Στους Imaginistes

Κείμενα και φωτογραφίες που έχουν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα imaginistes.com.
Οι imaginistes αυτοπροσδιορίζονται ως «Αυτόνομη ανοιχτή ομάδα παρέμβασης ενεργών ανήσυχων πολιτών, χωρίς συγκεκριμένη οργανωτική δομή. Την συγκροτούν πολίτες αθεράπευτα φαντασιόπληκτοι, όχι όμως αιθεροβάμονες. Ψάχνονται συνεχώς, ανατρέπουν και αμφισβητούν τις βεβαιότητες. Είναι ερωτομανείς και αποστρέφονται την κακογουστιά και τη βλακεία. Κοιμούνται λίγο, αγαπάνε τη φύση, τις τέχνες, το χιούμορ και το καλό κρασί. Αποφεύγουν τη βία αλλά κάνουν ομαδικές επιθέσεις με προτάσεις , θετικές πρωτοβουλίες και άλλες βλαβερές ουσίες. Πορεύονται έχοντας για οδηγό το κορυφαίο λαϊκό φιλοσοφημένο απόφθεγμα: ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΓΑΠΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΘΩΡΟΥΝ ΝΑ ΣΚΑΝ!»


Μαρ 22, 2017 - σπαράγματα, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σπαράγματα

σπαράγματα

◑ Βόλτες σε μουσεία, βόλτες σε βιβλία ποιητών.
Αρχαία σπαράγματα, σπαράγματα ποιημάτων.
Δυο κόσμοι αυθαίρετα ενωμένοι:

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

Έλα κοντά μου. Δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι η φωτιά.

[…]

Έλα κοντά μου. Δεν είμαι ούτε λιμάνι.
Δε σου τάζω την απανεμιά.
Ούτε τις γλυκές ισημερίες,
και τις αλκυονίδες ζεστασιές.
Δεν είμαι λιμάνι.

Εγώ… Δεν είμαι…
Παρά ένας κουρασμένος στρατολάτης.
Ένας αποσταμένος περπατητής…
Που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
για ν΄ακούσει το τραγούδι των γρύλων.
Και αν θέλεις…
Έλα να τ’ ακούσουμε μαζί.

Μενέλαος Λουντέμης, Ἐρωτικὸ κάλεσμα, Τα Ποιητικά του, Ελληνικά Γράμματα Αθήνα, 1999
& Αρχαιολογικό Μουσείο Άρτας

 

Μαρ 20, 2017 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Δυο τρύπες στο ταβάνι!

Δυο τρύπες στο ταβάνι!

Απ’ την αρχή της χρονιάς ο βιντεοπροβολέας είναι σε ένα τραπεζάκι στη μέση της τάξης. Ο Σπύρος είχε φέρει ένα κανάλι δαπέδου απ’ τον μπατζανάκη του, το βίδωσα στο πάτωμα και πέρασα τα καλώδια, μια μπαλαντέζα και το καλώδιο δικτύου τα φτιάξαμε εμείς με εργαλεία και υλικά απ’ τα σπίτια μας.

Όμως κάθε φορά που περνούσαν τα πιτσιρίκια δίπλα απ’ το τραπεζάκι όλο και κάποιο έπεφτε πάνω του και το μετακινούσε, εκεί που ήταν καταλάμβανε πολύτιμο χώρο της αίθουσας και πάντα υπήρχε ο φόβος μη γίνει καμιά ζημιά. Κάποια στιγμή βρέθηκαν λίγα χρήματα και είπαμε να βάλουμε τον βιντεοπροβολέα στο ταβάνι της αίθουσας. Αγοράστηκε η βάση, τα απαραίτητα καλώδια, και έμεινε η τοποθέτησή του.

– Να τον βάλουμε εμείς, πρότεινε ο πάντα πρόθυμος Σπύρος.
– Δεν έχουμε τρυπάνι δυνατό για να τρυπήσουμε το μπετόν της οροφής. Το δικό μας δεν θα τα καταφέρει.
– Μην ασχοληθείτε. Θα φωνάξω τους ηλεκτρολόγους του Δήμου για την εγκατάσταση. Επέμενε η κυρία Διευθύντρια.

Και το κανόνισε…

…Ήρθαν χτες. Δυο άτομα. Όχι για να κάνουν την εγκατάσταση αλλά για να δουν τι υλικά χρειάζονται, να τα αγοράσει η Διευθύντρια και να ξανάρθουν άλλη μέρα για τη δουλειά.

– Ξέρετε εμείς θα στερεώσουμε μόνο τα καλώδια στο ταβάνι. Δε θα ανοίξουμε τις δυο τρύπες για τη βάση του βιντεοπροβολέα. Έχουμε φυσικά τρυπάνι αλλά πρέπει να έρθει άλλο συνεργείο να ανοίξει τις τρύπες. Δεν είναι δική μας δουλειά.

