Μαρ 26, 2017 - σπαράγματα, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σπαράγματα

σπαράγματα

◑ Βόλτες σε μουσεία, βόλτες σε βιβλία ποιητών.
Αρχαία σπαράγματα, σπαράγματα ποιημάτων.
Δυο κόσμοι αυθαίρετα ενωμένοι:


≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
[…]
Ἀντισταθεῖτε, σ᾿ αὐτὸν ποὺ χαιρετᾶ ἀπ᾿ τὴν ἐξέδρα
ὧρες ἀτέλειωτες τὶς παρελάσεις.
Στὸν Πρόεδρο τοῦ Ἐφετείου ἀντισταθεῖτε,
στὶς μουσικές, τὰ τούμπανα καὶ τὶς παράτες,
σ᾿ ὅλα τὰ ἀνώτερα συνέδρια ποὺ φλυαροῦνε,
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι,
σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄγονη κυρία ποὺ μοιράζει ἔντυπα ἁγίων,
λίβανον καὶ σμύρναν.
[…]
Ἀντισταθεῖτε.


Μιχάλης Κατσαρὸς, Αντισταθείτε, για τον δίσκο του Θανάση Γκαϊφίλια Επί πτυχίω, 1996
& Αρχαιολογικό Μουσείο Πάτρας

Μαρ 25, 2017 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Λάβαρα και μπακαλιάρος σκορδαλιά

Λάβαρα και μπακαλιάρος σκορδαλιά

– Φυσικά και δεν έγινε τίποτε στις 25 Μαρτίου στην Αγία Λαύρα. Όλα αυτά με τα λάβαρα, τα κρυφά σχολεία είναι παραμύθια. Αλλά θα κάτσω εγώ να τα βάλω με τον Αμβρόσιο. Άσε που κάθε τόσο με φωνάζουν να πω και τον πανηγυρικό στα Καλάβρυτα! Τους λέω κι εγώ για το λάβαρο και είναι όλοι ευχαριστημένοι.

Μας έλεγε ο δάσκαλος της ιστορίας ενός σύγχρονου ελληνικού πανεπιστημίου που έδωσε στο νοσοκομείο της Ιατρικής του Σχολής το όνομα «Παναγιά βοήθα»!!! τρολάροντας συνειδητά ή ασυνείδητα τους αποφοίτους του. [1]

Καθισμένοι από κάτω δάσκαλοι κάθε ηλικίας ακούγαμε ψιλοβαριεστημένα, όσοι ακούγαμε και δεν παίζαμε με τα κινητά μας ή δε ζωγραφίζαμε στα τετράδιά μας. Δάσκαλοι που μετά θα γυρίζαμε στα σχολεία έχοντας πάντα σε μια ακρούλα τους μυαλού μας ότι θα πρέπει να το σκεφτόμαστε διπλά όταν μιλάμε στο μάθημα της ιστορίας. Να σκεφτόμαστε τους παπάδες, τους «πατριώτες», «τους εθνικούς εισαγγελείς», όλους αυτούς «που αποτελούνε τον εθνικό κορμό», όπως τραγουδούσε στον «μαύρο γάτο» ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. [2]

Με αυτή τη διπλή ανάγνωση της ιστορίας πορεύθηκε και πορεύεται αυτή η χώρα σταθερά χρόνια τώρα.

Απ’ τη μια η ιστορία της έρευνας, των πηγών, των επιστημονικών αναλύσεων που μένει κλεισμένη στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, στα βιβλία και στις συζητήσεις μιας ισχνής μειοψηφίας.
Απ’ τη άλλη τα παραμύθια που δημιουργήθηκαν μια άλλη εποχή, αλλά μένουν αναλλοίωτα μέχρι και σήμερα. Τα τσιτάτα των ηρωικών προγόνων και οι εύκολες προσεγγίσεις. Τα ρετάλια των ιδεολογημάτων του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού και της Μεγάλης Ιδέας. Η ιστορία που φτιάξανε οι βασιλιάδες, οι Μεταξάδες και οι Χούντες και ανακυκλώνεται σταθερά στο εκπαιδευτικό μας σύστημα πέρα και έξω από τα κάθε φορά βιβλία και αναλυτικά προγράμματα. Μια συλλογική διαχρονική εναγώνια προσπάθεια να νιώσουμε «υπερήφανοι» όχι για τα έργα του σήμερα αλλά για ένα φαντασιακό παρελθόν.

Άλλοι το κάνουν γιατί απλά έτσι έμαθαν – και ποιος να διαβάζει τώρα – άλλοι γιατί νομίζουν ότι τους βοηθάει να κρατήσουν την όποια εξουσία τους, άλλοι γιατί το να κοιτάξεις στον καθρέφτη και να κρίνεις το εαυτό σου, την πορεία σου στο χρόνο, είναι από τα πιο ζόρικα. Και για τους ανθρώπους και για τις όποιες συλλογικές οντότητες.
Οπότε καλύτερα με τις Άγιες Λαύρες, τα λάβαρα, τα κρυφά σχολειά, τα γιαταγάνια, τον μπακαλιάρο σκορδαλιά,
όλοι ευχαριστημένοι και μακάριοι,
και τα παιδιά μας όταν μεγαλώνουν όλο και περισσότερα ας την κάνουν απ’ αυτή τη χώρα.

Ποιος έχει όρεξη άλλωστε τον 21ο αιώνα να τα βάζει με τους κάθε φορά «Αμβρόσιους». Είναι πολύ πιο εύκολο και βολικό να αναζητούμε Νενέκους [3] για να δικαιολογούμε τις συλλογικές μας αποτυχίες.

Και του χρόνου!


[1] http://www.pgnp.gr
[2] https://goo.gl/301iQt
[3] https://goo.gl/tYk7V5

Μαρ 22, 2017 - σπαράγματα, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σπαράγματα

σπαράγματα

◑ Βόλτες σε μουσεία, βόλτες σε βιβλία ποιητών.
Αρχαία σπαράγματα, σπαράγματα ποιημάτων.
Δυο κόσμοι αυθαίρετα ενωμένοι:

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

Έλα κοντά μου. Δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι η φωτιά.

[…]

Έλα κοντά μου. Δεν είμαι ούτε λιμάνι.
Δε σου τάζω την απανεμιά.
Ούτε τις γλυκές ισημερίες,
και τις αλκυονίδες ζεστασιές.
Δεν είμαι λιμάνι.

Εγώ… Δεν είμαι…
Παρά ένας κουρασμένος στρατολάτης.
Ένας αποσταμένος περπατητής…
Που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
για ν΄ακούσει το τραγούδι των γρύλων.
Και αν θέλεις…
Έλα να τ’ ακούσουμε μαζί.

Μενέλαος Λουντέμης, Ἐρωτικὸ κάλεσμα, Τα Ποιητικά του, Ελληνικά Γράμματα Αθήνα, 1999
& Αρχαιολογικό Μουσείο Άρτας

 

Σελίδες:«1234567...90»