Πλίνθοι & κέραμοι

~~~


Ιούν 1, 2007 - Πλίνθοι & κέραμοι, Πλίνθοι & κέραμοι στο χαρτί    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πλίνθοι & κέραμοι Νο7

Πλίνθοι & κέραμοι Νο7

titlos07

boxi_1Λίγο ο μουντός καιρός των τελευταίων ημερών, λίγο η καθημερινότητα που πάει από το κακό στο χειρότερο κάνουν το γράψιμο να βγαίνει με δυσκολία.

Αχ! αυτή η καθημερινότητα, η ίσια γραμμή χωρίς σκαμπανεβάσματα, δείγμα θανάτου στα μόνιτορ των ιατρικών μηχανημάτων, που όλοι την κατηγορούν αλλά και όλοι την υπερασπίζονται μια και εξασφαλίζει τη σιγουριά. Τη σιγουριά που φαίνεται ότι την έχουμε όλο και περισσότερο ανάγκη όσο ο κόσμος γύρω μας αλλά-ζει και εμείς αισθανόμαστε αδύναμοι να τον ακολουθήσουμε.

ship

strpanboxi_1Περπατώ με τον Θανάση στους δρόμους της πόλης μου, γεμάτους με σκουπίδια και παρκαρισμένα αυτοκίνητα και θυμώνουμε. Περπατούμε πάνω σε πεζοδρόμια εκατομμυρίων ευρώ που απλά έγιναν για να γίνουν.

Με ράμπες για τα άτομα με ειδικές ανάγκες και τις μανάδες με τα καρότσια, με ειδικές πλάκες για τους τυφλούς … που κόβονται στη μέση από τις κολώνες των σημάτων, της ΔΕΗ, τα μπάζα του καθένα, την πραμάτεια απ’ το περίπτερο. Με αυτοκίνητα παρκαρισμένα στα πιο απίθανα μέρη.
Με κάδους ανακύκλωσης ξέχειλους σκουπίδια, καρικατούρες και άλλοθι της δήθεν οικολογικής συνείδησης πολιτών και αρχόντων.

Κάτι πρέπει να γίνει.

boxi_1Διαβάζω στο www.streetpanthers.gr για τα αυτοκόλλητα «είμαι γάιδαρος – παρκάρω όπου γουστάρω» που κολλάνε οι «Πάνθηρες των δρόμων» στα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και λέω ίσως πρέπει να αρχίσουμε κάτι τέτοια.
Γιατί για το χάλι δεν φταίει μόνο ο καπιταλισμός αλλά και οι χιλιάδες μικρές υποχωρήσεις, τα χιλιάδες μικρά σκόντα που κάνουμε σαν πολίτες, είτε γιατί βαριόμαστε, είτε γιατί βολευόμαστε είτε γιατί αδιαφορούμε.
Αυτά τελικά είναι τα βαρίδια που εμποδίζουν ν’ αλλάξει κάτι.
Κάτι έκανε και η Αμαλία Καλυβινού όταν αποφάσισε να δημοσιοποιήσει την πραγματι-κότητα που βίωνε σε ιδιωτικές και δημόσιες κλινικές με γιατρούς και ασφαλιστικά ταμεία. Τα φακελάκια, η αδιαφορία, η γραφειοκρατία, εικόνες της καθημερινότητάς μας.

boxi_1Η πορεία της μέχρι το θάνατό της όπως την κατέγραψε στο http://fakellaki.blogspot.com/ ήταν ένα πετραδάκι που τάραξε τα νερά. Ίσως όχι ικανό για να δημιουργήσει την τρικυμία που χρειάζεται αλλά δείχνει ένα δρόμο που ξεφεύγει απ’ το κουκούλωμα και την απάθεια. Που ξεφεύγει και από την πεπατημένη των δήθεν διεκδικήσεων για την αναβάθμιση της υγείας (αυτό κάτι μου θυμίζει) που χρόνια τώρα, υποτίθεται ότι παλεύουν οι «επίσημοι» συνδικαλιστικοί φορείς και υπόσχονται να υλοποιήσουν οι κάθε φορά κυβερνώντες.

ship

boxi_1Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τη συζήτηση για το σκάνδαλο των «επενδύσεων» των Ασφαλιστικών μας Ταμείων και χάνομαι ανάμεσα στα χιλιάδες ευρώ που πετάγονται αριστερά και δεξιά.

Χρήματα μαζεμένα λεπτό το λεπτό από χιλιάδες ανθρώπους.
Κόποι μιας ζωής, υποθήκη για καλά γερατειά.

Τρελαίνομαι και εκνευρίζομαι με όλους αυτούς τους μεγαλόσχημους που ελέω κομματικής καταγωγής διαχειρίζονται τα χρήματά μας λες και είναι η προσωπική τους περιουσία.

Αλλά πιο πολύ τρελαίνομαι από τους «δικούς μας» ανθρώπους. Τους «εκπροσώπους μας» στις διοικήσεις των ταμείων.
Μειοψηφία μεν εκεί, αλλά υποτίθεται ότι αποτελούν το «μάτι και το αυτί μας».

golfoΠού ήταν άραγε όταν οι διάφορες χρηματιστηριακές εταιρείες αλώνιζαν για πάρτη τους στους διαδρόμους των γραφείων των ταμείων;
Μήπως κυκλοφορούσαν με το κινητό στο αυτί για να διεκπεραιώνουν μικρορουσφετάκια; «Έλα το κανόνισα. Θα πάρεις το δάνειο που ζήτησες δυο μέρες γρηγορότερα.» Εκπρόσωποι όχι δικοί μας αλλά ενός εκφυλισμένου κομματικού συνδικαλισμού που στηρίζεται κυρίως στην ανοχή μας και την αφέλειά μας.

Ίσως η Αμαλία και οι Πάνθηρες των δρόμων να έχουν περισσότερο δίκιο απ’ ότι φαντάζει μια πρώτη προσέγγιση της λογικής τους.

ship

boxi_1Μοίρασα στην αρχή της χρονιάς σε λιγοστούς φίλους και συναδέλφους μια σειρά από κείμενα σχετικά με το βιβλίο της ιστορίας της Στ’ Δημοτικού. Τα ενσωματώνω κι αυτά εδώ μια και η συζήτηση δεν φαίνεται να έχει τελειώσει και έχει ενδιαφέρον.

Η συζήτηση για το νέο βιβλίο της ιστορίας της Στ’ Δημοτικού ξεκίνησε στην αρχή της φετινής σχολικής χρονιάς μετά από δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου και κύκλων της εκκλησίας για «ενστάσεις» στα βιβλία: Θρησκευτικά της Α, Β και Γ Γυμνασίου, Ιστορία της Στ’ Δημοτικού, Αρχαίων Ελληνικών της Α’ Γυμνασίου και Νέων Ελληνικών της Γ’ Γυμνασίου.

Η κριτική για τα μεν βιβλία των θρησκευτικών στρέφεται στο ότι είναι «περισσότερο θρησκει-ολογικού περιεχομένου», για το βιβλίο της Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού ότι «η ύλη είναι συμπυκνωμένη σε 140 σελίδες και δεν υπάρχει εκτενής ανάλυση για την Ελληνική Επανάσταση ή τη Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ δεν είναι εμφανής και ο ρόλος της Εκκλησίας στην Επανάσταση» και για τα βιβλία των Αρχαίων Ελληνικών και των Νέων Ελληνικών ότι έχουν αφαιρεθεί κείμενα που αναφέρονται στον χριστιανισμό .
Στην πορεία η συζήτηση επικεντρώθηκε αποκλειστικά στο βιβλίο ιστορίας της Στ’ Δημοτικού όπου μαζί με τον κ. Χριστόδουλο δημιουργήθηκε ένα μέτωπο που αποτελείται: (αντιγράφω από τον Ιό της Ελευθεροτυπίας / ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ – 18/02/2007)
«…
– Τον επικοινωνιακό μηχανισμό της Εκκλησίας της Ελλάδος (όπως τα μέλη της «Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Πολιτιστικής Ταυτότητος» Κων/νος Χολέβας και Βλάσης Αγτζίδης). Ο ίδιος ο Χριστόδουλος έδωσε τις ευλογίες του με ομιλία του στη Σχολή Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. (23/1/07).
– Το ΛΑ.Ο.Σ. και ιδιαίτερα τα στελέχη του που προέρχονται από το λεπενικό «Ελληνικό Μέτωπο» του Μάκη Βο-ρίδη (Χαρίτος, Δούμας, Καρδαράς).
– Την ομάδα γύρω από τα έντυπα «Αρδην» και «Ρήξη» του Γιώργου Καραμπελιά.
