Μαΐ 24, 2017 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σπαράγματα

σπαράγματα

◑ Βόλτες σε μουσεία, βόλτες σε βιβλία ποιητών.
Αρχαία σπαράγματα, σπαράγματα ποιημάτων.
Δυο κόσμοι αυθαίρετα ενωμένοι:

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
[…]
Ἐμὲ Δεξίλεο μὲ λέν, παιδὶ εἶμαι τῆς Ἀθήνας,
πολέμησα καὶ νίκησα κ᾿ ἐγὼ γιὰ τὴν πατρίδα.
Σὲ λίγο ὁ θάνατος ὁρμάει κι ἀλύπητα κ᾿ ἐμένα
μὲ παίρνει ἀπὸ τὴν γῆν αὐτή, μὲ φέρνει σ᾿ ἄλλον κόσμο.
Δὲ μ᾿ ἔρριξε στὰ Τάρταρα, δὲ μ᾿ ἄφησε στὸν Ἅδη,
μακαρισμένο, ἀθάνατο, μ᾿ ἀνάστησε γιὰ πάντα
στὰ μαρμαρένια Ἠλύσια, στὰ Ἠλύσια της Τέχνης.
Ὁ κόσμος φεύγει, ἀλλάζει ἡ γῆ, περνοῦν λαοὶ καὶ κόσμοι
καὶ πέφτουν καὶ μαραίνονται σὰ φθινοπώρου φύλλα.
Κ᾿ ἐγὼ ἐδῶ πέρα ἀσάλευτος κι ἀμάραντος προβάλλω
καὶ τῆς πατρίδας τὸν ἐχθρὸ στὰ πόδια μου τὸν ἔχω.
Ὦ χάρη, ὦ νίκη τῆς ζωῆς, ἀνήκουστη εὐτυχία,
στὰ μαρμαρένια Ἠλύσια, στὰ Ἠλύσια της Τέχνης!


Κ.Παλαμάς, Δεξίλεως
& Αρχαίο νεκροταφείο Κεραμεικού

Μαΐ 11, 2017 - Πλίνθοι & κέραμοι    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σπαράγματα

σπαράγματα

◑ Βόλτες σε μουσεία, βόλτες σε βιβλία ποιητών.
Αρχαία σπαράγματα, σπαράγματα ποιημάτων.
Δυο κόσμοι αυθαίρετα ενωμένοι:

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
Όμορφη, όμορφη, όμορφη πού ‘σαι αγάπη μου.
Τι όμορφη που είσαι…

Γλυκιά σαν του περιστεριού και τρυφερή η ματιά σου
Καμιά από τις όμορφες δεν παραβγαίνει εμπρός σου.

Εσύ είσαι κρινολούλουδο κι εκείνες είναι αγκάθια
Ίδια με κόκκινη κλωστή τα κόκκινά σου χείλη.

Σα ρόδι που το κόψανε στη μέση μου φαντάζει
πίσω από το πέπλο σου το ροδομάγουλό σου.

Τα δυο σου στήθια μοιάζουνε δίδυμα ζαρκαδάκια
που να βοσκήσουν βγήκανε μες στα ανθισμένα κρίνα.

Φίλα με, φίλα με, μ’ όλα τα φιλιά που έχεις μες στο στόμα
μέθα με στης αγκάλης σου το πιο γλυκό κρασί.
[…]


Ιάκωβος Καμπανέλλης, Άσμα Ἄσμάτων
& Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών

Μαΐ 5, 2017 - σπαράγματα, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σπαράγματα

σπαράγματα

◑ Βόλτες σε μουσεία, βόλτες σε βιβλία ποιητών.
Αρχαία σπαράγματα, σπαράγματα ποιημάτων.
Δυο κόσμοι αυθαίρετα ενωμένοι:

XSAP_042207222
≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
[…]
Δέντρο ήμουνα κι έσπασα
Μου σπάσαν όλα τα κλαδιά.
Ρίζα με λένε τώρα.

Και ήρθανε και λιώσανε
τα νύχια του αετού απ’ τη μοναξιά
το ράμφος του αετού απ’ τη μοναξιά

Ρίζα με λένε τώρα.
Ρίζα με λένε τώρα.
Ρίζα με λένε τώρα…


Κατερίνα Γώγου, Ρίζα με λένε τώρα
& Στύλοι Ολυμπίου Διός

Σελίδες:«1234567...93»