Ιούλ 25, 2018 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Deja Vu

Deja Vu

– Έλα να δεις τι περίεργο χρώμα έχει ο ουρανός! Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο ηλιοβασίλεμα!
– Απ’ τη φωτιά είναι.
– Ποια φωτιά;
– Καίγεται η Κινέτα.
 
Δευτέρα απόγευμα και μένεις κολλημένος στην τηλεόραση, στις ειδήσεις που σκρολάρουν στην οθόνη του υπολογιστή. Εικόνες της φωτιάς που συνοδεύονται από αγχώδεις περιγραφές δημοσιογράφων εναλλάσσονται από διηγήσεις ανθρώπων που περιγράφουν μικρές προσωπικές τραγωδίες, μικρούς και μεγάλους ηρωισμούς. Και ο ουρανός από πάνω μ’ αυτό το περίεργο καταθλιπτικό χρώμα να σε πλακώνει.
 
Εικόνες που σε κάνουν να νιώθεις ότι σ’ αυτή τη χώρα βρίσκεσαι μόνιμα σε μια χρονομηχανή και ταξιδεύεις στο παρελθόν ζώντας ξανά και ξανά τα ίδια και απαράλλαχτα.
 
– Είναι 4 το πρωί. Κλείσε την τηλεόραση και πάμε να κοιμηθούμε. Δεν αντέχω άλλο.
 
Δεν μπορούσε να λείψει από το σκηνικό και η «πολιτική ηγεσία». Πρόσωπα συνοφρυωμένα απ’ το βάρος των ευθυνών, νομίζεις ότι σηκώνουν στους ώμους τους τις ευθύνες του κόσμου όλου, κλεισμένοι μέσα σε κέντρα επιχειρήσεων «συντονίζουν» (sic) τα ασυντόνιστα [1], άλλοι πετάνε την επόμενη μέρα πάνω απ’ την καταστροφή [2] για να αποκτήσουν λέει ιδίοις όμμασι εικόνα για το μέγεθός της, να και ένα αμερικάνικο drone παραδίπλα [3] να ψάχνει στα καμμένα σκοτεινούς εμπρηστές!!!
 
Εικόνες που σε κάνουν να νιώθεις ότι σ’ αυτή τη χώρα βρίσκεσαι μόνιμα σε μια χρονομηχανή και ταξιδεύεις στο παρελθόν ζώντας ξανά και ξανά τα ίδια και απαράλλαχτα.
 
– Γιατί το λες αυτό;
 
– Πες μου τι άλλαξε απ’ την προηγούμενη φωτιά; Τι βήματα έγιναν ώστε κάθε φορά να γίνεται το ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΔΥΝΑΤΟΝ για να περιοριστούν οι καταστροφές, για να έχουμε όσο γίνεται λιγότερα θύματα; Τι έμεινε απ’ τη κριτική εκείνων των ημερών, απ’ τα μεγάλα λόγια, τις επισημάνσεις, τα επιστημονικά πορίσματα;
 
Πες μου τι ακριβώς συντονίζουν υπουργοί και πρωθυπουργοί στους θαλάμους επιχειρήσεων; Με ποιες γνώσεις αυτοί οι άνθρωποι θρονιάζονται εκεί; Σκέψου να έχεις έναν άσχετο στα πόδια σου να ρωτάει ό,τι του κατέβει και τις κάμερες από δίπλα να τραβάνε ενώ μαίνεται η φωτιά.
 
– Ξέρεις οι επικοινωνιολόγοι λένε ότι είναι καλό να δείχνεις ενδιαφέρον αυτές τις ώρες. Θυμήσου τον Κώστα Καραμανλή [4], τον Γιώργο Παπανδρέου [5]. Άσε που αν δεν πήγαιναν εσύ θα έλεγες ότι είναι εξαφανισμένοι.
 
– Δεν θα το έλεγα. Οι Πρωθυπουργοί και οι Υπουργοί, οι τοπικοί άρχοντες δεν έχουν δουλειά να «συντονίζουν» την ώρα της καταστροφής. Αυτό πρέπει να γίνεται απ’ τις αντίστοιχες κρατικές δομές. Δουλειά τους είναι όλο το προηγούμενο διάστημα να δημιουργούν τις συνθήκες ώστε αυτές οι δομές να δουλέψουν όσο γίνεται καλύτερα όταν έρθει η «κακιά στιγμή». Γι’ αυτό (πρέπει να) κρίνονται. Τα άλλα είναι υποκριτικά και για εσωτερική κατανάλωση. Είτε για τους χειροκροτητές είτε γι’ αυτούς που κρίνουν το «ενδιαφέρον» των πολιτικών με το πόσες φορές τους βλέπουν στην τηλεόραση αυτές τις ώρες.

Comments are closed.