– Την υπερατλαντική ελληνοαμερικάνικη εθνικοφροσύνη, με μπροστάρισσα τη γνωστή μας «Παμμακεδονική Α.Ε.» των ΗΠΑ, που μπήκε στον χορό με μια σχετική καθυστέρηση…
…Συντονιστικό κέντρο της καμπάνιας αποτελεί το ηλεκτρονικό περιοδικό «Αντίβαρο» (www.antibaro.gr), που πήρε και την πρωτοβουλία συλλογής των υπογραφών…
…Η μελέτη των υπογραφών έχει ενδιαφέρον: Από τους 3.736 που είχαν υπογράψει ώς την περασμένη Τρίτη, 36 είναι αξιωματικοί ε.α. (οι 5 στρατηγοί) και 8 εν ενεργεία, 7 ιερείς, 64 δάσκαλοι και 137 καθηγητές, ενώ 11 δηλώνουν ιστορικοί. Τουλάχιστον 275 αναφέρουν ως τόπο διαμονής την Κύπρο, 46 τον Καναδά, 23 την Αυστραλία κι 162 τις ΗΠΑ -απαιτούν δηλαδή αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα μιας άλλης χώρας απ’ αυτή στην οποία ζουν και εργάζονται!…
…υπέρ της άμεσης απόσυρσης του βιβλίου έχουν υπογράψει ένας τέως πρόεδρος της δημοκρατίας (Χρ. Σαρτζετάκης), ένας πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής (Π. Κρητικός) και δύο πρώην βουλευτές του ΠΑΣΟΚ (Βερυβάκης, Βουνάτσος). Τέσσερις πάλι βουλευτές της Ν.Δ. (Γκιουλέκας, Κωνστα-ντάρας, Παπαθεμελής, Κοντογιάννης) κατέθεσαν σχετικές ερωτήσεις στη Βουλή. Άλλες celebrities της λίστας είναι ο συνταξιούχος διπλωμάτης Θέμος Στοφορόπουλος, ο πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός, ο (γνωστός απ’ την υπόθεση ΜΑΒΗ) Γιώργος Αναστασούλης κι ο (γνωστός απ’ την υπόθεση Οτζαλάν) Σάββας Καλεντερίδης…»
Οι κριτική στο βιβλίο ιστορίας της Στ’ Δημοτικού έχει κωδικοποιηθεί στο κείμενο συλλογής υπογραφών που μπορεί κάποιος να το βρει στην ιστοσελίδα: http://www.antibaro.gr/upografes.php
Έχει ενδιαφέρον η ανάγνωση του συγκεκριμένου κειμένου. Η κριτική ξεκινά από το χρώμα της Οθωμανικής κατοχής στους χάρτες γιατί λέει είναι ουδέτερο !!! για να καταλήξει στο ζουμί που είναι το ότι συγκεκριμένο βιβλίο δεν υπηρετεί την «Ελληνική Αλήθεια»!!!

ship

Ένα γραφτό του J95 στο blog Don’t Kiss The Frog
(http://blog.dontkissthefrog.net/2006/12/07/shameless-liers/)

την τσουτσούνα σου και την υπογραφή σου

ὅτι μὲν ὑμεῖς, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, πεπόνθατε ὑπὸ τῶν ἐμῶν κατηγόρων, οὐκ οἶδα· ἐγὼ δ᾽ οὖν καὶ αὐτὸς ὑπ᾽ αὐτῶν ὀλίγου ἐμαυτοῦ ἐπελαθόμην, οὕτω πιθανῶς ἔλεγον. καίτοι ἀληθές γε ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδὲν εἰρήκασιν. μάλιστα δὲ αὐτῶν ἓν ἐθαύμασα τῶν πολλῶν ὧν ἐψεύσαντο, τοῦτο ἐν ᾧ ἔλεγον ὡς χρῆν ὑμᾶς εὐλαβεῖσθαι μὴ ὑπ᾽ ἐμοῦ ἐξαπατηθῆτε ὡς δεινοῦ ὄντος λέγειν. (Πλάτων, Απολογία Σωκράτους)

Το Αντίβαρο διοργανώνει ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών για το αίτημα της απόσυρσης του νέου βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού. Μέχρι στιγμής έχουν υπογράψει πάνω από 700 άτομα και η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι μπορεί να φτάσουν και τα 3.000.000 (όσοι υπέγραψαν για τις ταυτότητες μείον τους νεκρούς κωλόγερους και συν τα υπερήφανα νιάτα), ή τουλάχιστον θα μπορούσαν αν ο εθνικιστικός χώρος δεν είχε σε γενικές γραμμές χεσμένο το Ιντερνετ, θεωρώντας ότι τα αρχαία και το πολυτονικό είναι τα μόνα πράγματα με τα οποία οφείλουμε να εξοικειωθούμε για να κατακτήσουμε την 3η χιλιετία (και 753η της ελληναράδικης ιστορίας, μετρώντας φυσικά από τον ελλαδοπίθηκα των πετραλώνων).

Ο λόγος κατά τη γνώμη μου είναι ότι το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού είναι γραμμένο με σκοπό να περάσει στα δωδεκάχρονα ιστορικές γνώσεις και κριτική σκέψη, αντί για εθνικιστικό μίσος, χαλκευμένες “μνήμες” και σύνδρομο περιούσιου λαού που πολιορκείται υπό των αλλοφύλων.

Ο λόγος κατά τη γνώμη της συντακτικής ομάδας του “Α” και των 600 που υπογράφουν είναι ότι το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού διαγράφει την ιστορική μνήμη και την εθνική συνείδηση του (εκκολαπτόμενου) Έλληνα, χρησιμοποιώντας ουδέτερη (αντί για συναισθηματικά φορτισμένη και ιδεολογικά πολωμένη) φρασεολογία και παραλείποντας να αναφερθεί επαρκώς σε ορισμένα -κατά τη γνώμη τους- ΣΟΣ σημεία, όπως το πόσο βίαιοι ήταν οι Τούρκοι κατά την πυρπόληση της Σμύρνης, πόσο καλή ήταν η Εκκλησία τα 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας, τι δέος αισθάνθηκε όλος ο πλανήτης με το Έπος του ‘40, πόσο ελληνική είναι η Βόρειος Ήπειρος, πόσο πονούσε ο Αθ. Διάκος όταν τον σουβλίσανε (και πριν τον κατασπαράξουν και χύσουν στα κόκκαλά του), καθώς και -για κάποιο ανεξήγητο λόγο- τα έργα και οι ημέρες της Αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας[*].

Βασικά λέμε το ίδιο πράγμα, αλλά προφανώς κινούμαστε σε εντελώς διαφορετικά συστήματα σκέψης. Εγώ θεωρώ καλό να μη γίνονται -μέσα από μια εξαιρετικά μονομερή ανάγνωση της Ιστορίας- τα 12χρονα (όσα τουλάχιστον προσέχουν στο μάθημα) αφιονισμένο και πρόθυμο κρέας για τα κανόνια, ενώ η συντακτική ομάδα του “Α” το θεωρεί αντεθνικό. Επίσης θεωρώ τουλάχιστον αρρωστημένο ένα 12χρονο να διδάσκεται με λεπτομέρειες το πώς βιάστηκαν οι Ελληνοπούλες εκείνη την αποφράδα μέρα του 1922, ενώ η συντακτική ομάδα του “Α” το θεωρεί απ’ ό,τι φαίνεται επωφελές.

Επιπλέον το κατηγορητήριο του “Α” δεν φείδεται ανακριβειών (πράγμα πολύ λογικό από τη στιγμή που δέχονται να τους ενδιαφέρει περισσότερο η ιδεολογία τους από την αντικειμενική αλήθεια).

  • Ισχυρίζεται ότι “Η δράση των κλεφτών «θεωρείται» και δεν «είναι» μορφή αντίστασης ( σελ. 32).” τη στιγμή που ολόκληρη σελίδα 32 (στην οποία περιγράφονται οι κλέφτες) έχει τίτλο “Οι μορφές αντίστασης” και ότι οι εξεγέρσεις κατά την Τουρκοκρατία αναφέρονται “γενικά κι αόριστα” τη στιγμή που κάτω-κάτω στη σελίδα 32 υπάρχει χρονολογικός πίνακας με 5 από δαύτες (που δεν παραλείπει να αναφέρει την ποιμαντική ιδιότητα του Διονύσιου του Σκυλόσοφου)
  • Ισχυρίζεται ότι “Οι Έλληνες εμφανίζονται να συμβιώνουν αρμονικότατα με τους κατακτητές λησμονώντας βιασμούς, γενοκτονικής φύσεως ολοκληρωτικές σφαγές (πχ σφαγή της Χίου), παλουκώματα, εγκλήματα, λεηλασίες, ταπεινώσεις, εξισλαμισμούς, παιδομαζώματα, εξορίες, σκλαβοπάζαρα, το καβάλημα να περάσει ο αφέντης Μουσουλμάνος το ποτάμι. Αποκρύπτεται ότι οι ραγιάδες, όπου γης, βασανίζονται και υποφέρουν.”, πράγμα που αποτελεί ξεδιάντροπο ψέμα γιατί π.χ. στη σελίδα 16 διαβάζουμε:

    Η οργάνωση της κοινωνικής ζωής στη διάρκεια της οθωµανικής κυριαρχίας αναστατώνεται συχνά από τους βενετοτουρκικούς πολέµους, το παιδοµάζωµα, τους βίαιους
    εξισλαµισµούς. Αλλάζει επίσης σύµφωνα µε τη στάση των υπαλλήλων του σουλτάνου
    και των πασάδων. Τα προνόµια που παραχωρούνται πολλές φορές σε κάποιες κοινότητες δεν τηρούνται. Οι συνθήκες γίνονται συχνά ανυπόφορες για τις οικογένειες των χριστιανών, κυρίως των λιγότερο προνοµιούχων.

