Οκτ 23, 2017 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Κρανίου τόπος

Κρανίου τόπος

Μάλλον δεν μπορείς να ξεφύγεις απ’ το παρελθόν σου. Σαν να είναι ένα αόρατο σχοινί που σε κρατάει δεμένο. Τεντώνεται, λεπταίνει, γίνεται κλωστούλα, αλλά είναι πάντα εκεί.
Μεγαλώνεις, αλλάζει ο κόσμος γύρω σου, αλλάζεις κι εσύ, αλλά κάποια στιγμή κάτι συμβαίνει και η κλωστούλα σε τραβάει πίσω.

– Πρέπει να κανονίσουμε να πάμε στη Μακρόνησο. Θέλω να δω αυτό το μέρος μια φορά.

«Λίγα καψαλιασμένα σκοίνα στη μασκάλη του καλοκαιριού
λίγες ασφάκες
το θυμάρι» [1]

Περπατάς στο άνυδρο τοπίο και το μυαλό γυρίζει πίσω.
Στις δικές σου μνήμες, στις διηγήσεις των παλιών, στα οικογενειακά βιώματα, στα βιβλία που διάβαζες στην άγρια νιότη σου.
Όλα εκεί να στριφογυρίζουν.

«Διψάσαμε πολύ.
Πολύ πεινάσαμε.
Πολύ πονέσαμε.» [1]

«Βραδιάζει
με το παγούρι του δειλινού χωμένο στην αμμουδιά
με το φεγγάρι αραγμένο σ’ έναν άλλο γιαλό
να το κυλάει η γαλήνη με το μικρό της δάχτυλο –
σε ποιο γιαλό; ποια γαλήνη;» [1]

– Ν’ ανέβουμε ψηλά στον λόφο με την κεραία;
– Συγγνώμη είναι μακριά ακόμη;
– Κάμποσο, αλλά έχει καταπληκτική θεά.

«Δω πέρα ξεχάσαμε ένα σωρό πράματα.
Δεν είναι ένα παράθυρο να κοιτάξουμε τη θάλασσα
Αλλιώς κοιτιέται η θάλασσα απόνα παράθυρο
αλλιώς πίσω απ’ το συρματόπλεγμα.» [1]

– Πού είναι το Β’ ΕΤΟ; Δεν μπορώ να καταλάβω απ’ τον χάρτη.
– Όλη αυτή η πλαγιά πίσω μας. Και ψηλά είναι το θέατρο.
– Ξέρετε ήταν ο πατέρας μου εδώ. Θα μου βγάλετε μια φωτογραφία κάτω απ’ την αψίδα;

«Α. Β. Γ.

Τα συρματοπλέγματα.
Οι νεκροί.
Οι τρελοί.

Α.Β.Γ.

(Γαλάζια, η θάλασσα — πολύ γαλάζια.
Χρυσό αιγαιοπελαγίτικο τοπίο.
Οι γλάροι)

Α.Β.Γ.» [1]


[1] Γιάννης Ρίτσος, Πέτρινος χρόνος, Κέδρος 1981

Οκτ 12, 2017 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Κουβέντες καφενείου, Η σκάλα σε μάρανε τώρα;

Κουβέντες καφενείου, Η σκάλα σε μάρανε τώρα;

«Α, πολιτεία, πολιτεία, αγαπημένη μου,
με τους κεραυνούς σου μυστικά αποθηκευμένους
στους υπόνομους …» [1]

– Τι τους έπιασε πάλι και δουλεύουν Σαββατιάτικα;

– Δε βλέπεις; Φτιάχνουν το προαύλιο της εκκλησίας, συγγνώμη την πλατεία. Θέλουν να είναι έτοιμη για τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου μεθαύριο.

– Τι εννοείς φτιάχνουν την πλατεία; Είναι η κεντρική πλατεία του Δήμου μας. Αυτοί σκάβουν το σταυροδρόμι. Ποιος έφτιαξε τα σχέδια της ανάπλασης;

– Καλά μας δουλεύεις τώρα; Ποια σχέδια, ποια ανάπλαση; Ποιος νομίζεις καταναλώνει φαιά ουσία γι’ αυτά; Ξηλώνουν την άσφαλτο, βάζουν από πάνω κυβόλιθους και μάρμαρα και έτοιμο το προαύλιο της εκκλησίας, συγγνώμη η πλατεία!
Θα το δείξουμε στη γιορτή του Αγίου Δημητρίου, οπότε και το κομμάτι μας θα κάνουμε και θα είναι όλοι ευχαριστημένοι. Παπάδες και «χριστεπώνυμο πλήθος». Μετά από ένα χρόνο μπορεί να τα ξηλώσουμε και κάτι άλλο θα κάνουμε. Λεφτά υπάρχουν.

