Πλίνθοι & κέραμοι

~~~


Δυο τρύπες στο ταβάνι!

Απ’ την αρχή της χρονιάς ο βιντεοπροβολέας είναι σε ένα τραπεζάκι στη μέση της τάξης. Ο Σπύρος είχε φέρει ένα κανάλι δαπέδου απ’ τον μπατζανάκη του, το βίδωσα στο πάτωμα και πέρασα τα καλώδια, μια μπαλαντέζα και το καλώδιο δικτύου τα φτιάξαμε εμείς με εργαλεία και υλικά απ’ τα σπίτια μας.

Όμως κάθε φορά που περνούσαν τα πιτσιρίκια δίπλα απ’ το τραπεζάκι όλο και κάποιο έπεφτε πάνω του και το μετακινούσε, εκεί που ήταν καταλάμβανε πολύτιμο χώρο της αίθουσας και πάντα υπήρχε ο φόβος μη γίνει καμιά ζημιά. Κάποια στιγμή βρέθηκαν λίγα χρήματα και είπαμε να βάλουμε τον βιντεοπροβολέα στο ταβάνι της αίθουσας. Αγοράστηκε η βάση, τα απαραίτητα καλώδια, και έμεινε η τοποθέτησή του.

– Να τον βάλουμε εμείς, πρότεινε ο πάντα πρόθυμος Σπύρος.
– Δεν έχουμε τρυπάνι δυνατό για να τρυπήσουμε το μπετόν της οροφής. Το δικό μας δεν θα τα καταφέρει.
– Μην ασχοληθείτε. Θα φωνάξω τους ηλεκτρολόγους του Δήμου για την εγκατάσταση. Επέμενε η κυρία Διευθύντρια.

Και το κανόνισε…

…Ήρθαν χτες. Δυο άτομα. Όχι για να κάνουν την εγκατάσταση αλλά για να δουν τι υλικά χρειάζονται, να τα αγοράσει η Διευθύντρια και να ξανάρθουν άλλη μέρα για τη δουλειά.

– Ξέρετε εμείς θα στερεώσουμε μόνο τα καλώδια στο ταβάνι. Δε θα ανοίξουμε τις δυο τρύπες για τη βάση του βιντεοπροβολέα. Έχουμε φυσικά τρυπάνι αλλά πρέπει να έρθει άλλο συνεργείο να ανοίξει τις τρύπες. Δεν είναι δική μας δουλειά.

– !!!

Δυο τρύπες για τη βάση του βιντεοπροβολέα και τέσσερις τρύπες για τους γάντζους που θα κρεμαστούν τα καλώδια, έξι τρύπες στο ταβάνι. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα χρειάζεται η Διευθύντρια ενός σχολείου να παίρνει μια σειρά τηλέφωνα στις διάφορες υπηρεσίες του Δήμου για να βγάλει άκρη, δυο συνεργεία για να τις ανοίξουν, και καμιά βδομάδα για να γίνει η δουλειά. Φυσικά τις βίδες και τις ούπες!!! θα τρέξει η ίδια η Διευθύντρια στα μαγαζιά να τις αγοράσει!!! Η Διευθύντρια ενός σχολείου με περίπου 300 παιδιά και πάνω από 600 πολίτες από πίσω τους.

Όσο το σκεφτόμουνα τόσο θύμωνα και πείσμωνα και μ’ έπιανε το παράπονο. Δεν πρέπει, το ξέρω. Τόσα χρόνια θα έπρεπε να έχω μάθει πώς δουλεύει το σύστημα, αλλά δεν κρατήθηκα:

– Σας παρακαλώ κυρία Διευθύντρια ενημερώσετε τον Δήμο ότι δεν χρειάζεται να έρθει κανένας. Θα παρακαλέσω έναν γονιό της τάξης «που πιάνουν τα χεριά του» και έχει και δυνατό τρυπάνι να βοηθήσει να ανοίξουμε τις τρύπες. Στη χειρότερη, να μείνει ο βιντεοπροβολέας στο τραπεζάκι. Τόσο καιρό εκεί ήταν. Τις ούπες και τις βίδες που αγοράσατε όλο και σε κάποια τρύπα θα βρούμε να τις βάλουμε.

Τώρα χαζεύω στο φέισμπουκ και βλέπω πόσο ωραία αναμορφώνει τα σχολικά κτίρια ο Δήμος μας κάνοντας ζωγραφιές στους τοίχους τους. Όμορφα ζωγραφισμένα ντουβάρια και όλοι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι.  Όλα καλά και ανθηρά και να δω πότε θα αρχίσουμε να ασχολούμαστε και με τα ντουβάρια του μυαλού μας. Και πού θα πάει, θα μάθω και από δημόσιες σχέσεις.


