Πλίνθοι & κέραμοι

~~~


Δεκ 11, 2013 - Πλίνθοι & κέραμοι, Πλίνθοι & κέραμοι στο χαρτί    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πλίνθοι & κέραμοι Νο14

Πλίνθοι & κέραμοι Νο14

20131211_230746

Πλίνθοι και κέραμοι Χ2: Κείμενα που γράφτηκαν όχι για να ενημερώσουν και  να καθοδηγήσουν. Κείμενα, αφορμές ελπίζουμε για συζήτηση.

Πλίνθοι και κέραμοι Χ2: έχοντας μαζί με δικά μου κείμενα και φωτογραφίες (ό,τι δεν έχει υπογραφή) και σκέψεις του Μανόλη Μενδρινού.

quill-bar

Πλίνθοι και κέραμοι ξανά.

Μετά από 3 σχεδόν χρόνια.

Ξανακοιτάζω τα κείμενα. Τότε, στην αρχή της κρίσης.

Με τους στίχους του Ελύτη να κυριαρχούν.

«Κάνε άλμα πιο γρήγορο από την φθορά…».

Με μια ελπίδα ότι αυτή η τρομερή αλλαγή στις ζωές μας να είναι η αφορμή να δούμε τα πράγματα κάπως αλλιώς. Να γίνει αφορμή όχι απλά διαμαρτυρίας αλλά ενεργητικής δράσης για αλλαγές, για ρήξεις με όλα εκείνα που μας οδήγησαν μέχρι εδώ. Όχι «αντίστασης» για να διατηρηθεί μια πραγματικότητα που έζεχνε από παντού, αλλά να κάνουμε ένα βήμα μπροστά.

Για να γίνει όμως αυτό έπρεπε να «ξαναδούμε» τη σχέση μας με την πολιτική, με την οικονομία. Να «ξαναδούμε» τα σχολεία, τους μαθητές μας. Τη σχέση μας με το περιβάλλον, τη σχέση μας με τα κινήματα. Να τα ξαναδούμε όλα! Κρατώντας σαν πολύτιμο εργαλείο ό,τι είναι δημοκρατικό, συμμετοχικό. Ό,τι επιτρέπει τις ιδέες να εκφράζονται να αλληλεπιδρούν να συνθέτονται.

Σήμερα, τρία χρόνια μετά, απλά χάνομαι στους στίχους του Γιάννη Βαρβέρη:

Αυτές οι νότες

που σας στέλνω με την άνωση

δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον.

Απ’ τον καιρό του ναυαγίου

που αργά μας σώριασε τους δυo

ως κάτω στον βυθό

σαν βάρος έκπληκτο

το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανίου κι εγώ

έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος

μια υπόκωφη επίπλωση βυθού

ένα λουλούδι εξωτικό

ή ένα τεράστιο όστρακο

φωλιά ιπποκάμπων

διάδρομος ψαριών που όλο απορούν

μπρος στην ασπρόμαυρη αυτή μνήμη

του παπιγιόν των πλήκτρων του κολάρου.

Κι αν σε καμιά βαρκάδα σας

διακρίνετε στην ήρεμη επιφάνεια

τρεις πέντε δέκα φυσαλίδες

σαν ντο και σολ και μι

μη φανταστείτε μουσική

είναι λίγη σκουριά που όταν θυμάται

πιέζει κι ανεβαίνει.

Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε.

το πιάνο μου κι εγώ

είμαστ’ εδώ πολύ καλά

εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες

αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου

και ιδίως

μακριά επιτέλους

από κάθε προοπτική πνιγμού.

