Πλίνθοι & κέραμοι

~~~


Φεβ 9, 2018 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Κουβέντες καφενείου για μια σκάλα και μια ευτυχισμένη πόλη

Κουβέντες καφενείου για μια σκάλα και μια ευτυχισμένη πόλη

-Τι έγινε; Ήρθε η πολεοδομία;

– Ήρθε. Και φυσικά διαπίστωσε ότι η σκάλα της εκκλησίας κτίστηκε σε δημόσιο χώρο. [1] Θα μου στείλει και το πόρισμα γραπτά.

– Ήταν κανένας από τον Δήμο στην αυτοψία;

– Καλά πλάκα κάνεις; Εδώ όταν απ’ το «Μετέχω» ρώτησαν στο Δημοτικό Συμβούλιο πριν από λίγο καιρό για το αν υπάρχουν πολεοδομικές παραβάσεις στην εκκλησία η απάντηση της Δημοτικής Αρχής ήταν ότι όλα έγιναν σύννομα και σύμφωνα με τα σχέδια. [2]

– Σοβαρά έτσι απάντησαν; Δεν έχουν μηχανικούς εκεί στο Δήμο να κοιτάξουν τα σχέδια και να δούνε τι γίνεται;

– Δεν ξέρω ποιο είναι το πιο τραγικό. Να είναι οι αρμόδιοι τόσο άσχετοι ή να κλείνουν τα μάτια σε μια παρανομία;

– Έλα τώρα. Βλέπεις να ιδρώνει το αυτί κανενός;

– Το ξέρω. Γραμμένα τα ‘χουν οι περισσότεροι. Εκεί ποντάρουν και το παίζουν large. Εσύ τι θα κάνεις;

– Μόλις πάρω το πόρισμα θα πάω στον επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης, στην Περιφέρεια, στον Σκουρλέτη. Κάπου θα βρούμε άκρη και τότε να δούμε τα «σύννομα και τα σύμφωνα με τα σχέδια.»

– Τα άλλα έργα που κάνουν στην πλατεία, συγγνώμη στο προαύλιο της εκκλησίας, τα είδατε;

– Μας έχουν αλλάξει τα φώτα στην «ανάπλαση»! Δεν μπορούμε να πιούμε καφέ απ’ τον θόρυβο και τη σκόνη. Σκάβουν τα πεζοδρόμια, σκάβουν το γκαζόν, ξήλωσαν και το αυτόματο πότισμα και πέταξαν τους σωλήνες στα σκουπίδια.

– Μα αυτά που ξηλώνουν δεν τα είχε κάνει ο Δήμος πριν από κάμποσο καιρό;

– Τα έκανε, τα πληρώσαμε και τώρα τα ξηλώνει, τα ξανακάνει και τα ξαναπληρώνουμε. Λεφτά υπάρχουν.

– Δεν είναι σωστό η ανάπλαση της πλατείας, συγγνώμη του προαυλίου της εκκλησίας, να αντιμετωπιστεί συνολικά για να μην έχουμε αυτό το χάλι συνεχώς και να μη γίνονται σπατάλες;

– Φυσικά και έτσι έπρεπε να γίνει. Το ξέρετε ότι 2-3 φορές τα τελευταία χρόνια πήρε απόφαση το Δημοτικό Συμβούλιο για τη διενέργεια Αρχιτεκτονικού Διαγωνισμού για τη διαμόρφωση της πλατείας; [3] [4] Έ! Όσο τον είδατε εσείς άλλο τόσο τον είδα κι εγώ.

– Κοίταξε, ένας αρχιτεκτονικός διαγωνισμός έχει και ευθύνη. Πρέπει να τον υλοποιήσεις και κρίνεσαι αν το εφαρμόζεις ή όχι. Ενώ τώρα με το ράβε ξήλωνε και οι εργολάβοι έχουν δουλειά και νομίζει ο κοσμάκης ότι γίνονται έργα.

– Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα το λένε στο χωριό μου.

– Μια ζωή γκρινιάρηδες είστε! Σκέφτεστε επιφανειακά. Δείτε το μακροπρόθεσμα. Όταν κάνεις το ίδιο έργο 2-3 φορές τότε βρίσκει δουλειά και περισσότερος κόσμος. Άσε που τι αισθητική πρόταση μπορεί να έχει ένας αρχιτέκτονας για το Μπραχάμι; Τώρα αυτοσχεδιάζουμε εμείς και δένει απόλυτα το κιτς με τον περιβάλλοντα χώρο.

