πορτοκαλί χρώμα, απ’ αυτούς που βλέπεις στα δημόσια έργα, αναβάθμισαν για άλλη μια φορά την οριοθέτηση του χώρου. Δυο μέτρα απόσταση ο ένας απ’ τον άλλο με μια μικρή αλυσιδίτσα να τους ενώνει ολοκλήρωσαν την προσπάθεια του ιδιοκτήτη του σπιτιού να αποκτήσει το πολυπόθητο μόνιμο παρκινγκ έξω από την Πόρτα του.

Από τότε μου έγινε μανία. Γύριζα τους δρόμους και τα στενά της γειτονιάς και έψαχνα να βρω τέτοια μικρά σύμβολα ιδιοκτησίας θαυμάζοντας την εφευρετικότητα συμπολιτών μας.
Κατασκευές από ξύλα, μεταλλικές ταμπελίτσες, γλαστρούλες!!!, κορδέλες, πολύπλοκα συστήματα με τσιμεντένιες βάσεις, ανταγωνίζονται τα αναποδογυρισμένα χαρτόκουτα και καφάσια. Και μαζί μ’ αυτά ράμπες που ενώνουν το μαγαζί με το δρόμο πάνω στο πεζοδρόμιο, πακτωμένα κολονάκια στο δρόμο για να έχει «αέρα» η βιτρίνα.
Όλα με τον ίδιο στόχο!
Περισσότερος ζωτικός χώρος δικός ΜΟΥ λιγότερος δημόσιο χώρος για τους ΑΛΛΟΥΣ.
Και στο βάθος η φωνή του ποιητή για άλλη μια φορά να επαναλαμβάνει:

«Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ…»

(Μιχάλης Κατσαρός, Η Διαθήκη μου)

Saprikis Christos

Οκτ 18, 2014 - Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Στους δρόμους της πόλης (1+1)

Στους δρόμους της πόλης (1+1)

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…
Saprikis Christos
Saprikis Christos
 Οἱ ταξιδιῶτες χάθηκαν στὸ βάθος

ἄλλους τοὺς κράτησε γιὰ πάντα τὸ φεγγάρι
οἱ καγκελόπορτες τὸ βράδυ ἀνοίγουνε μ᾿ ἕνα λυγμὸ
οἱ ταχυδρόμοι ξέχασαν τὸ δρόμο
κι ἡ ἐξήγηση θὰ ᾿ρθεῖ κάποτε
ὅταν δὲν θὰ χρειάζεται πιὰ καμία ἐξήγηση

Ά, πόσα ρόδα στὸ ἡλιοβασίλεμα – τί ἔρωτες Θέε μου, τί ἡδονὲς
τί ὄνειρα,
ἂς πᾶμε τώρα νὰ ἐξαγνιστοῦμε μὲς στὴ λησμονιά.

Τάσος Λειβαδίτης

Οκτ 14, 2014 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μαγνητικός μιμητισμός

Μαγνητικός μιμητισμός

XSAP_122110184

Και ξαφνικά η timeline μου στο Facebook γέμισε Λουκάνικο. Κάποιος έκανε την αρχή και από κει και έπειτα σαν πλημμυρίδα κυρίεψε τοίχους και λάικ. Φωτογραφίες, σκίτσα, βίντεο, βαθυστόχαστα άρθρα και σχόλια, ένας ολόκληρος κόσμος, κι εγώ σήμερα, να ασχολείται με τον θάνατο ενός σκύλου.

Τι και αν ο Λουκάνικος πέθανε πριν από 5 μήνες. Μικρή σημασία έχει. Τώρα το έβγαλε στον αφρό κάποιος και εκατοντάδες(;) χιλιάδες (;) ο ένας μετά τον άλλον μπήκαν στο παιχνίδι.

Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Κείμενα με φωτογραφίες που ζητάνε λάικ για να πάρει υποτίθεται ένα άρρωστο παιδάκι  χρήματα απ’ το fb, περίεργες ειδήσεις για γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου που δονούν τον εγκέφαλο και μας κάνουν έξυπνους(sic), βίντεο με κρυμμένες τρομερές αλήθειες  που πρέπει να προλάβουμε να τα δούμε πριν τα εξαφανίσουν οι κακοί, «επιστημονικές» ειδήσεις για τα ραπανάκια και άλλα ζαρζαβατικά που σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα, φτάνει να κάνει ένας την αρχή και πολλαπλασιάζονται αυτοστιγμής.

Σκέφτομαι πολλές φορές τι είναι αυτό που κάνει, ευφυείς κατά τα άλλα ανθρώπους, να ανακυκλώνουν χωρίς δεύτερη σκέψη ανάλογες ειδήσεις. Τι είναι αυτό που μας κάνει να λειτουργούμε με τη λογική της αγέλης αποδεχόμενοι πράγματα παράξενα χωρίς να το σκεφτούμε μια δεύτερη φορά.

«Μαγνητικός μιμητισμός» ισχυρίζονται Γάλλοι ερευνητές σε μια έρευνά τους πριν από λίγα χρόνια.

«Η έρευνα έδειξε ότι ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι μιμούνται ο ένας τον άλλο και διαμορφώνουν μια νέα «κοινή γνώμη» ακολουθεί το νόμο που περιγράφει τη συμπεριφορά των ατόμων σε ένα μαγνητικό υλικό.

«Η μίμηση έχει βαθύτατες βιολογικές ρίζες ως στρατηγική επιβίωσης» σχολιάζει ο Ζαν-Φιλίπ Μπουσάρ της γαλλικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, ο οποίος συνεργάστηκε στη μελέτη με τον Κουεντίν Μισάρ της Σχολής Βιομηχανικής Φυσικής στο Παρίσι. Για παράδειγμα, τείνουμε να μιμούμαστε άτομα τα οποία υποψιαζόμαστε ότι γνωρίζουν κάτι που δεν γνωρίζουμε εμείς.

Το μοντέλο που ανέπτυξαν οι ερευνητές βασίστηκε στη φυσική του μαγνητισμού. Όταν ένα μαγνητικό υλικό βρεθεί μέσα σε ένα μαγνητικό πεδίο, τα σπιν (γωνιακή ορμή) των ατόμων του υλικού τείνουν να αποκτήσουν όλα μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Το ενδιαφέρον είναι ότι το σπιν του κάθε ατόμου μπορεί να επηρεάζεται από τα σπιν γειτονικών ατόμων και να ευθυγραμμίζεται με αυτά. Ακόμα και αν το πεδίο αλλάζει κατεύθυνση αργά και σταθερά, τα σπιν των ατόμων συχνά αλλάζουν όλα μαζί απότομα. Ομοίως, οι άνθρωποι έχουν την τάση να μιμούνται τους γύρω τους.»

Τελικά είμαστε ρινίσματα σιδήρου.

XSAP_122110221

Σελίδες:«1...3435363738394041»