Πιάνο βυθού, απ’ τη συλλογή «Πιάνο βυθού» (1991)

XSAP_3213080201

Σκόρπια…

Τον τελευταίο καιρό ακούγονται έντονα πολλές φωνές: γιατρών για το ΕΣΥ και τον ΕΟΠΠΥ, εκπαιδευτικών κάθε βαθμίδας για τη δημόσια δωρεάν παιδεία, υπαλλήλων της ΕΥΔΑΠ για την ιδιωτικοποίηση του πολυτιμότατου, για όλους, νερού. Κι αναρωτιέται ο πολίτης. Όλα αυτά που κραυγάζουν οι διαμαρτυρόμενες ομάδες αφορούν ή όχι όλη την ελληνική κοινωνία; Μήπως, άραγε, πίσω από κάθε αίτημα – απεργία- διαδήλωση κρύβεται η συντεχνιακή απαίτηση (ένα άθροισμα κοντόφθαλμων ατομικών επιδιώξεων) για οικονομικά και άλλα παρόμοια κεκτημένα;

Σε μια εποχή που η λέξη αλληλεγγύη έχει γίνει καραμέλα στο στόμα πολλών, γιατί να μην απεργήσουν οι εκπαιδευτικοί για το νερό, οι γιατροί για τα σχολεία, οι δημοτικοί αστυνομικοί για τις απάνθρωπες συνθήκες των υπαλλήλων στα σούπερ μάρκετ; Κι αν αυτό δεν μπορεί να γίνει σε πανελλήνιο επίπεδο, με τον πολίτη βραχυκυκλωμένο από τους «συνήθεις ύποπτους» και προστάτες του στα εργασιακά του συμφέροντα, γιατί δεν δοκιμάζεται στις τοπικές κοινωνίες;

Θα ήταν μια καλή ευκαιρία ο γονιός – εργαζόμενος ως εμποροϋπάλληλος να δει τους εκπαιδευτικούς των παιδιών του να διαδηλώνουν στους δρόμους και για τις δικές του ανάγκες, αλλά και για καλύτερη ποιότητα ζωής στην τοπική κοινωνία του δήμου που συμβιώνουν.

Ποιότητα ζωής. Μοιάζει με ανέκδοτο με δύο λέξεις. Μια φράση που στη σκέψη των περισσοτέρων είναι συνυφασμένη με την κατανάλωση. Από το κινητό τηλέφωνο μέχρι το κότερο ταξίδεψαν για χρόνια τα όνειρα της ελληνικής κοινωνίας. Καθένας αντίκριζε με δέος τη διαφήμιση της πιστωτικής κάρτας της ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ να δείχνει έναν πατέρα να κρατά από το χέρι το μικρό παιδί του μπροστά σε μια βιτρίνα πολυκαταστήματος. Γκρίζα χρώματα από την έλλειψη κατανάλωσης, χρώματα και μουσικές με την εμφάνιση της κάρτας που με δανεικά έδινε τη λύση. Η αποθέωση του shopping therapy, έστω και αν εδώ και χρόνια ψυχολόγοι σε όλο τον κόσμο διαπίστωσαν ότι όχι μόνο θεραπεία δεν είναι αλλά το ξεκίνημα της κατάθλιψης χωρίς επιστροφή. Πουθενά δεν μιλάνε για τα γλέντια στα σπίτια (εκεί μόνο τηλεόραση και dvd), για τις ταβέρνες που τραγουδάγανε ομαδικά οι παρέες (κινέζικο φαγητό και sushi τα στάνταρ του νεοέλληνα).

Θέλει η κοινωνία να γυρίσει το συντομότερο και χωρίς κόπο στον πρότερο «ανθόσπαρτο» βίο της κατανάλωσης. Αν μετά από τόσα μαθήματα στην καθημερινότητα δεν έχουν επαναπροσδιοριστεί οι στόχοι της ύπαρξης του καθενός, τότε και ο δρόμος θα είναι μακρύς και θα θυμίζει το λαβύρινθο της Κρήτης.

Και η Αριάδνη, δυστυχώς για όλους, ανήκει μόνο στο μύθο κι όχι στην πραγματικότητα.

…απ’ τον Μανόλη Μενδρινό

 ship1 Στις καλοκαιρινές  περιπλανήσεις μου στον εικονικό κόσμο έπεσα πάνω στο άρθρο της Χριστίνας Πουλίδου στην ιστοσελίδα protagon.gr. Περιγράφει ένα «ονειρεμένο σχολείο», ένα πειραματικό μοντέλο εκπαίδευσης στην Ολλανδία  που κοιτάει στο μέλλον:

Ένα σχολείο που δεν θα έχει δάσκαλο αλλά σύμβουλο, δεν θα έχει διαλείμματα, κουδούνια, πίνακα και κιμωλία, η διαδικασία της μάθησης θα μπορεί να εκτείνεται σε όλες τις ώρες της μέρας ακόμη και στις διακοπές, δεν θα έχει απουσιολόγιο και όλη η δουλειά θα γίνεται μέσω iPad, αυτό θα είναι ένα από τα 11 σχολεία Στιβ Τζομπς, που θα ανοίξουν από τον Αύγουστο στην Ολλανδία.

