Πλίνθοι & κέραμοι

~~~


Μαΐ 31, 2016 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Θλίψη

Θλίψη

XSAP_20160419150224
Α
κούω στην τηλεόραση έγκριτο δημοσιογράφο(;) να σχολιάζει μια «είδηση» απ’ τον χώρο της Παιδείας. Πριγκίπισσα και βασιλόπουλο στα παιδιά μας τέλος με διαταγή του Φίλη!!! λέει και συνεχίζει έναν ακατάληπτο λόγο για βατράχους και άλλα περίεργα Προσπαθώ ανέλπιδα να παρακολουθήσω τη σκέψη του, να καταλάβω τι θέλει να σχολιάσει – αποδείξει και σκέφτομαι.
 
Τ
ο ίντερνετ άνοιξε ένα παράθυρο στον κόσμο. Σχεδόν κάθε πληροφορία είναι δίπλα σου.
Κάθε πληροφορία.
Ακόμα και το ανερμάτιστο που γράφει ο καθένας είτε γιατί έτσι καταλαβαίνει τον κόσμο είτε γιατί κάτι θέλει να πετύχει.
Και είναι αυτές οι ανερμάτιστες πληροφορίες, τα παράλογα, τα hoax, που τελικά αποτελούν το καλύτερο κριτήριο για να δεις πώς οι άλλοι δίπλα σου φιλτράρουν, σκέφτονται, διασταυρώνουν. Ή αποδέχονται χωρίς δεύτερη σκέψη το «πετάει – πετάει ο γάιδαρος» και μάλιστα το ενισχύουν με «επιχειρήματα» βγάζοντας τα εσώψυχά τους.  Ερέθισμα – αντίδραση. Κάτι δηλαδή σαν τα πειράματα του Παβλώφ
 
Κ
αι αν κάτι τέτοιο ίσως το περιμένεις από δημοσιογράφους(;) είναι μεγάλη η θλίψη όταν βλέπεις εκπαιδευτικούς να αναμασούν απίθανα πράγματα. Να σε κάνουν να σκέφτεσαι πώς άραγε λειτουργούν στην τάξη τους. Πώς αντιμετωπίζουν το νέο, το διαφορετικό;
 
«ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ – Το υπουργείο Παιδείας ζητά από τους νηπιαγωγούς να μάθουν… Αραβικά» και μάλιστα με μυστική(!!!) διαταγή ήταν η εξόφθαλμη ανοησία (1) που κατέκλυσε την εικονική μας Ελλαδίτσα πριν λίγο καιρό.
 
Έ
να βιβλιαράκι της οργάνωσης ΕΑΔΑΠ (2), που εκδόθηκε σε συνεργασία με την πρεσβεία της Ελβετίας, φιλοδοξώντας να βοηθήσει τους ανθρώπους που δουλεύουν στις κοινωνικές δομές των Δήμων για να επικοινωνήσουν καλύτερα με τους πρόσφυγες που τυχόν θα φέρουν τα παιδιά τους εκεί, κάτι δηλαδή το απολύτως αυτονόητο για τις περισσότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης, έγινε επερώτηση στη Βουλή από τον συμπολιτευόμενο της πρωτοδεύτερης βουλευτή κ. Ν. Νικολόπουλο και ανάρπαστο στις εκπαιδευτικές σελίδες και προφίλ.
Και να από κάτω να ξεσπαθώνουν δάσκαλοι(;) και δασκάλες(;) για τους ανθέλληνες που πάνε να καταστρέψουν την πατρίδα, την θρησκεία και θέλουν να μαγαρίσουν την περήφανη ράτσα μας!!!
 
Α
νάθεμα αν ΕΝΑΣ απ’ αυτούς που έγραφαν όλο πάθος και αγωνία έκανε τον κόπο να διαβάσει το βιβλίο. Αρκούσε ο πιασάρικος τίτλος των ιστοσελίδων για να βγουν στην επιφάνεια στερεότυπα και να δείξει ο καθένας για άλλη μια φορά την εθνικοφροσύνη του και την θεοσέβειά του. 🙁
 
Κ
απάκι και το επόμενο, σ’ αυτό που αναφερόταν ο δημοσιογράφος(;).
Απαγορεύει λέει ο Φίλης στους γονείς να προσφωνούν τα παιδιά τους «πριγκίπισσες» και «βασιλόπουλα».
 
Μ
ια παράγραφος με τελείως διαφορετικό περιεχόμενο (3) στο «συμβόλαιο τιμής» που προέκυψε από τον περίφημο διάλογο για την Παιδεία γίνεται σημαία πάλης ενάντια στους νεομπολσεβίκους που θέλουν να κάνουν την Ελλάδα μας Σοβιετία(!!!). Μέχρι το τείχος του Βερολίνου(!!!) μπήκε στο παιχνίδι όπως είδα σε κάποια συζήτηση.