– Αυτό το κομμάτι με την τέντα που είναι πίσω απ’ το κτίριο της εκκλησίας τίνος είναι;

– Δημοτικό είναι.

– Δημοτικό! Δηλαδή τόσα χρόνια που το είχε περιφράξει η εκκλησία και έβαλε κάγκελα, τέντες, γλάστρες και ψησταριές ήταν καταπατημένο;

– Ναι. Και πρόσεξε! Ακόμα και τώρα που κάνουν την «ανάπλαση» δεν το ενσωματώνουν στην πλατεία, συγγνώμη στο προαύλιο της εκκλησίας, αλλά αφήνουν το μισό με τα κάγκελα γύρω γύρω.

– Καλά είναι απίθανοι. Δεν βλέπεις πού ούτε καν το ευθυγράμμισαν με το υπόλοιπο έργο. Χτίσανε και καινούριο πεζούλι και βάλανε ξανά τα κάγκελα. Έπρεπε να ήσουν προχτές εδώ να δεις τον ιερέα να τσακώνεται με τον εργολάβο και φυσικά ο Δήμος απών.

– Μα είναι καταπατημένο!

– Εσύ κατάλαβες ότι ο Δήμος μας στο συγκεκριμένο νοιάζεται για τα καταπατημένα ή να μην χαλάει καρδιές;

– Φυσικά να μην χαλάει καρδιές! Τι είναι κάποια τετραγωνικά δημόσιου χώρου μπροστά στην ευτυχία του άλλου.

– Άσε που οι ευτυχισμένοι πολίτες είναι και ευτυχισμένοι ψηφοφόροι. Και οι ευτυχισμένοι ψηφοφόροι κάνουν και ευτυχισμένους δημοτικούς άρχοντες.

– Παιδιά, καλή καρδιά και αγάπη μόνο. Αφήστε σκάλες και πλατείες. Κάτι ξέρουν οι άρχοντες που είναι τόσα χρόνια στο κουρμπέτι. Αγάπη μόνο και:

Τι χαρά να ευτυχείς,
δίχως να το πληρώνεις,
ή να `σαι δίκαιος κι ευθύς,
μα δίχως να ζημιώνεις,
να `χεις πολλά τ’ αγαθά,
να `ναι άξιος ο μισθός σου,
δίχως να δώσεις τόσο δα,
από τον εαυτό σου.
Τι χαρά να ευτυχείς,
δίχως να το πληρώνεις. [5]


[1] https://goo.gl/npHSDV
[2] https://goo.gl/m9KEAX
[3] https://goo.gl/RY4z4x
[4] https://goo.gl/S3iAQx
[5] Διονύσης Σαββόπουλος, Αυταπάτες – 1996

Φεβ 2, 2018 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μακεδονία ξακουστή

Μακεδονία ξακουστή

«Μακεδονία ξακουστή
του Αλεξάνδρου η χώρα,
που έδιωξες τους Βούλγαρους
κι ελεύθερη είσαι τώρα.

Ήσουν και θα ‘σαι ελληνική,
Ελλήνων το καμάρι,
κι εμείς Ελληνόπουλα
σου πλέκουμε στεφάνι!»

Τραγουδούσαμε εν χορώ, με τη δασκάλα να κρατάει τον ρυθμό, μπροστά απ’ την μπρούτζινη προτομή του Μεγαλέξανδρου – τις είχε στείλει η Χούντα σε όλα τα σχολεία.

Τραγουδούσαμε, κοιτάζαμε μετά τον χάρτη στον τοίχο της τάξης που μ’ ένα ροζουλί χρωματάκι έδειχνε «το Κράτος του Μεγάλου Αλεξάνδρου» και φανταζόμασταν περικεφαλαίες, σάρισες, εμάς καβάλα στον Βουκεφάλα να ξαναφτιάχνουμε τη μικρή Ελλάδίτσα κυρίαρχη του κόσμου εξολοθρεύοντας τους βαρβάρους σαν τις μύγες.

Μπροστά, δίπλα απ’ τον πίνακα, ο άλλος χάρτης, ο σύγχρονος «Πολιτικός Χάρτης της Ελλάδος», έγραφε στα βόρεια σύνορά μας με μεγάλα μαύρα γράμματα «Λ.Δ. Μακεδονίας», το ίδιο και στο βιβλίο της Γεωγραφίας μας. Αυτό βέβαια τότε κανέναν δεν τον ενοχλούσε γιατί εκεί ήταν οι «καλοί» κομμουνιστές σε αντίθεση με τους «κακούς» στην Αλβανία και στη Βουλγαρία.