Ακολουθώντας την προτροπή -«σκέψου διαφορετικά»- του μεγάλου καινοτόμου επιχειρηματία, στην Ολλανδία αποφάσισαν να ανοίξουν 11 τέτοια σχολειά όπου θα φοιτήσουν κάπου χίλιοι μαθητές από 4-12 ετών. Τα σχολεία θα είναι ανοιχτά όλο τον χρόνο πλην των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, από τις 06:30 το πρωί ως τις 19:00 το βράδυ, οι μαθητές θα έχουν ευέλικτο ωράριο προσέλευσης και αναχώρησης, θα πρέπει πάντως να είναι εκεί στο διάστημα 10:30-15:00 μ.μ.

Τα μαθήματα θα επιλέγονται από τα ίδια τα παιδιά, μέσω μιας εφαρμογής που θα καλούν από το iPad τους, η οποία θα προσφέρει μια διαδραστική λειτουργία – θα μοιάζει με παιχνίδι, σημειώνεται στο σχετικό δημοσίευμα του «Spiegel», θα συνοδεύεται από αστείους ήχους και κινούμενα σχέδια, το παιδί θα διορθώνεται σε κάθε λανθασμένο βήμα του και δεν θα δίνει εξετάσεις. Στο τέλος της διαδρομής θα περνά στο επόμενο επίπεδο δυσκολίας.

Ο ρόλος του δασκάλου θα είναι υποβοηθητικός – θα βοηθά τον μαθητή αν κάπου σκαλώνει, θα αναζητά μαζί του μιαν άλλη εφαρμογή αν διαπιστώνει ότι η συγκεκριμένη δεν του ταιριάζει και θα ελέγχει τη μαθησιακή διαδικασία. Οι γονείς θα μπορούν να προγραμματίζουν ελεύθερα τις διακοπές τους, αφού δεν θα υπάρχει απουσιολόγιο, καθώς θεωρητικά οι σχολικές ώρες δεν τελειώνουν ποτέ και οι μαθητές ενθαρρύνονται να συνεχίζουν το παιχνίδι με το iPad τους στο σπίτι και στις διακοπές.

Με αυτό τον τρόπο σημειώνεται, υπάρχει μια ελευθερία αλλά και μια συνέχεια στη διαδικασία της μάθησης, ενώ η επιλογή των εφαρμογών θα γίνεται κάθε έξι βδομάδες σε μια συνάντηση δασκάλων, γονέων και παιδιών, που θα γίνεται είτε με φυσική παρουσία είτε (και) μέσω skype.

Ο εμπνευστής αυτού του πιλοτικού προγράμματος, Μορίς ντε Οντ, υπογραμμίζει ότι η νέα γενιά αντιλαμβάνεται την πραγματική και εικονική ζωή σαν ένα ενιαίο σύνολο. Έχει μάθει να βρίσκει μόνη της τον δρόμο προς τη γνώση, με διαδραστικό τρόπο και πολυεργαλεία – «πώς μπορείς λοιπόν να την κλείσεις σε ένα σχολείο-μουσείο;» αναρωτιέται. Και προσθέτει πως οι κλασικές τάξεις με τους μαυροπίνακες ετοιμάζουν τα παιδιά «για έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια».

Η ιδέα βρήκε διακομματική κοινοβουλευτική αποδοχή – πλην της ακροδεξιάς του Γκερτ Βίλντερς. Τα σχολεία θα είναι δημόσια και θα επιδοτηθούν από τον κρατικό προϋπολογισμό, θα είναι ανοιχτά σε όλους τους μαθητές και όσοι γονείς δεν μπορούν να αγοράσουν στο παιδί τους ένα iPad, αυτό θα προσφέρεται από ένα «ταμείο αλληλεγγύης».[…]

Όλα αυτά τα θαυμάσια πράγματα θα μπορούν να δοκιμάσουν τα παιδάκια της Ολλανδίας, με τα οποία θα συναντηθούν αργότερα τα παιδάκια της Ελλάδας στην ανταγωνιστική αγορά εργασίας. Εκεί, όπου θα φτάσει η Ελένη και ο Γιάννης, οι δάσκαλοι των οποίων τους είχαν πει να διαβάσουν από τη σελίδα 5-30 και μετά να πηδήξουν τις επόμενες και να ξαναδιαβάσουν από τη 48 ως την 60, και οι οποίοι διαγωνίστηκαν σε συγκεκριμένη ύλη, από το συγκεκριμένο σχολικό εγχειρίδιο.