  • Ισχυρίζεται πως η μοναδική αναφορά του βιβλίου στον ξεριζωμό του Ελληνισμού της Μ. Ασίας είναι στη σελίδα 103 (”οι Έλληνες συνωστίζονται στο λιμάνι της πόλης”). Αυτό δεν ισχύει: στη σελίδα 105 υπάρχουν δύο μαρτυρίες προσφύγων και ένα ωραιότατο πινακάκι με τον αριθμό των ξεριζωμένων. Επιπλέον το βιβλίο του δασκάλου κάνει σαφές ότι με κανέναν τρόπο δεν επιχειρείται ωραιοποίηση ή υποβάθμιση των γεγονότων. Απλώς αποφεύγεται η δραματοποίηση.
  • Ταυτίζει (όπως άλλωστε έκανε μέχρι πρόσφατα και χρησιμοποιώντας έξυπνα επιλεκτική αφήγηση, η διδασκόμενη στην υποχρεωτική Ιστορία) τον προαναφερθέντα ξεριζωμό με τις εξαιρετικά βίαιες μέρες της πτώσης της Σμύρνης, ενώ ο ξεριζωμός της συντριπτικής πλειονότητας έγινε 2 χρόνια μετά, με την ανταλλαγή πληθυσμών που αποφασίστηκε εν ψυχρώ, σε καιρό ειρήνης και με ελληνική πρωτοβουλία.
  • Θεωρεί ασυγχώρητη την παράλειψη αναφοράς στους τουρκόφωνους χριστιανούς που χάρη στην Ορθοδοξία διατήρησαν τη ρωμέική τους συνείδηση (την οποία προφανώς ταυτίζει με τη νεοελληνική) παρά το ότι απώλεσαν τη γλώσσα τους. Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι τουρκόφωνοι (τουλάχιστον στη Μ. Ασία) διανοήθηκαν για πρώτη φορά ότι ταυτίζονται εθνικά με τους ελληνόφωνους 800 χλμ πιο πέρα όταν ήρθε η τουρκική κυβέρνηση το 1924 και τους είπε “μαζέψτε τα γιατί ανταλάσσεστε”. Απόδειξη για αυτό είναι ότι δεν κούνησαν το δαχτυλάκι τους ούτε το ‘21, ούτε το ‘97, ούτε το ‘13, ούτε καν το ‘22, ενώ η αντίδρασή τους απέναντι στους δασκάλους που τους έστελνε το ελληνικό κράτος από το 1850 και μετά με σκοπό να τονωθεί (=διαμορφωθεί) η εθνική τους συνείδηση ξεκινούσε από την αδιαφορία και έφτανε μέχρι την εχθρότητα[+].

Για το ότι οι υπογράφοντες δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο δεν έχω καμία αμφιβολία, αλλιώς δε θα συνυπέγραφαν ότι δεν αναφέρονται πράγματα που αναφέρονται[%]. Πραγματικά αναρωτιέμαι αν τα άτομα αυτά θα έβαζαν με τόση ευκολία και απερισκεψία την υπογραφή τους π.χ. σε ένα στεγαστικό δάνειο. Αν μη τι άλλο, σαν παραδοσιακοί τύποι θα έπρεπε να είχαν ακουστά τη λαϊκή ρήση “την τσουτσούνα σου και την υπογραφή σου να ξέρεις πού τη βάζεις”.

Ωστόσο οι άνθρωποι νιώθουν -πιστεύω- ειλικρινή αγωνία. Στη μεταφυσική τους, υπάρχει μια προαιώνια οντότητα που λέγεται “ελληνικό έθνος” με δική της σκέψη, μνήμη και βούληση. Οι Έλληνες είναι απλά τα κύτταρα αυτής της οντότητας, ο καθένας σαν ύπαρξη είναι ασήμαντος. Φυσικά το τι πρέπει να σκέφτεται, να θυμάται και να επιθυμεί αυτή η οντότητα το καθορίζουν οι εθνικιστές. Και το πρόβλημα είναι ότι αν έχεις σκεπτόμενα άτομα αντί για άβουλα κύτταρα, η οντότητα καταρέει (ή ακριβέστερα, δε σκέφτεται με τον τρόπο που επιθυμούν οι εθνικιστές, δε θυμάται τα πράγματα που θυμούνται οι εθνικιστές και δεν επιθυμεί τα πράγματα που επιθυμούν οι εθνικιστές). Είναι τόσο “πραγματική”, τόσο “προαιώνια” και τόσο “βιωματική” αυτή η περίφημη “εθνική μνήμη” που έχει ανάγκη από εντατικότατη πλύση εγκεφάλου με κλασικές τεχνικές προπαγάνδας σε τρυφερές ηλικίες για να μη σκορπισει στους πέντε ανέμους. (σημειώνω ότι αν έχεις δεχθεί τη σημασία και την αναγκαιότητα της προπαγάνδας, τείνεις να τη χρησιμοποιείς παντού: π.χ. ο συντάκτης της επιστολής επιχειρεί την ύπουλη αντιμεταρρύθμιση της Ιστορίας επί το τραγοφιλέστερον, με όλες αυτές τις βλακείες για την Αγία Φιλοθέη που δήθεν απαλοίφθηκαν ενώ στην πραγματικότητα ποτέ δεν διδάχθηκαν. Πες-πες, κάτι μένει.)

Άφησα για το τέλος την κατακλείδα του κειμένου: “Γιατί οι Έλληνες δικαιούνται τη δική τους Αλήθεια”. Πρώτον ο καθένας (αστρολόγοι, χαρτορίχτρες, εθνικιστές, αρρωστόγαβροι, μανάδες δολοφόνων) δικαιούται τη δική του αλήθεια, αλλά εντός του κρανίου του και όχι στη δημόσια εκπαίδευση. Δεύτερον αυτή η δήλωση είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη ό,τι πιο βαθύτατα ανθελληνικό έχω διαβάσει. Αν έχουν μείνει για κάτι γνωστοί οι Έλληνες (αφού επιλέξαμε να ταυτιζόμαστε με αυτό το όνομα), ήταν για το ότι αναζήτησαν πρώτοι, χωρίς προκαταλήψεις, φραγμούς και ανομολόγητους πόθους, την Αλήθεια τη σκέτη που ισχύει το ίδιο για τον Έλληνα και τον Πέρση και τον Αιγύπτιο και τον άγνωστο 10.000 χρόνια μετά. Η “Αλήθεια” που είναι μόνο δική μας και όχι των αλλωνών, στα ελληνικά λέγεται Ψέμα.

——–
[*] ώρες-ώρες είναι πραγματικά αξιολάτρευτοι.
[+] να μην παρεξηγηθώ: για εμένα τώρα οι (πρώην) τουρκόφωνοι είναι τόσο Έλληνες όσο εγώ, η συντακτική ομάδα του Αντίβαρου και οποιοσδήποτε χωρικός της Μάνης. Κι αυτό γιατί εγώ δεν έχω ανάγκη από τρισχιλιόχρονα πεντιγκρί και λίστες με προγόνους που έπεσαν υπέρ Πατρίδος για να θεωρήσω κάποιον Έλληνα. Με ενδιαφέρει περισσότερο το τι κάνει τώρα και όχι στους ίδιους τομείς που ενδιαφέρουν τους εθνικιστές.
[%]Επίσης δε νομίζω να είχαν διαβάσει και το βιβλίο τους όταν εκείνοι πήγαιναν ΣΤ’ Δημοτικού, γιατί τότε δε θα υπέγραφαν την αγανάκτησή τους για την υποτιθέμενη απαλοιφή της αναφορά στην Αγία Φιλοθέη την Αθηναία.

