Ιούν 4, 2009 - Πλίνθοι & κέραμοι, Πλίνθοι & κέραμοι στο χαρτί    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πλίνθοι & κέραμοι Νο10

Πλίνθοι & κέραμοι Νο10

titlos10

Πλίνθοι και κέραμοι x5 Ξεκίνησα να γράφω πριν από 6 χρόνια. Δυο φορές το χρόνο, Οκτώβριο και Ιούνιο σε κάθε Γενική Συ­νέλευση του Συλλόγου. Και ενδιάμεσα σκόρπια κείμενα που μοιραζόταν σε φίλους και γνωστούς. Τον περασμένο Οκτώβρη για πρώτη φορά δεν ήμουν συνεπής στο ραντεβού. Σήμερα βγαίνει ετούτο το φυλλάδιο έχοντας και κείμενα του Θανάση Βά­σιου, του Γιάννη Στεφανίδη, του Κώστα Χριστοδουλή κι ένα ποίημα του Γρηγόρη Λυμπεράκη. Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι διαφορετικών ανθρώπων με μια κόκκινη κλωστούλα να τους ενώνει. Άλλοτε χοντρή, άλλοτε λεπτή σχεδόν έτοιμη να σπάσει. Πάντα υπαρκτή όμως και ελπίζω ανθεκτική… Πλίνθοι και κέραμοι x5 Κείμενα που γράφτηκαν όχι για να ενημερώσουν, να καθοδηγήσουν. Κείμενα, αφορμές ελπίζουμε για συζήτηση. Ένα χάρτινο blog για να είμαστε και μέσα στη μόδα των καιρών. Κι επειδή η τεχνολογία έχει προχωρήσει αυτή η συζήτηση μπορεί να συνεχιστεί και σε κανονικό blog στο www.xsap.gr/blog