Υπονομευμένα εξ υπαρχής, καθώς η γνώση στη χώρα μας έχει παγιδευτεί στα δόκανα του λαϊκισμού, τα ελληνόπουλα μπαίνουν σε ένα σύστημα που ευνουχίζει ακόμη και τη φυσική τους έφεση.[…]

 Ένα ονειρεμένο σχολείο,  Χριστίνα Πουλίδου , protagon.gr, 2 Ιουλίου 2013

20131211_232344

 

Ένα σχολείο που κοιτάει στο μέλλον για να προσγειωθώ ανώμαλα στην ελληνική πραγματικότητα.

Αρχές του Σεπτέμβρη, μια βδομάδα πριν ανοίξουν τα σχολεία, και τότε να ψηφίζεται το νομοσχέδιο για το «Νέο Λύκειο» που υποτίθεται θα πρέπει να λειτουργήσει από φέτος. Άλλη μια μεταρρύθμιση στο πόδι με «διαβούλευση» μιας βδομάδας και κοπτοραπτική μαθημάτων  ανάλογα με τις πιέσεις και τα κονέ..

Χωρίς κανένα όραμα, στο πόδι για άλλη μια φορά. «Ευτυχώς» που οι έξυπνοι επαναστάτες της συνδικαλιστικής μας νομενκλατούρας όπως και στην αδελφή ΟΛΜΕ  κήρυξαν άλλη μια εικονική απεργία δίνοντας χείρα βοηθείας για να σκεπαστούν οι τυχοδιωκτισμοί της Κυβέρνησης.

Ένα σχολείο που κοιτάει στο μέλλον, κοινωνίες που ψάχνουν το νέο και ακούω στην τηλεόραση πίσω μου: «Αν καταργήσουμε τα Θρησκευτικά τι θα γίνει η ελληνική οικογένεια που σε συνθήκες κρίσης δεν μπορεί να καλύψει αυτό το δυσαναπλήρωτο κενό;» ζαπ και η κ. Παναγιωταρέα, καθηγήτρια Πανεπιστημίου παρακαλώ να ωρύεται γιατί χαρακτηρίστηκαν λέει τα Αρχαία Ελληνικά και Λατινικά «νεκρές γλώσσες» Έλεος!

Τον 21ο αιώνα συζητάμε ακόμη για τα Θρησκευτικά και τα Αρχαία στα σχολεία.

Συζητάμε για ένα «μάθημα», τα Θρησκευτικά, απολίθωμα του παρελθόντος, που δεν έχει καμία σχέση με την πίστη του καθένα  – δεν έχω συναντήσει ούτε έναν που να έγινε καλύτερος χριστιανός μέσα από το μάθημα των Θρησκευτικών – αλλά ούτε φυσικά με τον ρόλο που έρχεται να παίξει μια σύγχρονη εκπαίδευση.

Τον 21ο αιώνα αφιερώνουμε μια πληθώρα ωρών στη διδασκαλία(;) των Αρχαίων Ελληνικών και των Λατινικών!

Και όταν μια βουλευτής, εκφράζοντας τις θέσεις του κόμματός της, δηλώνει το αυτονόητο, ότι δεν μπορεί το ωρολόγιο πρόγραμμα ενός σχολείου το 2013 να είναι το ίδιο με αυτό του σχολείου του 1836 ξεπηδάνε πάλι τα εθνικόφρονα αντανακλαστικά!

Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών η λύση για πάσα νόσο…. Δοκιμασμένη και αποτελεσματική…

Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας για να ξεκολλήσουμε.

20131211_235911

Ένα σχολείο που κοιτάει στο μέλλον, κοινωνίες  που ετοιμάζουν τους εκπαιδευτικούς τους για να δουλέψουν για το μέλλον και η ανώμαλη προσγείωση ξανά στο πρώτο, ο Θεός να το κάνει, «επιμορφωτικό» σεμινάριο της νέας χρονιάς.

Πάνω από τετρακόσιοι  εκπαιδευτικοί σε μια αίθουσα με 140 καρέκλες  να «ενημερωθούν» για τα Προγράμματα. (τη νέα μόδα στα σχολεία καθώς κάθε καθώς πρέπει δάσκαλος πρέπει να κάνει και ένα «πρόγραμμα».

Εισηγήσεις μονόλογοι που ακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια το τελετουργικό χρόνια τώρα.