ship

Συνέντευξη των συγγραφέων στη Χαρά Καλημέρη
(ΗΜΕΡΗΣΙΑ 3/2/2007)

H υπουργός Παιδείας δήλωσε, ότι το βιβλίο έχει «ελαττώματα» και θα πρέπει να τροποποιηθεί. Υπάρχουν σημεία του βιβλίου -και εάν ναι, ποια- τα οποία επιδέχονται βελτίωση;

Μαρία Ρεπούση: Το βιβλίο για να πάει στα σχολεία δέχθηκε σειρά βελτιωτικών παρεμβάσεων τόσο από την ίδια τη συγγραφική ομάδα όσο και από τους κριτές και το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Το βιβλίο αξιολογήθηκε, επίσης, ως προς το ιστορικό περιεχόμενο, τη συμβατότητά του με το αναλυτικό πρόγραμμα και το ενιαίο διαθεματικό πλαίσιο σπουδών, την ανταπόκρισή του στις σύγχρονες προδιαγραφές για τη συγγραφή σχολικών βιβλίων, τις τεχνικές απαιτήσεις που έθετε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Συνεπώς είναι καταρχήν αξιολογημένο. Δεν διεκδικεί, ωστόσο, το αλάθητο. Μένει να αξιολογηθεί και από τους εκπαιδευτικούς που το διδάσκουν, να αξιολογηθεί δηλαδή ως προς τη χρήση του ως παιδαγωγικού εργαλείου. Nα γίνει ποσοτική και ποιοτική αξιολόγηση. Με σαφή κριτήρια. Και αφού περάσει η μπόρα των πρώτων εντυπώσεων. Ξέρετε ότι τα σχολικά βιβλία άλλαξαν όλα μαζί. Οι εκπαιδευτικοί κυρίως της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα νέα βιβλία χωρίς να έχει γίνει επαρκής επιμόρφωση. Αν το γεγονός αυτό το συνδυάσουμε με την απεργία των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και συνεπώς τον περιορισμένο χρόνο που έχουν να καλύψουν την ύλη, καταλαβαίνετε ότι τα νέα βιβλία αξιολογούνται σε πολύ δύσκολες γι’ αυτά συνθήκες. Ειδικά το δικό μας βιβλίο ήταν στόχος εξαρχής.
Σε κάθε περίπτωση, όμως, η παιδαγωγική αξιολόγηση δεν έχει γίνει ακόμη, πρόκειται να γίνει. Επομένως πού είναι τα «ελαττώματα»; Είναι όσα του καταμαρτυρούν οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του έθνους; Όχι, βέβαια. Λέξη λέξη έψαχναν το βιβλίο για να βρουν τα προσχήματα εκείνα που θα τους επέτρεπαν να διευρύνουν τον στενό τους κύκλο και να αποκτήσουν πελατεία. Αυτό το λέω και παράλληλα λυπάμαι που με όλον αυτόν τον πόλεμο συρρικνώνεται ο ουσιαστικός χώρος του διαλόγου και της κριτικής που κάθε βιβλίο δικαιούται. Φυσικά και θα υπάρξουν διορθώσεις, αφού έχουμε αξιολόγηση με επιστημονικά εχέγγυα. Αφού αφήσουν το βιβλίο να δοκιμαστεί στην εκπαιδευτική πράξη. Αφού ολοκληρωθεί η περίοδος της δοκιμαστικής εφαρμογής του βιβλίου, θα γίνουν όλες οι απαραίτητες διορθώσεις.

Δημόσια πρόσωπα έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους με το περιεχόμενο του νέου βιβλίου της Iστορίας της στ δημοτικού. Πού οφείλεται αυτή η πολεμική;

Aρμόδιος Tσιβάς: Tα σχολικά εγχειρίδια συχνά γίνονται αντικείμενο δημόσιου δια-λόγου και συγκεντρώνουν την προσοχή των περισσοτέρων, πόσο μάλλον τα εγχειρίδια Ιστορίας. H αντίθεση που εκφράζεται για το συγκεκριμένο εγχειρίδιο από ορισμέ-να δημόσια πρόσωπα εστιάζεται κυρίως στο περιεχόμενο του βιβλίου του μαθητή και της μαθήτριας. Παραγνωρίζεται, με τον τρόπο αυτό, το συνολικό εκπαιδευτικό υλικό για το μάθημα Ιστορίας για την Στ δημοτικού, που αποτελείται από το βιβλίο του μαθητή και της μαθήτριας, το βιβλίο εκπαιδευτικού και το τετράδιο εργασιών. Οι απόψεις αυτές τεκμηριώνονται σε αποσπασματικά επιλεγμένες σελίδες, σειρές και αράδες του εγχειριδίου ή σε επινοημένα συμπεράσματα, πρακτική που δεν αδικεί το ίδιο το εγχειρίδιο, αλλά αναδεικνύει μια αδιόρατη αντιπαλότητα που προσπαθεί να διαιωνίζεται σε ζητήματα του πρόσφατου ιστορικού μας παρελθόντος.

Σφοδρή είναι η κριτική του αρχιεπισκόπου. «Βλέπει» πολιτικές σκοπιμότητες και δηλώνει πως θυσιάζεται η αλήθεια στον βωμό της ελληνοτουρκικής φιλίας…

Aρμόδιος Tσιβάς: Οι αλήθειες υπάρχουν στο εγχειρίδιο, αυτό που απουσιάζει είναι οι εθνικοί μύθοι.

Ποιες διαφορές εντοπίζετε στο περιεχόμενο και τις μεθόδους διδασκαλίας του μαθήματος της Ιστορίας σε σύγκριση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες;

Aρμόδιος Tσιβάς: H πρώτη και κύρια διαφοροποίηση της ελληνικής περίπτωσης σχετίζεται με την παρωχημένη πρακτική του μοναδικού εγχειριδίου ανά μάθημα και τάξη.
Επίσης, είναι εμφανής η σημαντική αδράνεια στην υιοθέτηση των νέων επιστημονικών δεδομένων τόσο στη διαμόρφωση του περιεχομένου όσο και στην ακολουθούμενη μεθοδολογική προσέγγιση. Παραμένει σημαντικός πόλος ενδιαφέροντος το περιεχόμενο της ιστορικής εκπαίδευσης και το αξιακό ιδεολογικό του φορτίο. Σε αυτήν την κατεύθυνση παραμένουμε προσηλωμένοι στη φρονηματιστική διάσταση του μαθήματος, από την οποία έχει προ πολλού απομακρυνθεί η σχολική Ιστορία στον διεθνή χώρο.
H ιστορική εκπαίδευση στον ευρωπαϊκό χώρο έχει υιοθετήσει νέες παιδαγωγικές στρατηγικές που δίνουν έμφαση στην ιστορική μάθηση, στον τρόπο δηλαδή που τα παιδιά μαθαίνουν Ιστορία.
Οι σημαντικές αλλαγές στον χώρο της ιστοριογραφίας, οι γενικότερες επιστημολογικές τροποποιήσεις στον χώρο της ψυχολογίας, της παιδαγωγικής και της κοινωνιολογίας, αλλά και σημαντικά κοινωνικά φαινόμενα έχουν διαμορφώσει τις διδακτικές προσεγγίσεις της σχολικής ιστορίας.

H συμμετοχική διαδικασία στη διακίνηση ιδεών, και όχι η υιοθέτηση μιας αποκαλυπτικής ιστορικής γνώσης, αλλάζει εντελώς τις πρακτικές και τις λειτουργίες της σχολικής τάξης. H δημιουργία αυτού του νέου παιδαγωγικού κλίματος δημιουργεί αμηχανία και προβλήματα που δεν σχετίζονται τόσο με την αποδοχή του νέου μεθοδολογικού κανόνα όσο με την απομάκρυνση από το προηγούμενο. Oι εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τη δυνατότητα διερεύνησης του ιστορικού παρελθόντος και την εμφάνιση-παρουσίαση περισσότερων και διαφορετικών ιστορικών ερμηνειών.

Tο νέο βιβλίο της Ιστορίας «δοκιμάζεται» φέτος στα σχολεία. Πώς το υποδέχθηκαν μαθητές και εκπαιδευτικοί;

Xαρά Aνδρεάδου: H υποδοχή του βιβλίου από τους εκπαιδευτικούς σε σειρά επιμορφωτικών συναντήσεων ήταν πάρα πολύ θετικές. Tα κύρια σημεία αυτής της θετικής τους αντιμετώπισης προσδιορίζονται στη νέα μεθοδολογική προσέγγιση, που εγκαινιάζει το εγχειρίδιο για το μάθημα της Ιστορίας, στην ανανέωση του ιστορικού περιεχομένου, στον τρόπο προσέγγισης της ιστορικής ύλης, αλλά και στον πλήρη μεθοδολογικό οδηγό που παρατίθεται με πολύ αναλυτικό τρόπο στο βιβλίο του/της εκπαιδευτικού.
Tο ίδιο θετική συνεχίζει να είναι η άποψή τους και από τη χρήση και αξιοποίηση του εγχειριδίου μέσα στην τάξη. Πιστεύουν ότι αναβαθμίζεται ο ρόλος τους στην όλη διδακτική διαδικασία, καθώς παύουν να είναι αναμεταδότες έτοιμης γνώσης και γίνονται οργανωτές ενός ανοικτού διαλόγου στην προσπάθεια οικοδόμησης της ιστορικής γνώσης και της εμπλοκής στην παραγωγή νοήματος από τα παιδιά της τάξης.
