Πλίνθοι & κέραμοι

~~~


Αυγ 5, 2016 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πικατσουουου!!!

Πικατσουουου!!!

Μπαμ και κάτω!

Ηχούσαν για ώρες ατέλειωτες οι εικονικοί πυροβολισμοί στα σκονισμένα σοκάκια του χωριού. Ποτάμια αίματος, αμέτρητοι σκοτωμένοι από τα αυτοσχέδια όπλα.  Οι παλιότεροι από μας έχυναν πραγματικό αίμα όταν τα χαλίκια  απ’ τις σφεντόνες άνοιγαν το κεφάλι του αντιπάλου ενώ διαχρονικά τα κορίτσια έφτιαχναν τους δικούς τους εικονικούς κόσμους παίζοντας με φτηνιάρικες πλαστικές κούκλες, μεταμορφώνοντας παλιοϋφάσματα σε πλουμιστά ρούχα.

Τα βράδια ξεθεωμένοι ακούγαμε τα παραμύθια των γιαγιάδων που γέμιζαν το μυαλό μας με τέρατα και δαίμονες. Με ξωτικά και φαντάσματα που κατοικούσαν στις ρεματιές του χωριού, στο νεκροταφείο και τα έρημα σπίτια. Και όταν έσβηνε το φως οι περισσότεροι βλέπαμε τις σκιές στα δωμάτια και τρομάζαμε, δεν τολμούσαμε να κοιτάξουμε στο σκοτάδι κάτω απ΄ το κρεβάτι.

Έτσι μεγαλώσαμε. Παίζοντας απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ, με τη βία και τους φανταστικούς κόσμους αναπόσπαστο κομμάτι των παιχνιδιών μας. Δεν υπήρχε τότε το διαδίκτυο για να διαβάσουμε περισπούδαστες αναλύσεις ότι τα παιχνίδια που παίζαμε μας εθίζουν στη βία, ότι τα παραμύθια των γιαγιάδων και οι δεισιδαιμονίες θα μας αφήσουν ψυχικά τραύματα  που μεγαλώνοντας θα μας κάνουν αντικοινωνικούς και έρμαια σκοτεινών δυνάμεων.

Έτσι μεγαλώσαμε. Και άλλοι σπουδάσαμε, άλλοι όχι, άλλοι έφυγαν, άλλοι έμειναν στο χωριό, άλλοι έγιναν καλοί επαγγελματίες, άλλοι τεμπέλιαζαν μια ζωή, ο Μ. πήρε τα βουνά αναζητώντας τη δική του ουτοπία. Φτιάξαμε οικογένειες, επιλέξαμε κόμματα αριστερά και  δεξιά, άλλοι στα καφενεία, άλλοι στους δρόμους κουνώντας  σημαιάκια. Αισιόδοξοι, απαισιόδοξοι, τολμηροί, συνεσταλμένοι, κοινωνικοί, κλεισμένοι στον εαυτό μας. Όλοι παιδιά αυτών των παιχνιδιών.

Μέχρι που ο κόσμος άλλαξε…

…Είναι σαν κύμα.

Ξεκινάει ήσυχα, στην πορεία γιγαντώνεται για να ξεσπάσει στην ακτή και να χαθεί όπως χιλιάδες άλλα περιμένοντας το επόμενο. Πολλές φορές στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, τις περισσότερες όμως σε τρολιές που το βιαστικό διαγώνιο διάβασμα του εικονικού κόσμου και το εύπεπτο του περιεχομένου σε κάνει να τις αποδέχεσαι ασυζητητί.
Έτσι ξεκίνησε και με τα πόκεμον. Όσοι περισσότεροι παίκτες έμπαιναν στο παιχνίδι, όσες περισσότερες ειδήσεις αναφερόταν σε αυτά, τόσο μεγάλωναν και οι αντιδράσεις των ποκεμοναγανακτισμένων:

«Η νέα γενιά αποβλακώνεται κυνηγώντας φανταστικά τερατάκια και δεν ασχολείται με την αδικία του κόσμου, τους πρόσφυγες, την κλιματική αλλαγή, τους πολέμους, κλπ κλπ»

Πράγματα δηλαδή που οι ποκεμοναγανακτισμένοι πράττουν στην καθημερινή τους ζωή απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ δοσμένοι ψυχή τε και σώματι στους κοινωνικούς αγώνες.

Συχνά όσο πιο «αριστερά» τοποθετείς τον εαυτό σου τόσο περισσότερο αισθάνεσαι την ανάγκη να εξεγερθείς ενάντια στα «κακά» παιχνίδια και σιγά σιγά συναντιέσαι  με την άλλη πλευρά στο πάντα ελκυστικό πεδίο της συνωμοσιολογίας. Εκεί ανακαλύπτεις από κοινού με ψεκασμένους και άλλους περίεργους μοχθηρά συμφέροντα που στόχο έχουν την παγκόσμια κυριαρχία σκοτεινών δυνάμεων μέσω της αποβλάκωσης με ύπουλα παιχνίδια.  Αποβλάκωση που φυσικά ισχύει πάντα για τους άλλους και όχι για σένα γιατί ο ευφυής αναλυτής/σχολιαστής την αντιλαμβάνεται αμέσως και την αποφεύγει.