Ευχαριστούμε τον έναν, ευχαριστούμε τον άλλον, ευχαριστούμε τον τρίτο, ευχαριστούμε τους προηγούμενους, τους επόμενους,  κρατάμε και καμία πισινή γιατί δεν ξέρεις πως έρχονται τα πράγματα.

Ακολουθεί η απαραίτητη για πάσα νόσο δόση «θεωρίας» για τη μέθοδο πρότζεκτ και φυσικά το κύριο μέρος με το διάβασμα ατέλειωτων διαφανειών στο πάουερ πόιντ .

Τα ίδια ξανά και ξανά κάθε χρονιά.

Και εμείς αποχαυνωμένοι απ’ τη ζέστη, τ’ αρώματα και τον ιδρώτα, όσοι δεν προτίμησαν τη δροσιά της διπλανής πλατείας, να «ακούμε», να «ακούμε», να «ακούμε»…

Μηδέν προετοιμασία, μηδέν διαδραστικότητα, μηδέν εις το πηλίκο. Όλα στο πόδι και το κερασάκι στην τούρτα η απαραίτητη βεβαίωση στο τέλος για να τη «βάλουμε στο φάκελο». Άλλη νεοελληνική διαστροφή κι αυτή.

Θλίψη ατέλειωτη…

…που συνεχίστηκε και στην επόμενη «επιμόρφωση». Δώδεκα σχολεία, κοντά 2.000 μαθητές, κλειστά για μια μέρα στη μέση της χρονιάς για να «παρακολουθήσουμε»  πάλι την ανάγνωση 40 διαφανειών. Κάποια στιγμή ένας ψιθύρισε. «Αυτά γίνονται για να παίρνουν μόρια αυτοί που τα κάνουν και εμείς να καθόμαστε μια μέρα. Όλοι ευχαριστημένοι!»  Αλλοίμονο εάν έχει δίκιο…

20131211_232738…Κι αν σε καμιά βαρκάδα σας

διακρίνετε στην ήρεμη επιφάνεια

τρεις πέντε δέκα φυσαλίδες

σαν ντο και σολ και μι

μη φανταστείτε μουσική

είναι λίγη σκουριά που όταν θυμάται

πιέζει κι ανεβαίνει….

 

Ένα σχολείο που κοιτάει στο μέλλον και αλλάζει.

Και κλικ η σκέψη πάλι στα δικά μας.

Ένα σχολείο που να κοιτάει στο μέλλον δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν αλλάξει η ψυχή του. Δεν ξέρω αν αύριο θα είναι οι υπολογιστές, αλλά σήμερα η ψυχή του είναι οι δάσκαλοι. Μόνοι τους απέναντι σε μια ανάλγητη κυβέρνηση που «βλέπει» παντού αριθμούς. Έχοντας πολλές φορές απέναντι μια κοινωνία αγριεμένη και παραζαλισμένη.

Και το μοναδικό όπλο που έχουμε στα χέρια μας, να φαντάζει τελείως αναποτελεσματικό. Οι συλλογικότητές μας, τα συνδικάτα, που αν και  άντεξαν σε  δίσεκτα χρόνια  τελευταία όλο και πιο συχνά πετάνε μόνιμα την μπάλα στην εξέδρα ανοίγοντας διάπλατα το δρόμο  στην επέλαση της κυβερνητικής βαρβαρότητας.

Δεν είναι τυχαίο αυτό.

Χρόνο με το χρόνο δημιουργήθηκε ένα μόρφωμα κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού που το πρωί έβγαζε φλογερές ανακοινώσεις και το απόγευμα  συναγελάζονταν και χαριεντίζονταν  με  αυτούς που κατήγγειλε μοιράζοντας θεσούλες και ρουσφετάκια. Και μέσα σ’ αυτό οι δυνάμεις της «αλλαγής» αγωνίζονταν διαχρονικά να περάσουν τις σοφίες των κομματικών γραφείων δίνοντας μάχες ανακοινώσεων, διπλαρώνοντας σήμερα τον κάθε πικραμένο, με μοναδικό στόχο να γίνουν οι χαλίφηδες στη θέση των νυν χαλίφηδων.