Οι μαθητές και οι μαθήτριες, απαλλαγμένοι από τον βραχνά της απομνημόνευσης-αποστήθισης, έχουν ανανεώσει το ενδιαφέρον τους για το μάθημα και συμμετέχουν πολύ πιο ενεργά στην εκπαιδευτική διαδικασία. H παραπάνω διαπίστωση επαληθεύεται και από τους γονείς, οι οποίοι σημειώνουν το ενδιαφέρον των παιδιών τους για ιστορικά θέματα. Πολύ θετικά, επίσης, είναι τα σχόλια για τη μορφή και την τυπογραφική παρουσίαση τόσο του εγχειριδίου όσο και του τετραδίου εργασιών. Tα παιδιά, μετά την πρώτη αμηχανία με την αλλαγή της ακολουθούμενης μεθόδου, προχωρούν περισσότερο βέβαια στην κατανόηση των όσων γράφονται στο εγχειρίδιο και γίνονται μέσα στην τάξη.

ship

Ελλάς Ελλήνων Καραμπουζουκλήδων
(Ι. Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ Το ΒΗΜΑ, 11/03/2007)

Ομολογώ ότι με εξέπληξε η διάσταση που πήρε η συζήτηση για το σχολικό εγχειρίδιο Ιστορίας. Πίστευα ότι, για άλλη μία φορά, θα διατυπωθούν οι γνωστές απόψεις από τα γνωστά άτομα και μετά θα γυρίσουμε στις δουλειές μας. Αμ δε! Αυτή τη φορά δίνουν πραγματική και λυσσώδη μάχη.

«Σιγά τον πολυέλαιο!» θα μου πείτε. Αλλά δεν είναι έτσι. Στην προκειμένη περίπτωση ο πολυέλαιος είναι σημαντικός. Δεν αφορά ούτε μόνο το σχολείο, ούτε μόνο την Ιστορία, ούτε μόνο την Εκκλησία. Αφορά το έθνος στο σύνολό του. Την αντίληψη που έχουμε για τον εαυτό μας και για τους άλλους.

Ο λόγος είναι απλός. Η φασιστοειδής εκτροπή του παραδοσιακού εθνικισμού στηρίχθηκε από τα τέλη του 19ου αιώνα σε δύο έννοιες: την καθαρότητα και την ανωτερότητα. Οι Ιταλοί φασίστες ή οι Γερμανοί ναζιστές δεν ήταν απλώς εθνικιστές αλλά πίστευαν επιπροσθέτως ότι ανήκαν σε ένα έθνος φυλετικά καθαρό και ανώτερο από τα άλλα.

Στην Ελλάδα τέτοιο μαζικό φασιστικό ρεύμα δεν υπήρξε ποτέ. Ίσως επειδή από την αρχή η κυρίαρχη εθνική ιδεολογία (αυτή που συγκροτήθηκε μετά τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους) είχε συμπεριλάβει υ-ποδορίως στην ατζέντα της και την καθαρότητα και την ανωτερότητα. Η έννοια της εθνικής υπεροχής ήταν περίπου σύμφυτη με την εθνική ταυτότητα. Και τώρα που οι απλουστεύσεις αυτές αμφισβητούνται από ένα σχολικό εγχειρίδιο, οι φαιοχίτωνες πήραν τους δρόμους.

Μη σας εξαπατούν οι αθώες προφάσεις. Ο άνθρωπος που αγαπά την πατρίδα του, ο πραγματικός πατριώτης, δεν νοιάζεται αν η εθνική ταυτότητα που υπηρετεί δημιουργήθηκε τώρα, χθες ή πριν από χίλια χρόνια. Ζει στην πατρίδα που αγαπάει και αγαπάει την πατρίδα όπου ζει, αυτό είναι όλο.
Ποιος ταράζεται από την αμφισβήτηση των ε-θνικών βεβαιοτήτων; Ταράζεται ο φασιστοειδής που μέσα από την εξιδανίκευση του Ελληνισμού εδραιώνει τη δική του καθαρότητα και ανωτερότητα. Αυτός που στο όνομα της εθνικής ταυτότητας προωθεί την εθνική υπεροχή. Γι’ αυτόν το πραγματικό ζήτημα δεν είναι ότι έφυγαν οι Έλληνες από τη Σμύρνη αλλά ότι οι Έλληνες είναι εθνικά ανώτεροι από τους Τούρκους. Δεν του αρκεί μια Ελλάς Ελλήνων. Ψάχνει άλλοτε μια Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών και άλλοτε μια Ελλάδα Ελλήνων Καραμπουζουκλήδων.

Αυτή τη συζήτηση κάνουμε σήμερα. Όχι για την αγάπη που οφείλουμε στην πατρίδα αλλά για το μίσος που χρωστάμε στις πατρίδες των άλλων. Μια αντίληψη που αποδομήθηκε από ένα ταπεινό σχολικό εγχειρίδιο. Και το οποίο πολύ θα χαρώ να διδαχθούν τα παιδιά μου.

ship

Συνέντευξη τύπου 5 Πανεπιστημιακών
(http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=784709)

Την υποστήριξή τους στην άποψη της Ιστορίας που εκφράζουν τα νέα εκπαιδευτικά βιβλία -όπως κυρίως αυτό της Στ’ Δημοτικού αλλά και της συγκριτικής Βαλκανικής Ιστορίας- εξέφρασαν πέντε πανεπιστημιακοί καθηγητές Ιστορίας, εκπρόσωποι των επιστημονικών περιοδικών «Μνήμων», «Ιστορείν», «Σύγχρονα Θέματα», «Ιστορικά» και «Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης».

Σε συνέντευξη Τύπου που έδωσαν τη Δευτέρα στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, οι καθηγητές Αντώνης Λιάκος, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Ηλίας Νικολακόπουλος, Χρήστος Λούκας και Στέφανος Πεσμαζόγλου, αφού γνωστοποίησαν ότι οι απόψεις τους απηχούν τις θέσεις του συνόλου της ελληνικής επιστημονικής κοινότητας, τάχθηκαν υπέρ της συνέχισης της διδασκαλίας του καινούργιου βιβλίου Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού στα σχολεία και κατά των αλλαγών που προωθεί το υπουργείο Παιδείας.

Το βασικό σκεπτικό είναι ότι το βιβλίο εισάγει μια νέα εκπαιδευτική θεώρηση των ιστορικών γεγονότων, οξύνει το κριτικό πνεύμα των μαθητών, αποθαρρύνει την αποστήθιση και καθιστά τον δάσκαλο αληθινό παιδαγωγό.
Όλοι οι ομιλητές συνέκλιναν στη θέση ότι το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα βιβλίο – εργαστήρι και, όπως είπαν, μέσα σε μία τάξη – εργαστήρι ο δάσκαλος κινείται δημιουργικά ως εκπαιδευτής, καλείται να γίνει παραγωγός και σκηνοθέτης του μαθήματός του και μέσα από τις αντιρρήσεις του, αν υπάρχουν, και μέσα από τις δικές του ερμηνείες αν το θελήσει.

Τα παιδιά επίσης -τα οποία σήμερα διαθέτουν περισσότερες γνώσεις και δεξιότητες από άλλοτε- έχουν ευρύτερους ορίζοντες και είναι έτοιμα, όπως είπε, να δεχτούν μιας ανώτερης ποιότητας εκπαίδευση, «κάτι που δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους στερήσουμε».
Αναφερόμενοι στην κριτική που δέχεται το καινούργιο σχολικό εγχειρίδιο της Ιστορίας, και οι πέντε ιστορικοί υπο-στήριξαν ότι έχει «ιδεολογικές προεκτάσεις» και είναι «εξωεκπαιδευτικής και εξωεπιστημονικής προέλευσης». Υπό αυτό το πρίσμα τόνισαν ότι «απορρίπτουν μια τέτοια επίθεση», καθώς «ακυρώνει το έργο των επιστημόνων και τους καθιστά μια επικίνδυνη ομάδα».

«Οι αλλαγές στην Ιστορία, που έγιναν τα τελευταία χρόνια εξασφαλίζουν μεγαλύτερη διαφάνεια στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το παρελθόν. Η μεγαλύτερη διαφάνεια εξασφαλίζεται όταν τηρούνται κάποιες διαδικασίες στην ανάθεση, στη συγγραφή και στην αξιολόγηση των σχολικών βιβλίων» είπε ο κ. Λιάκος.
«Η επίθεση κατά του βιβλίου δεν αφορά τόσο το επιστημονικό του περιεχόμενο όσο την εθνοεκπαιδευτική του απο-τελεσματικότητα» είπε ο κ. Παναγιωτακόπουλος και επικέντρωσε την τοποθέτησή του στην εκπαιδευτική αποτελεσματι-κότητα του βιβλίου με την παραδοχή ότι «δεν αντίκειται, καλώς ή κακώς, προς κανέναν από τους κοινούς τόπους της ελληνικής ιστοριογραφίας για το εθνικό ζήτημα».

Ο Ηλίας Νικολακόπουλος χαρακτήρισε «άθλιο» το παλαιότερο βιβλίο της Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού «που μας πήγαινε πίσω ολοταχώς», όπως είπε, ενώ για το σημερινό τόνισε ότι «είναι εξαιρετικά πατριωτικό γιατί διδάσκει αλήθειες και δεν στηρίζεται σε μύθους». Εξέφρασε δε τον προβληματισμό του για την κριτική που ασκείται σε σχέση με το βιβλίο, η οποία ανέφερε ότι είναι ή δεξιόστροφη ή αριστερόστροφη, εφορμάται όμως από τις ίδιες ακριβώς φοβίες.