– !!!

Δυο τρύπες για τη βάση του βιντεοπροβολέα και τέσσερις τρύπες για τους γάντζους που θα κρεμαστούν τα καλώδια, έξι τρύπες στο ταβάνι. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα χρειάζεται η Διευθύντρια ενός σχολείου να παίρνει μια σειρά τηλέφωνα στις διάφορες υπηρεσίες του Δήμου για να βγάλει άκρη, δυο συνεργεία για να τις ανοίξουν, και καμιά βδομάδα για να γίνει η δουλειά. Φυσικά τις βίδες και τις ούπες!!! θα τρέξει η ίδια η Διευθύντρια στα μαγαζιά να τις αγοράσει!!! Η Διευθύντρια ενός σχολείου με περίπου 300 παιδιά και πάνω από 600 πολίτες από πίσω τους.

Όσο το σκεφτόμουνα τόσο θύμωνα και πείσμωνα και μ’ έπιανε το παράπονο. Δεν πρέπει, το ξέρω. Τόσα χρόνια θα έπρεπε να έχω μάθει πώς δουλεύει το σύστημα, αλλά δεν κρατήθηκα:

– Σας παρακαλώ κυρία Διευθύντρια ενημερώσετε τον Δήμο ότι δεν χρειάζεται να έρθει κανένας. Θα παρακαλέσω έναν γονιό της τάξης «που πιάνουν τα χεριά του» και έχει και δυνατό τρυπάνι να βοηθήσει να ανοίξουμε τις τρύπες. Στη χειρότερη, να μείνει ο βιντεοπροβολέας στο τραπεζάκι. Τόσο καιρό εκεί ήταν. Τις ούπες και τις βίδες που αγοράσατε όλο και σε κάποια τρύπα θα βρούμε να τις βάλουμε.

Τώρα χαζεύω στο φέισμπουκ και βλέπω πόσο ωραία αναμορφώνει τα σχολικά κτίρια ο Δήμος μας κάνοντας ζωγραφιές στους τοίχους τους. Όμορφα ζωγραφισμένα ντουβάρια και όλοι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι.  Όλα καλά και ανθηρά και να δω πότε θα αρχίσουμε να ασχολούμαστε και με τα ντουβάρια του μυαλού μας. Και πού θα πάει, θα μάθω και από δημόσιες σχέσεις.


Υ.Γ. Και όπως πάντα συγχαρητήρια στους αισιόδοξους και πολύ μ’ αρέσει, εκτός από το χάζεμα στις φωτογραφίες, να διαβάζω και βαθυστόχαστες αναλύσεις για την κρίση και για το αν θα είμαστε καλύτερα με το ευρώ ή με τη δραχμή. Διευρύνονται σταθερά οι πνευματικοί ορίζοντές μου.

Μαρ 16, 2017 - σπαράγματα, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σπαράγματα

σπαράγματα

◑ Βόλτες σε μουσεία, βόλτες σε βιβλία ποιητών.
Αρχαία σπαράγματα, σπαράγματα ποιημάτων.
Δυο κόσμοι αυθαίρετα ενωμένοι:

 

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

Πέθανες- κι ἔγινες καὶ σύ: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.
Τριάντα ἕξη στέφανα σὲ συνοδέψανε, τρεῖς λόγοι ἀντιπροέδρων,
Ἑφτὰ ψηφίσματα γιὰ τὶς ὑπέροχες ὑπηρεσίες ποὺ προσέφερες.

Ἄ, ρὲ Λαυρέντη, ἐγὼ ποὺ μόνο τὄξερα τί κάθαρμα ἤσουν,
Τί κάλπικος παρᾶς, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μέσα στὸ ψέμα
Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ, δὲν θὰ ῾ρθῶ τὴν ἡσυχία σου νὰ ταράξω.

(Ἐγώ, μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ μὲς στὴ σιωπὴ θὰ τὴν ἐξαγοράσω
Πολὺ ἀκριβὰ κι ὄχι μὲ τίμημα τὸ θλιβερό σου τὸ σαρκίο.)

Κοιμοῦ ἐν εἰρήνῃ. Ὡς ἤσουν πάντα στὴ ζωή: ὁ καλός,
Ὁ λαμπρὸς ἄνθρωπος, ὁ οἰκογενειάρχης, ὁ πατριώτης.

Δὲ θά ῾σαι ὁ πρῶτος οὔτε δὰ κι ὁ τελευταῖος.

Μανόλης Ἀναγνωστάκης, Ἐπιτύμβιον
& Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας

Σελίδες:«1234567...41»