Εδώ ο κόσμος χάνεται και διαβάζω στις ανακοινώσεις για την υπεράσπιση του «δικαιώματός μου» να φεύγω στα «κενά μου» για ψώνια ή στις 10 το πρωί για το σπίτι μου. Να μπαίνει αυτό στην ίδια μοίρα  με την αγωνία χιλιάδων συναδέλφων που τρέχουν από σχολείο σε σχολείο να προλάβουν να συμπληρώσουν ωράρια και μαθήματα παγιώνοντας ένα καινούριο στρώμα δασκάλων «χωρίς πατρίδα», χωρίς σημείο αναφοράς.

Ή κάπου αλλού ξεχειλίζει η οργή και το μένος ενάντια στη δημιουργία ενός ηλεκτρονικού μητρώου που θα δικτυώνει όλα τα σχολειά με επιχειρήματα που θυμίζουν παλαιοημερολογίτες και ψηφιακά φοβικούς ανθρώπους.  Και αυτό να μπαίνει στην ίδια μοίρα μαζί με τη ορθή καταγγελία για τη διάλυση των όποιων υποστηρικτικών δομών των σχολείων.

Όλα μια απέραντη σούπα «αιτημάτων» για να είναι όλοι ευχαριστημένοι, ψηφουλάκια να μαζεύονται, ας φοβίσουμε λίγο παραπάνω τους μουζίκους για να δικαιολογούμε την ύπαρξή μας.

Δεν ξέρω αν αυτή η κατάσταση διορθώνεται ή αν πρέπει να στήσουμε κάτι άλλο.

Ή μάλλον δεν ξέρω αν μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε από  τα δυο…

20131211_233015Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε.

το πιάνο μου κι εγώ

είμαστ’ εδώ πολύ καλά

εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες

αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου

και ιδίως

μακριά επιτέλους

από κάθε προοπτική πνιγμού.

ship1

«Όταν σταμάτησα να είμαι επαγγελματίας επαναστάτης, είπα να γίνω κι εγώ μέλος αυτής της κοινωνίας. Να αντιληφθώ τι γίνεται και τι είναι αυτό που θέλω να ανατρέψω. Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μην με αλλάξει αυτό. Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα. Με το δικό σου βλέμμα. Η ζωή είναι ένας δώρο που μας δίνεται μία φορά.».

Χρόνης Μίσσιος & για τη σταχυολόγηση Μ.Μ.

 20131212_000850

 

 

Ιούν 19, 2013 - Πλίνθοι & κέραμοι, Πλίνθοι & κέραμοι απ΄το μετέχω    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο μετέχω – μετέχεις – μετέχουμε

μετέχω – μετέχεις – μετέχουμε

(με αφορμή μια παραίτηση)

«Σ’ ένα μήνα σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»
Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνύχτα…»

Ήταν ένα ταξίδι.

Απ’ τα πολλά που χρόνια τώρα ξεκινάμε. Ξανά και ξανά και ξανά και ξανά.

Μαζί με καλούς φίλους παλιούς.

Μαζί με καινούριους που συναντήσαμε στο λιμάνι της αναχώρησης και μπήκαμε στο ίδιο καράβι.

Με όνειρα παραπλήσια. Με φόβους κοινούς.

Ήταν ένα ταξίδι που πάντα φιλοδοξούσε, όπως και όλα τα προηγούμενα,  να φτάσει στη Ιθάκη. Όχι για να τελειώσει εκεί αλλά για βρει μια νέα αφετηρία για την επόμενη αναζήτηση.

Ήταν ένα ταξίδι που όπως και πολλά απ’ τα προηγούμενα δεν έφτασε στο τέλος, τη νέα αρχή.

Ίσως γιατί οι θάλασσες αποδείχτηκαν πιο σκοτεινές, πιο άγριες απ’ ό,τι περιμέναμε.

Ίσως γιατί «τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα τους συναντήσαμε γιατί τους κουβαλούσαμε μες στην ψυχή μας…» – ας με συγχωρέσει ο Ποιητής για τη ιεροσυλία.

Καλό ήταν για όσο κράτησε.

Τα επόμενα ταξίδια είναι πάντα μπροστά.

Το αν μπαρκάρουμε πάλι και για ποια Ιθάκη είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση πια…

 Χρίστος Σαπρίκης

Απρ 6, 2012 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο W

W

79982_letterw_sm

φωτογραφίες Χρίστος Σαπρίκης…
…με το τραγούδι «πόσο νωρίς φεύγει το φως», στίχοι/εκτέλεση: Κατερίνα Γώγου, μουσική: Κυριάκος Σφέτσας

Σελίδες:«1...606162636465666768»