Υ.Γ. Και όπως πάντα συγχαρητήρια στους αισιόδοξους και πολύ μ’ αρέσει, εκτός από το χάζεμα στις φωτογραφίες, να διαβάζω και βαθυστόχαστες αναλύσεις για την κρίση και για το αν θα είμαστε καλύτερα με το ευρώ ή με τη δραχμή. Διευρύνονται σταθερά οι πνευματικοί ορίζοντές μου.

Φεβ 15, 2017 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο deja vu

deja vu

– Την Κυριακή περνάς συνέντευξη;
– Εγώ; Τι συνέντευξη;
– Καλούν όλους όσους έκαναν αίτηση για διευθυντές το 2007 να περάσουν πάλι από συνέντευξη για να ξαναφτιάξουν τον πίνακα επιτυχόντων «σωστά».
– !!!

10 χρόνια έκανε να ολοκληρωθεί η εξέταση της ένστασης ενός υποψηφίου διευθυντή. Και η λύση που έδωσε το δικαστήριο μετά από 10 χρόνια ήταν να ξαναγίνει ο πίνακας των διευθυντών του 2007 «σωστά».

10 χρόνια μετά το Υπουργείο Παιδείας «υλοποιώντας» την απόφαση στήνει ένα καινούριο συμβούλιο επιλογής, καλεί πάλι τους τότε υποψήφιους διευθυντές, ζωντανούς, πεθαμένους, συνταξιούχους και μη, να τους «κρίνει» από την αρχή και να βγάλει ένα «νέο» πίνακα διευθυντών. Αυτή τη φορά «σωστά».

Να τους κρίνει με μια διαδικασία και έναν νόμο που έχει ήδη καταργηθεί.

10 χρόνια μετά.

Για 7 ημέρες η Ελληνική Δημοκρατία στη γειτονιά μας, με τη δέουσα σοβαρότητα που αρμόζει στην περίσταση, θα μπει σε μια σουρεαλιστική χρονομηχανή για να «διορθώσει» ένα λάθος.

Για 7 ημέρες εκατοντάδες εργατοώρες θα καταναλωθούν, φαιά ουσία θα σπαταληθεί για να βρεθούν οι κατάλληλες ερωτήσεις στους υποψηφίους ώστε να γίνουν όλα «όπως πρέπει». Δεκάδες υπογραφές και σφραγίδες θα μπουν, κιλά καφέ θα καταναλωθούν, μικρές συνωμοσίες θα εξυφανθούν για άλλη μια φορά για να μην έχουμε στεναχώριες.

10 χρόνια μετά.

Και αφού ολοκληρωθεί η διαδικασία, υποθέτω οι «νέοι σωστά επιλεγμένοι» επιτυχόντες διευθυντές θα καβαλήσουν και αυτοί τη χρονομηχανή για να πάνε στα σχολεία τους και να αναλάβουν υπηρεσία.

Πίσω στο 2007!

– Πες ότι κάποιος που έγινε διευθυντής σε ένα Δημοτικό Σχολείο το 2007 και τώρα με τη «νέα» κρίση δεν γίνει; Τι θα κάνουμε τότε; Ρωτάει απ’ το απέναντι γραφείο.

– Εγώ προτείνω να πάει στο σχολείο, να σβήσει με μπλάνκο την υπογραφή του από τα πρακτικά και να βάλει τον «καινούριο» να τα ξαναϋπογράψει. Πετάγεται κάποιος από δίπλα.

Τρολάρουμε την πραγματικότητα γιατί η επόμενη λύση είναι να μετακομίσουμε ομαδικά όχι σε άλλη χώρα αλλά σε άλλον πλανήτη.

Και έχεις από κοντά και τους άλλους να συζητάνε όλο σοβαρότητα για τον αν θα είμαστε καλύτερα με το ευρώ ή τη δραχμή!

– Εσύ τι θα κάνεις τελικά; Θα πας στη συνέντευξη;
– Δεν είσαι σοβαρός μου φαίνεται.

Ιαν 29, 2017 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο κύριος Σαμπάς [1]

Ο κύριος Σαμπάς [1]

Το πέρασμα του χρόνου ξεθωριάζει τις μνήμες μπλέκοντας πρόσωπα και καταστάσεις όλο και περισσότερο. Τον θυμάμαι όμως. Χαμογελαστό να έρχεται κάθε Άνοιξη στον θείο Λάμπρο. Μόνος του, με τη γυναίκα του, με τον συνεταίρο του τον Γιοσέφ(;). Το πρόσωπό του είναι ακόμη στο μυαλό μου. Όπως θυμάμαι και ένα τατουάζ με αριθμούς στο χέρι. Στο δικό του; Στης γυναίκας του; Στου συνεταίρου του; Δεν μπορώ να εστιάσω.