 
Α
νάθεμα αν ΕΝΑΣ απ’ αυτούς που έγραφαν όλο πάθος έκανε τον κόπο να διαβάσει το κείμενο. Αρκούσε ο πιασάρικος τίτλος των εφημερίδων, των ιστοσελίδων, το λόγια των δημοσιολογούντων για να επαναστατήσει το πόπολο ενάντια στους νεομπολσεβίκους. 🙁
 
Τ
α βλέπεις, τα διαβάζεις, και το μόνο που νιώθεις είναι θλίψη γιατί τελικά, όσο και αν δεν θέλεις να το παραδεχτείς, έχει δίκιο ο ποιητής:
 
Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.
Καληνύχτα…

(1) http://goo.gl/jYe2S2
(2) http://goo.gl/mEUGWL
(3) http://goo.gl/h8C8jp

Μαΐ 17, 2016 - Φωτογραφήματα, Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φωτογραφήματα

Φωτογραφήματα

Ατενίζοντας
το αβέβαιο μπροστά.
Φωτεινό, ελκυστικό.
Αισιόδοξα.
Χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Σαπρικης Χρίστος


Φωτογραφήματα.
Το κλικ της μηχανής και το κλικ της σκέψης που ενώνονται.
Αυτή η ικανότητα του ανθρώπινου μυαλού να κάνει περίεργους συνειρμούς.

Απρ 21, 2016 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μέρα που είναι…

Μέρα που είναι…

Luetic Zarko

Εκείνη η Άνοιξη του ’67 πρέπει να ήταν απ’ τις πιο ευτυχισμένες της ζωής μου. Σχεδόν κάθε βδομάδα είχα και ένα καινούριο παιχνίδι. Πρώτα κάτι πλαστικά πρασινόχρωμα στρατιωτάκια, αυτά τα μικρά που έβγαιναν σε διάφορες πόζες και που πολύ μου άρεσαν, ακολούθησε ένα καράβι μπλε και άσπρο, τότε πρέπει να ήταν και το ξύλινο κόκκινο σκυλάκι με τις ρόδες στα πόδια και το ελατήριο στην ουρά που το έσερνα όλο καμάρι στην κατηφόρα μπροστά στο σπίτι.
Μου τα έστελνε, λέγανε, όλα ο πατέρας που είχε φύγει ξαφνικά για δουλειές στην Αθήνα χωρίς να προλάβει να με φιλήσει και να με αποχαιρετήσει.

Ήμουν ευτυχισμένος. Αυτό που δεν μπορούσα όμως να καταλάβω ήταν γιατί η μαμά φόρεσε μαύρα και τα μάτια της ήταν μόνιμα κόκκινα. Σαν να έκλαιγε συνεχώς.
Και γιατί κάθε βράδυ μαζευόταν γύρω απ’ το μεγάλο τραπέζι της κουζίνας θείες, γιαγιάδες, γειτόνισσες, όλες μαυροντυμένες, μοιρολογούσαν σαν να είχε πεθάνει κάποιος στο σπίτι, και επαναλαμβάνανε συνεχώς: «Κουράγιο Ελισάβετ, θα γυρίσει».

Τα άκουγα όλα, γιατί αυτό το μεγάλο τραπέζι ήταν ο μυστικός μου παιδότοπος. Σήκωνα το μακρύ τραπεζομάντιλο, τρύπωνα από κάτω και εξαφανιζόμουν στο μισοσκόταδο στους δικούς μου κόσμους. Με τα πράσινα στρατιωτάκια να πολεμούν ατέλειωτα και το καράβι να διασχίζει τις κουρελούδες που ήταν στρωμένες στο τσιμεντένιο πάτωμα.
Και εκείνο το «Κουράγιο Ελισάβετ, θα γυρίσει» ακουγόταν τότε τόσο μακρινό, τόσο ακατανόητο όσο ακατανόητα ήταν και τα κόκκινα μάτια της και το γεγονός ότι ο μπαμπάς έφυγε για δουλειές στην Αθηνά χωρίς να με φιλήσει.

Ήμουν ευτυχισμένος. Ήταν οι καλύτεροί μου μήνες. Τι μπορούσες άλλωστε να πεις σ’ ένα πεντάχρονο για τη δικτατορία. Πώς να του πεις και τι να καταλάβει ότι ο πατέρας του είναι στην εξορία γιατί απλά είχε διαφορετική άποψη. Καλύτερα να παίζει αμέριμνο.

Σαπρικης Χρίστος

Σελίδες:«1...78910111213...68»