~~~

Πέρασαν τα χρόνια, κάποια στιγμή κατεβήκαμε απ’ τους Βουκεφάλες, όσοι κατεβήκαμε, γιατί καταλάβαμε ότι η Ελλαδίτσα μας θα γίνει μεγάλη όχι μηρυκάζοντας τα κλέη των αρχαίων ημών προγόνων, αλλά με πολλή δουλειά, με πολλή μόρφωση, με πολλή δημοκρατία.

Τις περικεφαλαίες και τις σάρισες τις αφήσαμε σε μια μειοψηφία γραφικών ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε.

~~~

«Μεσήλιξ τώρα εγώ σε οθόνη έγχρωμη
ξυπνώ με τις Πρεσθλάβες να βουίζουνε.
Οι δείχτες στο ρολόι γυρνούν ανάποδα
στον παιδικό μου εθνικισμό, τον πιο παγκόσμιο.» [1]

~~~

-Εσύ τι λες για το μακεδονικό;

-Τι να πω;. Αν σας πω ότι μου είναι παγερά αδιάφορο το όνομα θα αρχίσετε πάλι τα βαριά εθνικοπατριωτικά και θα μαλώσουμε. Οπότε απλά παρακολουθώ.

▲ Παρακολουθώ τους σύγχρονους μακεδονομάχους να ζώνουν τα φυσεκλίκια στις μπαρουτοκαπνισμένες σελίδες του φέισμπουκ και του τουίτερ, να παίρνουν το εθνόμετρο στα χέρια και να απειλούν δεξιά και αριστερά τους εθνομηδενιστές (sic) φαντασιαζόμενοι ότι είναι γνήσια τέκνα του Αλεξάνδρου και της Ρωξάνης. Με ή χωρίς περικεφαλαία.

▼ Παρακολουθώ τη διπολική διαταραχή των συντρόφων που απ’ τη μια κάνουν γαργάρα τρία χρόνια τώρα τον συναγελασμό με ψεκασμένους καμένους εθνικιστές και απ’ την άλλη κουνάνε το δάχτυλο στους άλλους κατηγορώντας τους για εθνικιστές και άλλα τέτοια γραφικά.

▲ Παρακολουθώ τους βαλκάνιους φιλελεύθερους Νεοδημοκράτες να επιστρέφουν ολοταχώς στο «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» φοβούμενοι μη χάσουν την εύνοια των παπάδων και τα ζεστά ψηφουλάκια των «πατριωτών».