«Τα σχολικά βιβλία θα πρέπει να επιλέγονται από μια Ανεξάρτητη Αρχή, που δεν θα έχει καμία σύνδεση με το υ-πουργείο Παιδείας», επισήμανε ο κ. Λούκας, ενώ χαρακτήρισε «θλιβερά τα επιχειρήματα» όσων διαφωνούν με την προ-σέγγιση του συγγράμματος.

Ο Στ. Πεσμαζόγλου, αφού ανέφερε ότι το βιβλίο έχει ελλείψεις, χαρακτήρισε «έκρηξη ακραίου ανορθολογισμού» με ιδεολογικές προεκτάσεις την κριτική που ασκείται στο σύγγραμμα και κατέληξε λέγοντας ότι «ως ιδεολογία που διεκδικεί τα πρωτεία και έχει κατοχυρωθεί τις τελευταίες δεκαετίες έχει οριστεί η εθνικιστική».

ship

Νοέ 30, 2006 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φθινόπωρο III

Φθινόπωρο III

Αργά το απόγευμα στη λιμνοθάλασσα.
Το τελευταίο πέταγμα των πουλιών και ο ορίζοντας να χάνεται σιγά – σιγά.

Χίμαιρα, πόθος απραγματοποίητος, γέννημα της φαντασίας.

Νοέ 1, 2006 - Πλίνθοι & κέραμοι, Πλίνθοι & κέραμοι στο χαρτί    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πλίνθοι & κέραμοι Νο6

Πλίνθοι & κέραμοι Νο6

titlos06


Πλίνθοι και κέραμοι μεταπεργιακοί…


xsap_521310061…Τι τα θέλεις και τα γράφεις τώρα μου λέει το διαβολάκι… Άσε πέρασαν, πάμε γι’ άλλα…

Μεγαλώνω όμως και ξεχνάω… θέλω κάπου να μένει γραμμένη η θύμηση κάθε στιγμής. Γι’ αυτό γράφω και φωτογραφίζω. Γιατί δεν θέλω να ξεχνάω εικόνες και στιγμιότυπα της ζωής.
Χρόνια τώρα στο συνδικάτο και στα κοινωνικά κινήματα έχω αναθεωρήσει αρκετές φορές τη στάση μου. Αλλά αν κάπου καταστάλαξα είναι στο ότι δεν μπορώ πλέον το δούλεμα. Συλλογικό ή ατομικό.

Δεν μπορώ μια επικοινωνιακή προσέγγιση των πραγμάτων που μετράει για παράδειγμα ως κέρδος μιας απεργίας το πόσες φορές βγήκε στα τηλεοπτικά παράθυρα ο χ ή ο ψ «εκπρόσωπός» μας ή πόσα λεπτά μας αφιέρωσε ο κάθε Χατζηνικολάου. Να θεωρώ δηλαδή νίκη το ότι τα κανάλια μας κάνανε «πρώτο θέμα».

Είσαι δογματικός μου λέει το διαβολάκι. Η δύναμη είναι σήμερα στα Μ.Μ.Ε. Για πρώτη φορά η παιδεία ήταν στο επίκεντρο της δημοσιότητας.

Ίσως…

Ίσως να έχει αλλάξει τόσο πολύ ο κόσμος αλλά όταν ακούω πύρινους λόγους πως ως άλλοι επαναστάτες ανοίγουμε τους δρόμους της αντίστασης στην ελληνική κοινωνία, πως γράφουμε τη νέα ιστορία του εργατικού κινήματος για 103 €, το μυαλό μου τρέχει στην απεργία διαρκείας των μεταλλωρύχων το Μαντούδι και μελαγχολώ…

Μελαγχολώ βαθύτατα γιατί δεν μπορεί τόσο εύκολα να έχει εξαφανιστεί η συλλογική μνήμη. Δεν μπορεί τόσο εύκολα να πιστεύουμε πως αν κάνουμε τους αγώνες μας θέαμα στα κανάλια θα βγούμε νικητές… Δεν μπορεί να ευτελίζεται τόσο πολύ η ιστορία για να αποκτήσουμε ένα άλλοθι των πράξεων μας…

Άκουγα από πολλούς φίλους, να επαναλαμβάνουν μονότονα τη κουβέντα. «Είναι ένα κίνημα της βάσης… Η βάση ξεπέρασε την ηγεσία…» Και το συμπέρασμα: «Έχουμε σοβαρές ευθύνες στο τι θα κάνουμε …»

Παραμυθιαζόμαστε ψάχνοντας μια συλλογική κάλυψη σε αδιέξοδα που άλλοι μας οδήγησαν. Δεν παραγνωρίζω προσωπικές ευθύνες αλλά δεν θα πάρω το καραμελάκι που μόνιμα πιπιλίζουν μερικοί πως εμείς φταίμε για το ότι αυτή η κινητοποίηση πήγε κατά διαβόλου… Δεν σκοπεύω να γίνω η κολυμβήθρα του Σιλωάμ στις απολίτικες και τυχοδιωκτικές επιλογές άλλων.

Γιατί συγνώμη, εγώ δεν είδα και κανένα κίνημα βάσης. Εκτός αν βρισκόμουν σε άλλο πλανήτη ή έχω ξεχάσει τα ελληνικά μου.

tree06Πήγαμε σε μια κινητοποίηση με απόφαση καπέλο μιας πολύ μικρής ομάδας ανθρώπων, που εκμεταλλεύτηκε τις δομές ενός παρακμιακού παραταξιακού συνδικαλισμού, με δυο «τρομερά» επιχειρήματα: «Έχουμε γενικώς προβλήματα άρα απεργούμε» και «η βάση (sic) ήθελε μεγάλες μορφές αγώνα μια και δεν απεργεί στις μικρές κι εμείς της κάνουμε τη χάρη». Από κει και πέρα η απεργία άρχισε και συνεχίστηκε με απόφαση και ευθύνη ΜΟΝΟ αυτής της μικρής μειοψηφίας εκμεταλλευόμενη τον ενθουσιασμό και την αγανάκτηση δικαιολογημένη ή όχι ενός μέρους των συναδέλφων μας. Μοναδική ενεργή (;) συμμετοχή της «βάσης» ήταν στα συλλαλητήρια αλλά κι εκεί βέβαια άλλοι αποφάσιζαν το πού θα πάμε και το πότε θα συγκρουστούμε με τα ΜΑΤ. Αυτά στην αρχή βέβαια γιατί μετά γίναμε φίλοι και συνδιαδήλωναν κι αυτοί μαζί μας…

Αλλά όσο και αν αλληλοτροφοδοτούσαμε την αγωνιστικότητά μας με ποιηματάκια και πύρινους λόγους στις απεργιακές συνελεύσεις, οι μισοί γύρισαν από τις δυο – τρεις πρώτες μέρες στα σχολεία και έμειναν εκεί. Απ΄ τους άλλους μισούς μέρα με τη μέρα όλο και περισσότεροι επέστρεφαν στα σχολεία και ρίχνανε  πού και πού και καμιά απεργία τις μέρες των συλλαλητηρίων δηλώνοντας το αγωνιστικό παρών.
Α! Ναι. Στο κίνημα βάσης ήταν και μερικά Διοικητικά Συμβούλια και διάφορες απεργιακές επιτροπές που τελικά κατέληξαν να γυρνάνε στα σχολειά και να μοιράζουν συγχωροχάρτια απεργοσπασίας, στο όνομα να συνεχιστεί η απεργία έστω και χωρίς απεργούς.
Μαγκιά μου απαντά το διαβολάκι από δίπλα. Αν μια μειοψηφία καταφέρνει κάτι τέτοιο μαγκιά της.
Πάσο. Εδώ δεν μπορώ να πω κουβέντα καθότι δεν διαθέτω τέτοια μαγκιά…
Όμως αν τα κινήματα τα βλέπουμε στη λογική του ελέγχου των μηχανισμών για να καπελώνουμε τους άλλους ας μη λέμε ταυτόχρονα και μεγάλες κουβέντες για δημοκρατικές διαδικασίες βάσης. Είναι λίγο τρελό.
Και βέβαια αν τα κινήματα τα βλέπουμε στη λογική της μαγκιάς τότε στη συγκεκριμένη απεργία πιο πολύ «μάγκας»  αποδείχτηκε  η Γιαννάκου γιατί «δεν τα μάσησε.»
Κι ακόμα μεγαλύτερος «μάγκας» ο Καραμανλής καθότι έπεισε την «ηρωική πρωτοπορία του κινήματος» να επιστρέψει σαν καλό παιδάκι στα θρανία κερνώντας την ένα φοντανάκι στο Μαξίμου και χτυπώντας την φιλικά στην πλάτη…

Έλα τώρα με τσιγκλάει ο παλιοδιάβολος.
