Πλίνθοι & κέραμοι

~~~


Μαΐ 11, 2017 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σπαράγματα

σπαράγματα

◑ Βόλτες σε μουσεία, βόλτες σε βιβλία ποιητών.
Αρχαία σπαράγματα, σπαράγματα ποιημάτων.
Δυο κόσμοι αυθαίρετα ενωμένοι:

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
Όμορφη, όμορφη, όμορφη πού ‘σαι αγάπη μου.
Τι όμορφη που είσαι…

Γλυκιά σαν του περιστεριού και τρυφερή η ματιά σου
Καμιά από τις όμορφες δεν παραβγαίνει εμπρός σου.

Εσύ είσαι κρινολούλουδο κι εκείνες είναι αγκάθια
Ίδια με κόκκινη κλωστή τα κόκκινά σου χείλη.

Σα ρόδι που το κόψανε στη μέση μου φαντάζει
πίσω από το πέπλο σου το ροδομάγουλό σου.

Τα δυο σου στήθια μοιάζουνε δίδυμα ζαρκαδάκια
που να βοσκήσουν βγήκανε μες στα ανθισμένα κρίνα.

Φίλα με, φίλα με, μ’ όλα τα φιλιά που έχεις μες στο στόμα
μέθα με στης αγκάλης σου το πιο γλυκό κρασί.
[…]


Ιάκωβος Καμπανέλλης, Άσμα Ἄσμάτων
& Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών

Μαρ 25, 2017 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Λάβαρα και μπακαλιάρος σκορδαλιά

Λάβαρα και μπακαλιάρος σκορδαλιά

– Φυσικά και δεν έγινε τίποτε στις 25 Μαρτίου στην Αγία Λαύρα. Όλα αυτά με τα λάβαρα, τα κρυφά σχολεία είναι παραμύθια. Αλλά θα κάτσω εγώ να τα βάλω με τον Αμβρόσιο. Άσε που κάθε τόσο με φωνάζουν να πω και τον πανηγυρικό στα Καλάβρυτα! Τους λέω κι εγώ για το λάβαρο και είναι όλοι ευχαριστημένοι.

Μας έλεγε ο δάσκαλος της ιστορίας ενός σύγχρονου ελληνικού πανεπιστημίου που έδωσε στο νοσοκομείο της Ιατρικής του Σχολής το όνομα «Παναγιά βοήθα»!!! τρολάροντας συνειδητά ή ασυνείδητα τους αποφοίτους του. [1]

Καθισμένοι από κάτω δάσκαλοι κάθε ηλικίας ακούγαμε ψιλοβαριεστημένα, όσοι ακούγαμε και δεν παίζαμε με τα κινητά μας ή δε ζωγραφίζαμε στα τετράδιά μας. Δάσκαλοι που μετά θα γυρίζαμε στα σχολεία έχοντας πάντα σε μια ακρούλα τους μυαλού μας ότι θα πρέπει να το σκεφτόμαστε διπλά όταν μιλάμε στο μάθημα της ιστορίας. Να σκεφτόμαστε τους παπάδες, τους «πατριώτες», «τους εθνικούς εισαγγελείς», όλους αυτούς «που αποτελούνε τον εθνικό κορμό», όπως τραγουδούσε στον «μαύρο γάτο» ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. [2]

Με αυτή τη διπλή ανάγνωση της ιστορίας πορεύθηκε και πορεύεται αυτή η χώρα σταθερά χρόνια τώρα.

Απ’ τη μια η ιστορία της έρευνας, των πηγών, των επιστημονικών αναλύσεων που μένει κλεισμένη στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, στα βιβλία και στις συζητήσεις μιας ισχνής μειοψηφίας.
Απ’ τη άλλη τα παραμύθια που δημιουργήθηκαν μια άλλη εποχή, αλλά μένουν αναλλοίωτα μέχρι και σήμερα. Τα τσιτάτα των ηρωικών προγόνων και οι εύκολες προσεγγίσεις. Τα ρετάλια των ιδεολογημάτων του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού και της Μεγάλης Ιδέας. Η ιστορία που φτιάξανε οι βασιλιάδες, οι Μεταξάδες και οι Χούντες και ανακυκλώνεται σταθερά στο εκπαιδευτικό μας σύστημα πέρα και έξω από τα κάθε φορά βιβλία και αναλυτικά προγράμματα. Μια συλλογική διαχρονική εναγώνια προσπάθεια να νιώσουμε «υπερήφανοι» όχι για τα έργα του σήμερα αλλά για ένα φαντασιακό παρελθόν.

Άλλοι το κάνουν γιατί απλά έτσι έμαθαν – και ποιος να διαβάζει τώρα – άλλοι γιατί νομίζουν ότι τους βοηθάει να κρατήσουν την όποια εξουσία τους, άλλοι γιατί το να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να κρίνεις το εαυτό σου, την πορεία σου στο χρόνο, είναι από τα πιο ζόρικα. Και για τους ανθρώπους και για τις όποιες συλλογικές οντότητες.
Οπότε καλύτερα με τις Άγιες Λαύρες, τα λάβαρα, τα κρυφά σχολειά, τα γιαταγάνια, τον μπακαλιάρο σκορδαλιά,
όλοι ευχαριστημένοι και μακάριοι,
και τα παιδιά μας όταν μεγαλώνουν όλο και περισσότερα ας την κάνουν απ’ αυτή τη χώρα.