▼ Παρακολουθώ κάτι πονεμένους (κεντρο)αριστερούς που αφού επένδυσαν τα προηγούμενα χρόνια στο εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ και έφαγαν ένα καλό στραπάτσο από εκεί, να αναζητούν τη λύση στον κ. Μητσοτάκη, να μην τους βγαίνει, και να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.

~~~

«Πού μείναμε βρε Πέτρο μου ολομόναχοι;
Παράξενη σιωπή: Εδώ Βαλκάνια.
Ρουμάνοι, Σέρβοι, Ρώσοι, Αλβανοί, Ρωμιοί.
Τούς βλέπεις στο μετρό φυλές αλλόκοτες
[…]
η ακτίνα έχει σβήσει, πουθενά επαφή.» [1]

~~~

Τους παρακολουθώ όλους, διαβάζω αυτά που γράφουν, αυτά που δείχνουν και σκέφτομαι συνεχώς τρόπους για να την κάνουμε από δω.

Σκέφτομαι αλλά δεν βρίσκω τίποτε γιατί είμαστε εγκλωβισμένοι. Μας έδωσε «σιγουριά» το δημοσιοϋπαλληλίκι αλλά και μας εγκλώβισε οπότε καταλήγουμε πάλι:

«Ολαρία ολαρά, γύρω – γύρω τα παιδιά,
ο μαρκήσιος Ντε Σαντ μ’ ένα χίπη,
ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά
ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη
κι η παρθένα με τον σατανά.» [2]

Υ.Γ. Τουλάχιστον να την κάνουν από δω τα παιδιά μας.


[1] Διονύσης Σαββόπουλος, Πρεσθλάβες, 1994
[2] Διονύσης Σαββόπουλος, Εμείς του `60, 1989

Ιαν 30, 2018 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τριών Ιεραρχών

Τριών Ιεραρχών

Τριών Ιεραρχών σήμερα, μάθημα δεν είχε, αργία δεν ήταν, μάλλον μια περίεργη «σχολική γιορτή» που χρόνια τώρα την ξεπετάμε συνοδεύοντας συνήθως ελάχιστα πιτσιρίκια με τις γαλανόλευκες στις εκκλησίες, χρωματίζοντας βαριεστημένα τα φωτοτυπημένα πρόσωπα των Τριών Ιεραρχών με κάθε δυνατή απόχρωση και ανακυκλώνοντας ιερά τσιτάτα του στιλ

«Όπως οι μέλισσες διαλέγουν το νέκταρ από τα λουλούδια, έτσι κι εσείς να διαλέγετε αυτά που διαβάζετε κλπ κλπ»

~~~

Τις προηγούμενες μέρες είχε στηθεί μια ακόμη ανούσια διαμάχη, σαν αυτές που ταλανίζουν σταθερά το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Μάχες που ανακυκλώνουν ξεπερασμένα δίπολα «προοδευτικών» – «συντηρητικών» με τους ρόλους να εναλλάσσονται ανάλογα με το ποιος κυβερνάει.

Είναι αργία – δεν είναι αργία.
Είναι γιορτή – δεν είναι γιορτή.
Η γιορτή να γίνει ανήμερα ή την παραμονή.
Πάμε εκκλησία – δεν πάμε εκκλησία.

~~~

Το Υπουργείο Μας, αφού έστησε όλο αυτό το σκηνικό και στην αρχή τάχθηκε με το μέρος της «ημέρας ξεκούρασης από τον εκπαιδευτικό κάματο», στο τέλος ώριμες σκέψεις τους στιλ «ποιος έχει όρεξη να μαλώνει με τους παπάδες» υπερίσχυσαν, πέταξε και το μπαλάκι στους συλλόγους διδασκόντων που φυσικά τίμησαν δεόντως την παράδοση της ημέρας, τα αρτίδια και το καφεδάκι μετά στην πλατεία, με τα πιτσιρίκια να απολαμβάνουν τηλεόραση στο σπίτι και παιδικές χαρές.