απ’ την αρχή ξανά λοιπόν… …διαγράψαμε έναν κύκλο για να βρε­θούμε εκεί που ξεκινήσαμε; «Αυτό που κάνετε μου θυμίζει έντονα το μαρτύριο του Σίσυφου» λέει η Γ. κου­νώντας το κεφάλι. Το μαρτύριο του Σίσυφου. Ν’ ανεβαίνεις την πλαγιά φορτωμένος με μια πέτρα και μόλις φτάσεις στην κο­ρυ­φή αυτή να κυλά κάτω και να ξεκινάς απ’ την αρχή. Το αιώνιο παράδειγμα της ματαιότητας κάθε προσπάθειας… Σκέφτομαι.. Ο Alber Camus, (Αλμπέρ Καμύ στα Νεοελληνικά – αλήθεια δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω πως α­κρι­βώς «μετα­­φρά­ζουμε» τα ξένα ονόματα) στο κλασσικό έργο του «Ο μύθος του Σισύφου – Δοκίμιο για το παρά­λογο» δίνει μια διαφορετική διάσταση. Επειδή πάντα μας αρέσει να βλέπουμε τις προσπάθειες μας με θετικό πνεύμα την ενστερνίζομαι και την παραθέτω αποσπασματικά: (Μετάφρ., Βαγγέλης Χατζηδημητρίου, Μπουκουμάνης, 1973) «…Έχουμε ήδη καταλάβει πως ο Σίσυφος είναι ο παράλογος ήρωας. Τα πάθη του τον συνιστούν πε­ρισσότερο απ’ το μαρτύριό του… Οι μύθοι φτιάχνονται για να τους ζωογονεί η φαντασία. Σ’ αυτόν βλέ­πουμε μόνο όλη την προσπάθεια ενός τεντωμένου κορμιού ν’ ανασηκώσει την πελώρια πέτρα, να τη γυρίσει και να την κάνει ν’ αναρριχηθεί σε μια πλαγιά που έχει ανεβοκατέβει εκατό φορές. Βλέπουμε το συσπασμένο πρόσωπο, το κολλημένο πάνω στην πέτρα μάγουλο, τον ώμο που δέχεται το λασπωμένο όγκο, το πόδι που τον στηρίζει, τη διαστολή των μυώνων, την ανθρώπινη σιγουριά δυο χεριών γεμάτων γη. Στο έπακρο αυτής της τρομερής προσπάθειας, της μετρημένης με το χωρίς ουρανό διάστημα και το χωρίς βάθος χρόνο, ο σκοπός εκπληρώνεται. Ο Σίσυφος τότε, κοιτάζει την πέτρα να κατηφορίζει σε με­ρικές στιγμές προς αυτόν το χαμηλό κόσμο απ’ όπου θα πρέπει να την ανεβάσει πάλι στην κορυφή. Ξα­νακατεβαίνει στην πεδιάδα. Όσο διαρκεί αυτή η επιστροφή, αυτή η παύση, ο Σίσυφος μ’ ενδιαφέρει. Ένα πρόσωπο που βασανί­ζεται τόσο κοντά στις πέτρες είναι ήδη πέτρα. Βλέπω αυτό τον άνθρωπο να ξαναπηγαίνει, βαδίζοντας βαριά μα σταθερά, προς το ατέλειωτο μαρτύριο. Αυτή η ώρα που είναι σα μια αναπνοή και ξανάρχεται το ίδιο σίγουρα με τη δυστυχία του, αυτή η ώρα, είναι η ώρα της συνείδησης. Σε κάθε μια απ’ τις στιγ­μές της, από τότε που αφήνει την κορυφή και κατευθύνεται σιγά – σιγά προς τις τρώγλες των θεών, εί­ναι υπέροχος μέσα στη μοίρα του. Είναι πιο δυνατός από το βράχο του. Εάν αυτός ο μύθος είναι τραγικός, είναι γιατί ο ήρωάς του έχει συνείδηση. Πράγματι, που θα βρι­σκόταν ο πόνος του, εάν σε κάθε βήμα τον ενθάρρυνε η ελπίδα της επιτυχίας; … Αλλά δεν είναι τραγικός παρά στις σπάνιες στιγμές που αποκτά συνείδηση. Ο Σίσυφος, προλετά­ριος των θεών, ανίσχυρος κι επαναστατημένος, ήξερε όλη την έκταση της άθλιας ύπαρξής τους: είναι εκ2009-06-04_233442είνη που σκέφτεται όσο διαρκή η κατάβασή του. Η σύνεση με την οποία δέχεται το μαρτύριό του συμπληρώνει την ίδια στιγμή τη νίκη του. Δεν υπάρχει μοίρα που να μη νικιέται με την περιφρόνηση… …Αφήνω τον Σίσυφο στους πρόποδες του βουνού. Πάντα ξαναβρίσκει κανείς το φορτίο του. Ο Σίσυ­φος όμως, συμβολίζει την ανώτερη πίστη που αρνιέται τους θεούς κι ανυψώνει τους βράχους. Κι εκεί­νος κρίνει πως όλα είναι καλά. Αυτό το σύμπαν, αδέσποτο στο εξής, δεν του φαίνεται άκαρπο ούτε μά­ταιο. Ο κάθε κόκκος της πέτρας, η κάθε λάμψη αυτού του γεμάτου νύχτα βουνού πλάθει, μονάχα γι’ αυτόν, τη μορφή ενός κόσμου. Ακόμα κι ο ίδιος ο αγώνας προς την κορυφή φτάνει για να γεμίσει μια ανθρώπινη καρδιά. Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.»