Δεν είναι η πρώτη φορά.

Έχει ξαναγίνει και με άλλα παιχνίδια, με ταινίες που έχουν επιτυχία και κυριαρχούν για κάποιο διάστημα στη διασκέδαση παιδιών και εφήβων. Ανάλογες αναλύσεις και για τα Μίκυ Μάους, τον Χάρι Πότερ, τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, την Μπάρμπι, την Monopoly, τον Μπομπ Σφουγκαράκη, τα Στουμφάκια. Τις διαβάζεις  και έχεις την αίσθηση πολλές φορές ότι σαδιστικά θέλουν να δημιουργήσουν ένα μόνιμο αίσθημα ενοχής στα παιδιά που κάνουν αυτό που κάνουν όλα τα παιδιά των θηλαστικών εδώ και εκατομμύρια χρόνια: Παίζουν και διασκεδάζουν με αυτά που έχουν μπροστά τους διαθέσιμα σε κάθε χωρόχρονο. Και επιλέγουν, απορρίπτουν, πάνε παρακάτω.

Σήμερα τα παιχνίδια, η διασκέδαση είναι διαφορετικά από παλιότερα, αύριο θα είναι διαφορετικά. Ο πυρήνας τους όμως είναι πάντα ο ίδιος. Δράση, μυστήριο, φαντασία, δυνατότητα για αλληλοεπίδραση.  Και επιβιώνουν τα παιχνίδια που δίνουν στα παιδιά αυτά ακριβώς. Μόνο που τώρα οι παρέες μπορεί να βρίσκονται σε πλανητικό επίπεδο αύριο ίσως σε γαλαξιακό.

Τα παιδιά δε θα καταστραφούν απ’ τα παιχνίδια που παίζουν. Καμιά αθώα παιδική ψυχούλα δε θα διαφθείρουν τα πόκεμον. Αν τα παιδιά μας γίνουν αντικοικωνικά κάτι άλλο θα φταίει και ας ψαχτούν γι’ αυτό όσοι τα μεγαλώνουν. Ούτε φυσικά θα αποκτήσουν τα παιδιά «κοινωνική ευαισθησία» δείχνοντάς τους διαμελισμένα πτώματα από πολέμους και τη δυστυχία του κόσμου κάθε λίγο και λιγάκι.

Πικατσουουουου!!! λοιπόν μέχρι τελικής πτώσης και την εμφάνιση του επόμενου παιχνιδιού.

Quino/Mafalda
Ιούλ 25, 2016 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φιέστες, «χωροφύλακες» και ηλιοβασιλέματα

Φιέστες, «χωροφύλακες» και ηλιοβασιλέματα

XSAP2016072506_001

Είναι σαν τα πετραδάκια που ρίχνεις στις αρυτίδιαστες λίμνες. Ρίχνεις ένα και το νερό δημιουργεί ομόκεντρους κύκλους που απομακρύνονται συνεχώς μέχρι να εξαφανιστούν. Ρίχνεις ένα άλλο καινούριοι κύκλοι μπλέκονται με τους πρώτους.  Ξανά, ξανά, ξανά. Πετραδάκια είναι και οι εικόνες, οι φωνές του κόσμου γύρω μας που δημιουργούν ομόκεντρους κύκλους στο μυαλό μας ανακατεύοντας ξεθωριασμένες θυμήσεις με το σήμερα δημιουργώντας περίεργες συνδέσεις.

Εκεί που κάθεσαι αγναντεύοντας τη θάλασσα και παρακολουθείς μηχανικά στον εικονικό κόσμο τα μεγαλεία από την επίσκεψη του Πρωθυπουργού, δεκάδες χιλιόμετρα  μακριά, στο ταπεινό μας Μπραχάμι [1] [2], ακούς τις κοκορομαχίες στην τηλεόραση για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και τη νέα μεταπολίτευση, χωρίς να το καταλάβεις ταξιδεύεις δεκάδες χρόνια πίσω, μπλέκεις περίεργα  το χθες με το σήμερα.

Φλεβάρης του ’73. Χωμένος στο μπακάλικο έπαιζα ως συνήθως ανάμεσα στα στραγάλια, τις καραμέλες, τα σαλάμια αέρος και τους μπακαλιάρους όταν μπήκε πάλι ο χωροφύλακας.