~~

Γράφει η κ. Έφη Γαζή στο βιβλίο της «Ο δεύτερος βίος των Τριών Ιεραρχών, Μια γενεαλογία του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού»:

«…Η εκκλησιαστική εορτή των Τριών Ιεραρχών κατά τον 11ο αιώνα λειτούργησε ως δείκτης της σχέσης των «ιερών γραμμάτων» με τη «θύραθεν παιδεία» αλλά και κατέδειξε το Πατριαρχείο ως προνομιακό ελεγκτή αυτής της σχέσης.
[..]
Η εκχριστανισμένη εκδοχή του «ελληνίζειν» προέβλεπε την αποκάθαρση του τελευταίου από στοιχεία ξένα ή αντίπαλα προς τη χριστιανική μεταφυσική (και μέσα σε μια ιδιαίτερα δύσκολη διαδικασία) διαμορφώθηκε το έδαφος για την επιλεκτική σχέση της χριστιανικής θεολογίας με την αρχαία ελληνική διανοητική παραγωγή.
[…]
Η αυτόνομη εκπαιδευτική εορτή των Τριών Ιεραρχών όμως είναι προϊόν των εκπαιδευτικών μηχανισμών του νεοελληνικού κράτους. Το Πανεπιστήμιο Αθηνών ανέλαβε ηγετικό ρόλο σ’ αυτήν τη διαδικασία, ενώ τη σκυτάλη παρέλαβαν οι υπόλοιπες βαθμίδες της εκπαίδευσης.
[…]
Η θρησκευτική/εκκλησιαστική παράδοση εθνικοποιείται, ενώ παράλληλα η διαδικασία συγκρότησης της εθνικής παράδοσης θρησκευτικοποιείται και εκκλησιαστικοποιείται σε τέτοιο βαθμό, ώστε τελικά οι Τρεις Ιεράρχες θυμίζουν «μαγικές εικόνες». Κάθε φορά που τις κοιτάζεις, αλλάζουν μορφή
[…]
Η θεματική του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού» έρχεται και επανέρχεται στους πανεπιστημιακούς λόγους από τα μέσα πλέον του 19ου αιώνα, αναδεικνύοντας τόσο την αυξανόμενη ισχύ της «επινοημένης παράδοσης» όσο και τη σκλήρυνσή της όταν οι πολιτικές της χρήσεις καθίστανται ολοένα και περισσότερες – δηλαδή στο Μεσοπόλεμο καθώς και κατά τη μετεμφυλιακή περίοδο.
Αυτές οι πολιτικές χρήσεις σηματοδοτούν τον καθεστωτικό και φρονηματιστικό χαρακτήρα του λόγου περί «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού» κυρίως από τα μεσοπολεμικά χρόνια και εξής, καθώς τον συνδέουν με το περίφημο «κοινωνικό πρόβλημα» και τον ορίζουν ως κυματοθραύστη των εναλλακτικών ιδεολογικών και πολιτικών προτάσεων διαχείρισης του τελευταίου.
[…]
Ο «ελληνοχριστανικός πολιτισμός» πρόβαλε σ’ αυτό το σχήμα ως προϊόν μιας ιστορίας που έχει τις απαρχές της στην ύστερη Αρχαιότητα. Σύμφωνα μ’ αυτήν τη λο­γική, δεν απαιτείται καμιά «ευρωπαϊκή» μεσολάβηση για την ανάδειξη της αρχαίας Ελλάδας και κανένα διαφωτιστικό πρόταγμα, αφού η Εκκλησία έχει διαχειρισθεί αυτά τα ζητήματα ήδη από την εποχή του Συνοδικού της Ορθοδοξίας.»[1]

Και του χρόνου!


[1] Ο δεύτερος βίος των Τριών Ιεραρχών, Έφη Γαζή, Νεφέλη, 2004

Σελίδες:«1234567...71»