Είχαμε και κέρδη. Δημοσιότητα, συμμετοχή των «απλών συναδέλφων» αλλά και πρακτικά αποτελέσματα.

Για τα πρώτα τα είπαμε παραπάνω. Άσε που είναι αέρας κοπανιστός και δεν τρώγονται.
Αλλά για τα πρακτικά αποτελέσματα;
xsap_321311061Κάθομαι και μετράω:

6 βδομάδες απεργία για:
20 λεπτά την ημέρα αύξηση μετά την τελευταία γενναιόδωρη ρύθμιση του επιδόματος από τον Καραμανλή.
Αυξήσεις στους μισθούς μετά από 7 χρόνια και βάλε και αφού συζητήσουμε και δούμε και μετρήσουμε και… και…
Ένας χρόνος υποχρεωτική προσχολική αγωγή από του χρόνου αφού συζητήσουμε και δούμε και μετρήσουμε και… και…

Αύξηση της αποζημίωσης των ωρομισθίων από το χρόνου αφού συζητήσουμε και δούμε και.. και… και…
1.000 ψήφους πάνω η ΠΑΣΚ στις εκλογές των αιρετών
1.000 πάνω οι Συσπειρώσεις
500 πάνω η Αυτόνομη Παρέμβαση
400 πάνω η Γένοβα…
200 πάνω οι Χριστιανοί
1.600 κάτω η ΔΑΚΕ
300 κάτω η ΕΣΑΚ
5 Νομαρχίες το ΠΑΣΟΚ στο δεύτερο γύρο… 1,34% ο σύντροφος Τσιριγώτης στην Αθήνα…
Α! και η Νίκαια στο ΚΚΕ.

Χμμμ μάλλον δεν τα πήγαμε και άσχημα.
Να το ξανακάνουμε και του χρόνου μπας και κερδίσουμε και 10 Υπολογιστές σε κάθε σχολείο μαζί με καμιά εγκυκλοπαίδεια για τις σχολικές βιβλιοθήκες…

tree06Α χ!! πάλι σαν μπακάλης τα μετράς επιμένει το διαόλι.
Αφού το ξέρεις, το γράφουν και τα επαναστατικά εγχειρίδια.
Χαμένοι είναι οι αγώνες που δεν γίνονται. Βάλαμε υποθήκες για το μέλλον.
Εδώ με κόλλησε στον τοίχο και δεν ξαναμίλησα καθότι λειτούργησαν και τα κοιμισμένα κομμουνιστικά αντανακλαστικά μου.
Πάντως επί του παρόντος η μοναδική υποθήκη που έβαλα είναι ο μισθός μου για 5 χρόνια για να πάρω δάνειο απ’ την Αγροτική.
Για το άλλο μέλλον δεν ξέρω καθότι δε διαθέτω «κληρονομικό χάρισμα»…
Ιδωμεν…

linecut

Τον τελευταίο καιρό όλο και κλωθογυρίζουν στο μυαλό μου
ένα τραγούδι  του Γιάννη Αγγελάκα
.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά μ’ έχει αγγίξει όσο λίγα…

Πέρα απ’ τ’ άστρα είναι η δικιά μας γειτονιά
κατεβήκαμε με γέλια και τα όργανα στον ώμο
έλα κάντε μας λιγάκι συντροφιά
κουραστήκαμε απ’ το δρόμο
Είχε κρύο απ’ του Δία τη μεριά
κι η Σελήνη ερημιά καθόλου κόσμο
άντε ανάψτε μας μια όμορφη φωτιά
κουραστήκαμε απ’ το δρόμο
Τέτοια νύχτα μαγεμένη και γλυκιά
Μας θυμίζει ένα φθινόπωρο στον Κρόνο
Άντε ας παίξουμε μια τελευταία πενιά
Όπου να ‘ναι ξαναβγαίνουμε στο δρόμο

linecut

Ένα από τα καλύτερα κείμενα που διάβασα αυτές τις μέρες των απεργιών και των «καταλήψεων» των μαθητών
ήταν στην Ελευθεροτυπία την Τρίτη 7 Νοεμβρίου 2006. Το έγραψε η Πέπη Ρηγοπούλου στη στήλη
ΕΝ-ΣΤΑΣΕΙΣ και έχει τίτλο: «Το παιδί, το αποπαίδι και η παραπαιδεία»

tree06«Όλα τα προλαβαίνω. Και το φροντιστήριο και την κατάληψη», δήλωνε προ ημερών, μιλώντας στην εφημερίδα, κάποιος μαθητής. «Το πρωί στο φροντιστήριο για να κάνω μάθημα και αμέσως τρέχω στο σχολείο για κατάληψη». Η περήφανη εξομολόγηση του μικρού μαθητή έχει το γούστο της, καθώς αναπαράγει σε σχολικό πλαίσιο την εικόνα του Θανάση Βέγγου που ανεβοκατεβαίνει τα πατώματα στη γνωστή ταινία κραυγάζοντας «πελάτες μου» και κραδαίνοντας τον δίσκο με τους καφέδες και τις πορτοκαλάδες, με τον οποίο βγάζει το ψωμί του.

Το μεροκάματο του μικρού μαθητή δεν είναι βέβαια τόσο εξαντλητικό, όπως του αγαπημένου μας Θανάση, αξίζει όμως να του δώσουμε μια σημασία πέρα από τη διάσταση της «πλάκας», που παρουσιάζει με μια πρώτη ματιά. Ανάμεσα στους δύο σταθμούς του (τρεις ανυπολογίσουμε και το σπίτι), στους οποίους κινείται με τόση σβελτάδα, υπάρχει ένας αφιερωμένος στην επιβίωση, ένας στη γνώση και ένας στη διασκέδαση. Ο πρώτος είναι το σπίτι. Ο δεύτερος το φροντιστήριο. Και ο τρίτος το σχολείο.

Ο πρώτος σταθμός, το σπίτι, παρέχει στον μαθητή μας τα αναγκαία σε είδος και χρήμα για την επιβίωση και την αυριανή του καταξίωση που θα φέρει, άμποτε, και την οικονομική του εξασφάλιση. Σε μια κοινωνία ωστόσο όπου οι νέοι άνεργοι γίνονται όλο και περισσότεροι και όπου οι μελλοντικοί εργαζόμενοι θα αλλάξουν  τουλάχιστον δέκα κατά μέσον όρο διαφορετικά επαγγέλματα, η αναγκαστική στάθμευση στο σπίτι προβλέπεται μάλλον μακράς διαρκείας. Ο δεύτερος χώρος, το φροντιστήριο, μοιάζει η πιο σοβαρή περίπτωση. Είναι ο χώρος που αν δεν προσφέρει, παρά κατά τύχη, και γνώσεις, προσφέρει όμως κάτι που προφανώς κρίνεται πολύ σοβαρότερο. Εργαλεία, μια εργαλειακή δηλαδή τεχνογνωσία, που εγγυάται την είσοδο στον τρίτο χώρο: στην παιδική χαρά της Ανώτατης Εκπαίδευσης, δηλαδή στο αποπαίδι του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Η διαφορά συμπεριφοράς των νέων μας στους τρεις χώρους βοηθά πολύ στο να τους ιεραρχήσουμε και αξιολογικά. Στο μέσο ελληνικό σπίτι επικρατεί μια συμφωνία κυρίων -ή κυριών. Μια αυξανόμενη επιτρεπτικότητα επιτρέπει από την άλλη πλευρά στους γονείς να βλέπουν με συγκίνηση τους βλαστούς τους να επαναλαμβάνουν, σαν τα μήλα κάτω από τη μηλιά, τα κουσούρια τους. Αν το παιδί φορτώνει λίγο παραπάνω το λογαριασμό του κινητού και πιέζει για αυτοκίνητο, εν πάση περιπτώσει φυλάει την επιθετικότητά του για παραδίπλα. Οχι βέβαια για το καπιταλιστικό φροντιστήριο, που κανένα στοιχειωδώς υγιές ψυχικά Ελληνόπουλο δεν θα σκεφτόταν ποτέ να καταλάβει, αφού το φροντιστήριο είναι δουλειά, και ως γνωστόν -αφού business is business- με τη δουλειά παίζουν μόνον οι ηλίθιοι.

Ο χώρος λοιπόν που προσφέρεται για εκτόνωση δεν είναι άλλος από τη δημόσια δωρεάν παιδεία σε όλες τις βαθμίδες. Εδώ -όπου εννοείται ότι διδάσκονται σε μεγάλο βαθμό και τα μη εργαλειακά, δηλαδή τα άχρηστα-μια κατηγορία νέων, η συμπαθέστερη, γυρεύει να νιώσει ότι υπάρχει, ενώ μια άλλη που δεν εκφράζει το σύνολο, αλλά δεν είναι και καθόλου αμελητέα αφού είναι ικανή να δίνει το κλίμα, μπορεί να χλευάσει, να τεμπελιάσει, να καταστρέψει, να ασκήσει τη βία της κατά των πάντων. Με λίγα λόγια, η πλανητική βία της πολεμόχαρης παγκοσμιοποίησης, η υλική και συμβολική βία του συστήματος, κάποτε ενισχυμένη από τη βία των πορνοκινητών και του Διαδικτύου -συνδυασμένη με την παραδοσιακή βία των τοπικών μας κοινωνιών- βρίσκουν συχνά το σχολείο (για το οποίο κάποτε λέγαμε πως όταν ανοίγει, κλείνει μια φυλακή) για να εκφραστούν με όλη τους τη μεγαλοπρέπεια.