Ποιος έχει όρεξη άλλωστε τον 21ο αιώνα να τα βάζει με τους κάθε φορά «Αμβρόσιους». Είναι πολύ πιο εύκολο και βολικό να αναζητούμε Νενέκους [3] για να δικαιολογούμε τις συλλογικές μας αποτυχίες.

Και του χρόνου!


[1] http://www.pgnp.gr
[2] https://goo.gl/301iQt
[3] https://goo.gl/tYk7V5

Μαρ 20, 2017 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Δυο τρύπες στο ταβάνι!

Δυο τρύπες στο ταβάνι!

Απ’ την αρχή της χρονιάς ο βιντεοπροβολέας είναι σε ένα τραπεζάκι στη μέση της τάξης. Ο Σπύρος είχε φέρει ένα κανάλι δαπέδου απ’ τον μπατζανάκη του, το βίδωσα στο πάτωμα και πέρασα τα καλώδια, μια μπαλαντέζα και το καλώδιο δικτύου τα φτιάξαμε εμείς με εργαλεία και υλικά απ’ τα σπίτια μας.

Όμως κάθε φορά που περνούσαν τα πιτσιρίκια δίπλα απ’ το τραπεζάκι όλο και κάποιο έπεφτε πάνω του και το μετακινούσε, εκεί που ήταν καταλάμβανε πολύτιμο χώρο της αίθουσας και πάντα υπήρχε ο φόβος μη γίνει καμιά ζημιά. Κάποια στιγμή βρέθηκαν λίγα χρήματα και είπαμε να βάλουμε τον βιντεοπροβολέα στο ταβάνι της αίθουσας. Αγοράστηκε η βάση, τα απαραίτητα καλώδια, και έμεινε η τοποθέτησή του.

– Να τον βάλουμε εμείς, πρότεινε ο πάντα πρόθυμος Σπύρος.
– Δεν έχουμε τρυπάνι δυνατό για να τρυπήσουμε το μπετόν της οροφής. Το δικό μας δεν θα τα καταφέρει.
– Μην ασχοληθείτε. Θα φωνάξω τους ηλεκτρολόγους του Δήμου για την εγκατάσταση. Επέμενε η κυρία Διευθύντρια.

Και το κανόνισε…

…Ήρθαν χτες. Δυο άτομα. Όχι για να κάνουν την εγκατάσταση αλλά για να δουν τι υλικά χρειάζονται, να τα αγοράσει η Διευθύντρια και να ξανάρθουν άλλη μέρα για τη δουλειά.

– Ξέρετε εμείς θα στερεώσουμε μόνο τα καλώδια στο ταβάνι. Δε θα ανοίξουμε τις δυο τρύπες για τη βάση του βιντεοπροβολέα. Έχουμε φυσικά τρυπάνι αλλά πρέπει να έρθει άλλο συνεργείο να ανοίξει τις τρύπες. Δεν είναι δική μας δουλειά.

– !!!

Δυο τρύπες για τη βάση του βιντεοπροβολέα και τέσσερις τρύπες για τους γάντζους που θα κρεμαστούν τα καλώδια, έξι τρύπες στο ταβάνι. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα χρειάζεται η Διευθύντρια ενός σχολείου να παίρνει μια σειρά τηλέφωνα στις διάφορες υπηρεσίες του Δήμου για να βγάλει άκρη, δυο συνεργεία για να τις ανοίξουν, και καμιά βδομάδα για να γίνει η δουλειά. Φυσικά τις βίδες και τις ούπες!!! θα τρέξει η ίδια η Διευθύντρια στα μαγαζιά να τις αγοράσει!!! Η Διευθύντρια ενός σχολείου με περίπου 300 παιδιά και πάνω από 600 πολίτες από πίσω τους.

Όσο το σκεφτόμουνα τόσο θύμωνα και πείσμωνα και μ’ έπιανε το παράπονο. Δεν πρέπει, το ξέρω. Τόσα χρόνια θα έπρεπε να έχω μάθει πώς δουλεύει το σύστημα, αλλά δεν κρατήθηκα:

– Σας παρακαλώ κυρία Διευθύντρια ενημερώσετε τον Δήμο ότι δεν χρειάζεται να έρθει κανένας. Θα παρακαλέσω έναν γονιό της τάξης «που πιάνουν τα χεριά του» και έχει και δυνατό τρυπάνι να βοηθήσει να ανοίξουμε τις τρύπες. Στη χειρότερη, να μείνει ο βιντεοπροβολέας στο τραπεζάκι. Τόσο καιρό εκεί ήταν. Τις ούπες και τις βίδες που αγοράσατε όλο και σε κάποια τρύπα θα βρούμε να τις βάλουμε.

Τώρα χαζεύω στο φέισμπουκ και βλέπω πόσο ωραία αναμορφώνει τα σχολικά κτίρια ο Δήμος μας κάνοντας ζωγραφιές στους τοίχους τους. Όμορφα ζωγραφισμένα ντουβάρια και όλοι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι.  Όλα καλά και ανθηρά και να δω πότε θα αρχίσουμε να ασχολούμαστε και με τα ντουβάρια του μυαλού μας. Και πού θα πάει, θα μάθω και από δημόσιες σχέσεις.


Υ.Γ. Και όπως πάντα συγχαρητήρια στους αισιόδοξους και πολύ μ’ αρέσει, εκτός από το χάζεμα στις φωτογραφίες, να διαβάζω και βαθυστόχαστες αναλύσεις για την κρίση και για το αν θα είμαστε καλύτερα με το ευρώ ή με τη δραχμή. Διευρύνονται σταθερά οι πνευματικοί ορίζοντές μου.

Σελίδες:«1234567...68»