Εκείνα τα χρόνια μας επισκεπτόταν οι χωροφύλακες πολύ συχνά. Πότε για να ελέγξουν αν είχε καρτελάκι με τιμή το σακί με τα πίτουρα, πότε για να δουν αν ο πατέρας φορούσε καθαρή άσπρη  φόρμα – είχαμε για τον σκοπό αυτό μια μόνιμα πλυμένη κάτω από τον πάγκο – πότε για να πάρουν λεφτά για κάποιον έρανο,  πότε απλά για να εξακριβώσουν αν νουθετήθηκαν και είναι φρόνιμοι οι προβληματικοί αριστεροί.  Και τις περισσότερες φορές αφήναν και μια μήνυση γιατί όλο και κάτι έβρισκαν.

– Βασίλη, αύριο περνάει ο Αντιβασιλέας ο κύριος Παπαδόπουλος απ’ τα μέρη μας. [3] Να είσαι στη γέφυρα Καλογήρου.

Πάντα τον έλεγε Βασίλη. Όποιος χωροφύλακας ερχόταν. Μικρός μεγάλος. Ποτέ με το επίθετό του. Ποτέ στον πληθυντικό. Ήταν αυτή η γλυκανάλατη οικειότητα που σου δίνει η εξουσία. Να βλέπεις τους άλλους «μικρούς». Οπότε και όταν χρειαζόταν οι σφαλιάρες έπεφταν και πιο εύκολα.

Το βράδυ τους άκουσα να μαλώνουν. «Τι το θέλεις το παιδί; Πήγαινε μόνος σου να τελειώνει κι αυτό». Δεν ξέρω γιατί με πήρε. Φτάσαμε στη γέφυρα και ανεβήκαμε στην πλαγιά δίπλα απ’ το «Χυμοφιξ» μαζί με άλλους γνωστούς και αγνώστους.

Ψιλόβρεχε.

Το αυτοκίνητο του Παπαδόπουλου σταμάτησε κάτω από μια αψίδα που είχαν στήσει, «Η Άρτα σας εύχεται καλώς ήλθατε», οι κάμερες στήθηκαν για τα επίκαιρα, οι χωροφύλακες βαρέσανε προσοχή, οι μπροστινές σειρές, δίπλα στο δρόμο, χειροκροτούσαν φωνάζοντας «ζήτω ο Παπαδόπουλος», οι της πλαγιάς παρακολουθούσαν ακίνητοι, κομμάτια κι αυτοί ενός σκηνικού που στήθηκε για την περίσταση. [3]

-Αυτό ήταν, είπε, και γυρίσαμε στο χωριό.

XSAP2016072556_002

Τα χρόνια πέρασαν, σε πολλές πολιτικές φιέστες συμμετείχα από τότε, κάποια στιγμή το έκοψα, αλλά πάντα σκέφτομαι ξανά και ξανά τη σκηνή με τον χωροφύλακα στο μπακάλικο και διαστροφικά αναζητώ ποιος να ήταν κάθε φορά ο δικός μου «χωροφύλακας» που με οδηγούσε να παίρνω μέρος.

Όχι στα γλέντια και στις γνήσιες λαϊκές εκδηλώσεις αλλά σε αυτές τις σικέ συγκεντρώσεις όπου γίνεσαι κομμάτι ενός ετερόκλητου πλήθους, γλάστρα και αναγκαστικός χειροκροτητής σε χαζοχαρούμενες επαναλαμβανόμενες ατάκες βαριεστημένων ομιλητών, δημοσιοσχεσίτης στην καλύτερη των περιπτώσεων. Και πάντα ψάχνω να βρω, να καταλάβω, άλλη διαστροφή και αυτή, τους «χωροφύλακες» των φίλων μου που  ακόμα εξακολουθούν να παίρνουν μέρος.

Οι ομόκεντροι κύκλοι έσβησαν, το μάτι έφυγε απ’ τις φωτογραφίες του εικονικού κόσμου με τα πλατιά χαμόγελα και τις χειραψίες, τις φωνές της τηλεόρασης και σκάλωσε στο ηλιοβασίλεμα στον Πατραϊκό. Ένα νέο πετραδάκι στο μυαλό άρχισε να φτιάχνει τους δικούς του κύκλους με ηλιοβασιλέματα, παραλίες, αντίσκηνα κάτω απ’ τις ελιές.

Σαπρίκης Χρίστος


[1] http://goo.gl/JTRvEq
[2] http://goo.gl/i1hUOw
[3] http://goo.gl/lXiv0T

Ιούν 24, 2016 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φωτογραφήματα

Φωτογραφήματα

Έτοιμο ν’ ανοίξει
πολεμώντας το παλιό που σφιχταγκαλιάζει.
Η πρώτη δειλή ματιά
στον νέο,
άγνωστο κόσμο.

Saprikis Christos


Φωτογραφήματα.
Το κλικ της μηχανής και το κλικ της σκέψης που ενώνονται.
Αυτή η ικανότητα του ανθρώπινου μυαλού να κάνει περίεργους συνειρμούς.

Σελίδες:«1...567891011...68»