Φεβ 1, 2017 - Φωτογραφήματα, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φωτογραφήματα

Φωτογραφήματα

Σφιγμένος
και κλειστός
μέχρι το τέλος.
Η ζωή
κύλησε,
οι ευκαιρίες
χάθηκαν.


Φωτογραφήματα.
Το κλικ της μηχανής και το κλικ της σκέψης που ενώνονται.
Αυτή η ικανότητα του ανθρώπινου μυαλού να κάνει περίεργους συνειρμούς.

Ιαν 29, 2017 - Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο κύριος Σαμπάς [1]

Ο κύριος Σαμπάς [1]

Το πέρασμα του χρόνου ξεθωριάζει τις μνήμες μπλέκοντας πρόσωπα και καταστάσεις όλο και περισσότερο. Τον θυμάμαι όμως. Χαμογελαστό να έρχεται κάθε Άνοιξη στον θείο Λάμπρο. Μόνος του, με τη γυναίκα του, με τον συνεταίρο του τον Γιοσέφ(;). Το πρόσωπό του είναι ακόμη στο μυαλό μου. Όπως θυμάμαι και ένα τατουάζ με αριθμούς στο χέρι. Στο δικό του; Στης γυναίκας του; Στου συνεταίρου του; Δεν μπορώ να εστιάσω.

Κάθε Πάσχα, για χρόνια, ανέβαιναν την ανηφόρα του χωριού προς τα Σαπρικαίικα και μεις, μικρά παιδιά, τρέχαμε μπροστά και φωνάζαμε:

– Έρχεται ο Σαμπάς! Έρχονται οι Εβραίοι!

Δούλευε για χρόνια ο θείος στο εμπορικό του στην Άρτα. Και γίνανε φίλοι. Γι’ αυτό και στο χωριό που όλοι μας είχαμε και ένα παρατσούκλι ο θείος απέκτησε το «Σαμπάς», απ’ τον Εβραίο εργοδότη του. Έναν απ’ τους ελάχιστους Αρτινούς Εβραίους που επέζησαν απ’ τον πόλεμο. 384 ήταν στην πόλη την περίοδο της Κατοχής. 352 εκτοπίστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Λιγότεροι από 30 γύρισαν ζωντανοί και άλλοι τόσοι είχαν προλάβει να κρυφτούν στα γύρω χωριά και αλλού. 60 απ’ τους 384. Οι άλλοι χάθηκαν στους θαλάμους αερίων και τα καταναγκαστικά έργα, το νεκροταφείο τους ξεθεμελιώθηκε, η συναγωγή τους καταστράφηκε και αργότερα στη θέση της χτίστηκε το κτίριο που στεγάζει τον «Σκουφά». [1]

Τότε όμως, στα παιδικά μας χρόνια, ούτε για Ολοκαυτώματα ξέραμε ούτε για τον φασισμό. Για μας ο πόλεμος ήταν ένα μνημείο στην είσοδο του χωριού για τους 12 συγχωριανούς μας που εκτέλεσαν οι Γερμανοί και οι ιστορίες των πατεράδων μας που συνδύαζαν την ανεμελιά της παιδικής τους ηλικίας με τους Γερμανούς και τους Ιταλούς κατακτητές. Και οι Εβραίοι ήταν απλά το ισοδύναμο  κακό με τους Τούρκους.

Ήταν οι «τσιφούτηδες», αυτοί που σταύρωσαν τον Χριστό μας και  τη Μ. Παρασκευή τραγουδούσαμε στα σοκάκια: «…σήμερον έβαλαν βουλή οι άνομοι Εβραίοι, οι άνομοι και τα σκυλιά κι οι τρισκαταραμένοι». Όντα περίεργα, διαφορετικά από εμάς φορτωμένα με όλα τα στερεότυπα που κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα στα σπίτια, στο σχολείο, στην εκκλησία.

Αλλά ο Σαμπάς, η γυναίκα του, ο Γιοσέφ δεν ήταν έτσι. Ήταν  πραγματικοί. Με σάρκα και οστά και δεν φαίνονταν και καθόλου κακοί. Άσε που ήταν και φίλοι του θείου Λάμπρου.

Μόνο εκείνο το τατουάζ  δυσκόλευε τα πράγματα.

– Το έκαναν στη φυλακή.
– Οι κακοί πηγαίνουν φυλακή.
– Δεν ήταν ακριβώς φυλακή. Ήταν στο Άουσβιτς.

Οι Εβραίοι φίλοι του θείου, επιζώντες απ’ τη φρίκη του πολέμου, ήταν η πρώτη επαφή με το αποτρόπαιο πρόσωπο του φασισμού. Και έπρεπε να περάσουν χρόνια για να μάθουμε για το Ολοκαύτωμα. Όχι φυσικά στα σχολεία. Αυτά δεν τα κουβεντιάζαμε στις σχολικές αίθουσες και πολλές φορές ούτε και σήμερα τα θίγουμε.

Έπρεπε να περάσουν χρόνια για να καταλάβουμε πως το μίσος για το διαφορετικό δηλητηριάζει τον άνθρωπο και οδηγεί σε πράξεις αποτρόπαιες. Και κοιτάζοντας πολλές φορές γύρω μας να διαπιστώνουμε ξανά και ξανά ότι πολλοί δεν το έχουν καταλάβει ποτέ και μάλλον δεν θέλουν να το καταλάβουν.


[1] 27η Ιανουαρίου: Ημέρα μνήμης για το Ολοκαύτωμα.
[2] Η Εβραϊκή Κοινότητα της Άρτας

Ιαν 23, 2017 - Φωτογραφήματα, Στους Imaginistes    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φωτογραφήματα

Φωτογραφήματα

Ξεχωριστός
σ΄έναν
ομοιόμορφο κόσμο.
Προνόμιο σίγουρα,
αλλά
και ίσως
επικίνδυνο.

 


Φωτογραφήματα.
Το κλικ της μηχανής και το κλικ της σκέψης που ενώνονται.
Αυτή η ικανότητα του ανθρώπινου μυαλού να κάνει περίεργους συνειρμούς.

Σελίδες:«12345678910...91»