Κάθε Πάσχα, για χρόνια, ανέβαιναν την ανηφόρα του χωριού προς τα Σαπρικαίικα και μεις, μικρά παιδιά, τρέχαμε μπροστά και φωνάζαμε:

– Έρχεται ο Σαμπάς! Έρχονται οι Εβραίοι!

Δούλευε για χρόνια ο θείος στο εμπορικό του στην Άρτα. Και γίνανε φίλοι. Γι’ αυτό και στο χωριό που όλοι μας είχαμε και ένα παρατσούκλι ο θείος απέκτησε το «Σαμπάς», απ’ τον Εβραίο εργοδότη του. Έναν απ’ τους ελάχιστους Αρτινούς Εβραίους που επέζησαν απ’ τον πόλεμο. 384 ήταν στην πόλη την περίοδο της Κατοχής. 352 εκτοπίστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Λιγότεροι από 30 γύρισαν ζωντανοί και άλλοι τόσοι είχαν προλάβει να κρυφτούν στα γύρω χωριά και αλλού. 60 απ’ τους 384. Οι άλλοι χάθηκαν στους θαλάμους αερίων και τα καταναγκαστικά έργα, το νεκροταφείο τους ξεθεμελιώθηκε, η συναγωγή τους καταστράφηκε και αργότερα στη θέση της χτίστηκε το κτίριο που στεγάζει τον «Σκουφά». [1]

Τότε όμως, στα παιδικά μας χρόνια, ούτε για Ολοκαυτώματα ξέραμε ούτε για τον φασισμό. Για μας ο πόλεμος ήταν ένα μνημείο στην είσοδο του χωριού για τους 12 συγχωριανούς μας που εκτέλεσαν οι Γερμανοί και οι ιστορίες των πατεράδων μας που συνδύαζαν την ανεμελιά της παιδικής τους ηλικίας με τους Γερμανούς και τους Ιταλούς κατακτητές. Και οι Εβραίοι ήταν απλά το ισοδύναμο  κακό με τους Τούρκους.

Ήταν οι «τσιφούτηδες», αυτοί που σταύρωσαν τον Χριστό μας και  τη Μ. Παρασκευή τραγουδούσαμε στα σοκάκια: «…σήμερον έβαλαν βουλή οι άνομοι Εβραίοι, οι άνομοι και τα σκυλιά κι οι τρισκαταραμένοι». Όντα περίεργα, διαφορετικά από εμάς φορτωμένα με όλα τα στερεότυπα που κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα στα σπίτια, στο σχολείο, στην εκκλησία.

Αλλά ο Σαμπάς, η γυναίκα του, ο Γιοσέφ δεν ήταν έτσι. Ήταν  πραγματικοί. Με σάρκα και οστά και δεν φαίνονταν και καθόλου κακοί. Άσε που ήταν και φίλοι του θείου Λάμπρου.

Μόνο εκείνο το τατουάζ  δυσκόλευε τα πράγματα.

– Το έκαναν στη φυλακή.
– Οι κακοί πηγαίνουν φυλακή.
– Δεν ήταν ακριβώς φυλακή. Ήταν στο Άουσβιτς.

Οι Εβραίοι φίλοι του θείου, επιζώντες απ’ τη φρίκη του πολέμου, ήταν η πρώτη επαφή με το αποτρόπαιο πρόσωπο του φασισμού. Και έπρεπε να περάσουν χρόνια για να μάθουμε για το Ολοκαύτωμα. Όχι φυσικά στα σχολεία. Αυτά δεν τα κουβεντιάζαμε στις σχολικές αίθουσες και πολλές φορές ούτε και σήμερα τα θίγουμε.

Έπρεπε να περάσουν χρόνια για να καταλάβουμε πως το μίσος για το διαφορετικό δηλητηριάζει τον άνθρωπο και οδηγεί σε πράξεις αποτρόπαιες. Και κοιτάζοντας πολλές φορές γύρω μας να διαπιστώνουμε ξανά και ξανά ότι πολλοί δεν το έχουν καταλάβει ποτέ και μάλλον δεν θέλουν να το καταλάβουν.


[1] 27η Ιανουαρίου: Ημέρα μνήμης για το Ολοκαύτωμα.
[2] Η Εβραϊκή Κοινότητα της Άρτας

Σελίδες:1234567...66»