– Τη σκάλα της εκκλησίας την είδες που χτίσανε στο πι και φι και βγαίνει στη μέση του παλιού δρόμου; Αυτό επιτρέπεται;

– Εμάς ρωτάς; Η Δήμαρχος, οι μισοί αντιδήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι εδώ γύρω τρώνε και πίνουν καφέδες. Δεν το βλέπουν; Αυτούς να ρωτήσεις.

«…Α, πολιτεία, πολιτεία. Έχετε δει μια πολιτεία πιο γυμνασμένη
στο θυμό και στην πείνα και στον έρωτα;
Μια πολιτεία πιο αγαπημένη; …» [1]

– Καλά εσείς όλο γκρινιάζετε! Η σκάλα σας μάρανε τώρα! Μια ζωή στη μουρμούρα και από πρόταση μηδέν. Οι άλλοι τουλάχιστον προσπαθούν και κάνουν έργο!

– Δηλαδή δεν είναι πρόταση το να δεις ολικά την κεντρική πλατεία του Δήμου μας; Τη βιτρίνα της πόλης μας; Να γκρεμίσεις ό,τι προβλέπεται να γκρεμιστεί και να σχεδιαστεί απ’ την αρχή. Να σχεδιαστεί όχι από τον οποιοσδήποτε στο πόδι και αποσπασματικά αλλά από ανθρώπους που έχουν σπουδάσει γι’ αυτό. Όπως κάνουν σε όλες τις πόλεις της Ευρώπης. Με τις αρχιτεκτονικές μελέτες, με τον προσδιορισμό της χρήσης των χώρων, με τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις που μπορεί να χρειαστεί να γίνουν.

Πώς δέχεσαι τα μπαλώματα και το να σκορπιούνται χρήματα εδώ κι εκεί; Δεν σ’ ενοχλεί; Άλλοι τα πληρώνουν; Δικά μας λεφτά δεν είναι; Γιατί θεωρείς ότι γίνεται έργο όταν φτιάχνεις κοινόχρηστους χώρους στο άρπα κόλλα για να βάζουν τα μαγαζιά τραπεζοκαθίσματα και να έχει μόστρα η εκκλησία; Γιατί δικαιολογείς τόσο εύκολα την αυθαιρεσία ειδικά απ’ αυτούς που υποτίθεται ότι εκλέχτηκαν για να διοικούν τηρώντας τη νομιμότητα; Τι μήνυμα παίρνουμε εμείς οι παρακατιανοί;

– Έχουν φτιάξει ένα τεράστιο αυθαίρετο στη μέση του Δήμου μας για να ικανοποιηθεί η ματαιοδοξία ορισμένων, συνεχίζουν να αυθαιρετούν και εσύ μας λες δεν πειράζει και η σκάλα μας μάρανε!

– Δεν πειράζει το ένα, δεν πειράζει το άλλο, έχουμε καταλήξει να θεωρούμε την νομιμότητα παραξενιά, να δημιουργούμε πόλεις δυσλειτουργικές και απωθητικές και μεις να σφυρίζουμε αδιάφορα.

– Ίσως να είναι έτσι όπως τα λέτε, αλλά αφού το ξέρετε. Τα ψηφουλάκια των παπάδων είναι κάμποσα και οι δημόσιες σχέσεις με τους μαγαζάτορες – και όχι μόνο – ποτέ δεν έβλαψαν κανέναν.

– Ωραία τότε! Καφέ πίνουμε εδώ, τρώμε στο παραδίπλα μαγαζί, καλά τα έχουμε με όλους, ν’ αρχίσουμε να λέμε και το πάτερ ημών κάθε Κυριακή στην εκκλησία για να γίνουμε και μεις δημοτικοί άρχοντες.

– Τώρα μάλιστα! Αυτός είναι ο σωστός δρόμος για να πάμε μπροστά και όχι να ψιλολογούμε για μελέτες, σκάλες, κυβόλιθους και μάρμαρα. Άλλωστε τα λεφτά τα έχουμε για να στρώνουμε και να ξηλώνουμε, να δείχνουμε «έργο» και «όραμα». «Αρέσει» όπως βλέπεις στους περισσότερους.

– …

«… Πολιτεία του κατραμιού και του θυμού και του ασβέστη,
φταίμε εμείς.
Ακούστε το τρίξιμο της πόρτας. Ελάτε…» [1]


[1] Γ. Ρίτσος, Ανυπόταχτη πολιτεία (1958)

Ιούν 1, 2017 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σπαράγματα

σπαράγματα

◑ Βόλτες σε μουσεία, βόλτες σε βιβλία ποιητών.
Αρχαία σπαράγματα, σπαράγματα ποιημάτων.
Δυο κόσμοι αυθαίρετα ενωμένοι:

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
[…]
Ἐρήμην
Ἐρημία
Ἔρεβος

Ψυχή μου, παρελθέτω
ἐκ τοῦ τοπίου σου
τὸ Ἔψιλον τοῦτο
[…]


Ἑλένη Διαμαντοπούλου, Μυρίπνοον
& Μυκηναϊκό νεκροταφείο Βούντενης

Σελίδες:«1234567...93»