Χωρίς ψευδαισθήσεις θα αναγνωρίσουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια κατάσταση -όχι μόνον ελληνική- που δεν μπορεί να συνεχίσει ως έχει, παρά με όλο και μεγαλύτερους κινδύνους για τα σύνολα και για τα άτομα. Η αυταρχική και συντηρητική λύση είναι προφανής και φανερά είτε υπαινικτικά εξαγγελμένη με μια ουσιαστική ομοφωνία που υπερβαίνει τα στενά κομματικά όρια.

Μια παιδεία εργαλειακή και τεχνοκρατική στο περιεχόμενό της, βασισμένη όχι στη βαθύτερη συναίνεση αλλά στην επιτήρηση, της οποίας η αιχμή θα αποτελείται από ένα «μη κερδοσκοπικό» τμήμα, που θα ρέπει προς το απλώς ιδιωτικό. Κόμματα, κεφάλαιο, συνδικαλιστές και φοιτούντες σπρώχνουν σήμερα μέσα από την ίδια τους την αδιέξοδη αντιπαράθεση πλειοψηφικά προς μια τέτοια κατάσταση. Αντίπαλη προς την πρόταση αυτή είναι η πραγματικότητα μιας παιδείας ουσίας, όπου ο δάσκαλος, ο μαθητής και το μάθημα δεν αποτελούν προσχήματα. Οσο και αν η λέξη «ουσία» αφήνει αδιάφορους κρατούντες και αμφισβητούντες και προκαλεί γενικότερη αλλεργία στη μεταμοντέρνα εποχή μας, μια τέτοια παιδεία υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει, αποτελώντας τη μόνη υπαρκτή αφετηρία εναλλακτικής πορείας.

xsap_121413041

linecut

Του Στάθη

Διάβασα πριν από καιρό στο in.gr ένα άρθρο που το βρήκα ενδιαφέρον με τίτλο:
«Μαγνητικός μιμητισμός Κοινωνικές τάσεις ακολουθούν τους νόμους του μαγνητισμού»
Αφορά μια έρευνα Γάλλων ερευνητών που συσχετίζουν κοινωνικές συμπεριφορές με τους νόμους του μαγνητισμού…

tree06Παρίσι. Ορισμένες μόδες και κοινωνικές συμπεριφορές ακολουθούν τους νόμους του μαγνητισμού, διαπίστωσαν Γάλλοι ερευνητές που δοκίμασαν να εξηγήσουν με όρους φυσικής φαινόμενα όπως η διάδοση των κινητών και ο συγχρονισμός του χειροκροτήματος. Η έρευνα έδειξε ότι ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι μιμούνται ο ένας τον άλλο και διαμορφώνουν μια νέα «κοινή γνώμη» ακολουθεί το νόμο που περιγράφει τη συμπεριφορά των ατόμων σε ένα μαγνητικό υλικό.
Όπως αναφέρει το περιοδικό New Scientist, οι ερευνητές θέλησαν να δημιουργήσουν ένα μοντέλο που εξηγεί τρεις κοινωνικές τάσεις: την πτώση του ρυθμού γεννήσεων στα τέλη του 20ού αιώνα στην Ευρώπη, την ταχύτατη διάδοση της κινητής τηλεφωνίας και τον τρόπο με τον οποίο το κοινό σε μια συναυλία σταματά κάποια στιγμή να χειροκροτεί. Η μελέτη βασίστηκε στην υπόθεση ότι και στις τρεις αυτές περιπτώσεις, οι άνθρωποι δεν ακολουθούν τις αποκλειστικά δικές τους προτιμήσεις, αλλά ως ένα βαθμό μιμούνται και τους άλλους.
«Η μίμηση έχει βαθύτατες βιολογικές ρίζες ως στρατηγική επιβίωσης» σχολιάζει ο Ζαν-Φιλίπ Μπουσάρ της γαλλικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, ο οποίος συνεργάστηκε στη μελέτη με τον Κουεντίν Μισάρ της Σχολής Βιομηχανικής Φυσικής στο Παρίσι. Για παράδειγμα, τείνουμε να μιμούμαστε άτομα τα οποία υποψιαζόμαστε ότι γνωρίζουν κάτι που δεν γνωρίζουμε εμείς.
Το μοντέλο που ανέπτυξαν οι ερευνητές βασίστηκε στη φυσική του μαγνητισμού. Όταν ένα μαγνητικό υλικό βρεθεί μέσα σε ένα μαγνητικό πεδίο, τα σπιν (γωνιακή ορμή) των ατόμων του υλικού τείνουν να αποκτήσουν όλα μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Το ενδιαφέρον είναι ότι το σπιν του κάθε ατόμου μπορεί να επηρεάζεται από τα σπιν γειτονικών ατόμων και να ευθυγραμμίζεται με αυτά. Ακόμα και αν το πεδίο αλλάζει κατεύθυνση αργά και σταθερά, τα σπιν των ατόμων συχνά αλλάζουν όλα μαζί απότομα. Ομοίως, οι άνθρωποι έχουν την τάση να μιμούνται τους γύρω τους. Η απότομη διάδοση των κινητών, ένα είδος απότομου άλματος, ακολουθεί την μαθηματική περιγραφή της μεταβολής των σπιν. Το ίδιο μοντέλο εξακριβώθηκε ότι ισχύει και για την πτώση του ρυθμού γεννήσεων και το σταμάτημα του χειροκροτήματος.
Το ενδιαφέρον είναι ότι η μεταβολή της «κοινής γνώμης» ολοένα και επιταχύνεται, με το μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων να αλλάζει γνώμη κοντά στο χρονικό σημείο της μέγιστης αλλαγής.


linecut

Περί Γεωγραφίας …χωρίς περαιτέρω σχόλια

tree06Σε έρευνα που διενήργησε ο κ. Ιωάννης Pέντζος, καθηγητής στο τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογί ας και Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Σύγχρονη Εκπαίδευση» συμμετείχαν 499 μαθητές γυμνασίων και λυκείων από όλη την Ελλάδα, οι περισσότεροι εκ των οποίων -και κυρίως τα κορίτσια- τα βρήκαν σκούρα όταν τους ζητήθηκε να αναγνωρίσουν δέκα χώρες που είχαν ση μειωθεί με αριθμούς επάνω στον παγκόσμιο χάρτη.

Συγκεκριμένα, επρόκειτο για το Μεξικό, τη Βολιβία, την Αργεντινή, τη Λιβύη, το Σουδάν, το Ζαΐρ, το Ιράν, την Παπούα – Νέα Γουινέα, την Πολιτεία της Aλάσκα των HΠA και τη Γροιλανδία.

Tο 80,96% των μαθητών έδωσε μόλις τέσσερις απαντήσεις, ενώ είναι εντυπωσιακό ότι το 43,49% δεν απάντησε σωστά για καμία χώρα. Kαι τις δέκα χώρες βρήκαν μόλις ένα κορίτσι (0,41%) και έξι αγόρια (2,37%).
Tην ίδια ώρα, οι μαθητές απέρριψαν σχεδόν ολοσχερώς τον χαρακτηρισμό «μικρή χώρα» για την Ελλάδα. Tο 35% απάντησε ότι είναι «μεσογειακή», το 31,26% «ηρωική», το 17,6% «ευρωπαϊκή» και μόλις το 1,2 % «βαλκανική».

Όπως τονίζει ο κ. Pέντζος, η επιλογή της «ηρωικής» εκτιμάται ότι «είναι αποτέλεσμα της επικρατούσας παιδαγωγικής ιδεολογίας στο πλαίσιο του ελληνικού συστήματος», ενώ η σχετικά μειοδοτημένη «ευρωπαϊκή» επιλογή των παιδιών μπορεί να εκφράζει τη δική τους αβεβαιότητα ως προς τη σημασία του όρου «ευρωπαϊκός».
Από την έρευνα προκύπτει, ακόμη, πως οι πλέον ανεπιθύμητοι προορισμοί για τους μαθητές είναι οι γειτονικές χώρες -όπως η Τουρκία, η Αλβανία, η Βουλγαρία και η Γιουγκοσλαβία- αλλά και η Γερμανία και η Kίνα.
Αντίθετα, το 42,08% των ερωτηθέντων δήλωσε ως πιο επιθυμητό τόπο τη Γαλλία (και κυρίως το Παρίσι), το 37,67% την Ιταλία (Ρώμη και Βενετία), το 35,47% τις HΠA (Νέα Υόρκη και Λος Άντζελες) και το 32,06% τη Βρετανία (Λονδίνο)

ship


Σελίδες:«1...6162636465666768»