απ’ την αρχή ξανά λοιπόν… …και όταν γράφονται αυτές οι γραμμές η σκέψη γυρίζει στο Θοδωρή Έξαρχο. Να υψώνει το χέρι και τη φωνή υπερασπιζόμενος έναν ακηδεμόνευτο συμμετοχικό συνδικαλισμό. Πριν από δυόμισι δεκαετίες. Σ’ ένα συνδικαλιστικό τοπίο στείρας κομματικής αντιπαράθεσης. Με το Λόγο στις Συνελεύσεις και στα Σχολεία να δονείται από κομματικό πατριωτισμό. Με τις Ιδεολογίες να είναι όχι εργαλεία ανάλυσης των προβλημάτων αλλά τα τείχη που χώριζαν εργαζόμενους, τα άλλοθι για κάθε συμπεριφορά. Η «Αδέσμευτη Πάλη» στην αρχή, το «Ενωτικό» στη συνέ­χεια φιλοδοξούσε να μπει σφήνα, έστω και σε τοπικό επίπεδο, σ’ αυτή την πραγματικότητα που έμοιαζε τόσο στέρεη και αμετάβλητη. Όχι να αποϊδεολογικοποιήσει τα προβλήματα, αλλά να δώσει τη δυνατότητα να βγουν στην επιφάνεια όμορφες σκέψεις και πραγματικοί προβληματισμοί. Για να λειτουρ­γήσουμε όχι σαν πέντε ξεχωριστά συνδικάτα στη συσκευασία του ενός, αλλά ως εργαζόμενοι που αντι­μετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα. Για να δράσουμε κοινά, δεσμευμένοι μόνο από τις αποφάσεις των Γενικών μας Συνε­λεύσεων και όχι με μια τυπική ενότητα καταστατικών αρχών που εφαρμό­ζονταν κατά το δοκούν,. Δεν ξέρω τι πετύχαμε απ’ όλα αυτά, αλλά ο Σύλλογος Αγίου Δημητρίου πάντα είχε μια διαφορετική συνδικαλιστική αύρα. Στις Γενικές Συνελεύσεις, στις κινητοποιήσεις, στην καθη­μερινότητα των Σχολείων. Είκοσι χρόνια μετά το «Ενωτικό» έγινε κι αυτό κατεστημένο. Το νιώθαμε, άλλος λίγο άλλος πολύ, όσοι σχεδόν μόνιμα συμμετείχαμε σ’ αυτό. Αν και δημιούργησε μια δυναμική πολλοί βολεύτηκαν απ’ αυτή την κατάσταση. Είκοσι χρόνια μετά άλλαξε και το συνδικαλιστικό τοπίο. Η αποδόμηση της συλλογικής δράσης σε όλα τα επίπεδα μας οδήγησε στην κυριαρχία του παραγοντισμού που αντλεί «νομιμότητα» από τα διαλυμένα πλέον κομματικά γραφεία. Ο Λόγος απουσιάζει από τις Γενικές Συνελεύσεις και τα διαλλείματα στα σχολεία όλο και περισσότεροι σκύβουμε τα κεφάλια πάνω από τα τετράδια των παιδιών αδιαφορώντας(;) για τα τεκταινόμενα. 2009-06-04_233442Είκοσι χρόνια μετά αλλάξαμε κι εμείς. Ο Θανάσης όλο και λιγότερο μιλάει σαν Έξαρχος, ο Γρηγόρης «χάνεται» όλο και πιο συχνά. Ο Γιώργος άλλαξε το επίθετό του, ο Μανώλης θέλει να γυρίσει ταινία στο σχολείο, ο Γιάννης μιλάει για άλλες καταστάσεις, ο Γιώργος νευριάζει συχνότερα, η Σταυρούλα έμεινε μόνη… Κι εγώ είμαι λιγότερο σίγουρος από κάθε άλλη φορά στο τι κάνω… Ήταν εύκολο να πούμε: – Άστο να συνεχιστεί… όσο τσουλάει… Δεν ξέρω γιατί δεν το κάναμε… Ίσως γιατί, αιθεροβάμονες ακόμη, πιστεύουμε πως μπορούμε να προσπαθήσουμε ν’ «αλλάξουμε τον κόσμο»… «Βαυκαλιζόσαστε μ’ οράματα μεγάλα, με φρούδες ελπίδες και ουτοπίες» σιγοψιθυρίζει το διαβολάκι απ’ τη γωνία… Ίσως… απ’ την αρχή ξανά λοιπόν… επαναπροσδιορίζοντας σχέσεις, συμπεριφορές, δράσεις… …και καλοδεχούμενος όπως πάντα κάθε συνοδοιπόρος….

bomb4

…Έτσι… όπως χιλιάδες μέρες πριν όπως χιλιάδες μέρες μετά! Έτσι θα προχωράμε. Με υψωμένα τα χέρια και ανοιχτές τις παλάμες! …Έτοιμες… Έτοιμες να σφίξουν δυο κόκκινα τριαντάφυλλα Έτοιμες να σχηματίσουν το σήμα της νίκης. Έτοιμες να χαϊδέψουν την απέραντη μοναξιά μας…

Γρηγόρης Λυμπεράκης

bomb4

2009-06-04_233945 Για τον παραλογισμό του εκπαιδευτικού συστήματος στη μικρή Ελλαδίτσα μας πολλά έχουν ειπωθεί. Παραλογισμός που στηρίζεται και στη φεουδαρχικού τύπου αντίληψη της πολιτικής που ενστερνίζονται οι εκάστοτε κυβερνώντες. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως το «έχει μπάρμπα στην Κορώνη» ζει και βασιλεύει τον 21ο αιώνα στη χώρα μας. Απόνερα αυτής της αντίληψης είναι οι χιλιάδες μικρές τρύπες στο κάθε φορά νομικό πλαίσιο ώστε να βολεύονται και να εξυπηρετούνται ψηφοφόροι, οπαδοί αλλά και «αντίπαλοι». Για τον «επίσημο» κομματικοδίαιτο συνδικαλισμό, «επαναστατικό» και «συμβιβασμένο» τέτοια θέματα προσπερνιόνται εύκολα μια και αποτελούν και συνδικαλιστική εκλογική πελατεία. Μικρό παράδειγμα μιας τέτοιας τρύπας είναι και οι αποσπάσεις εκπαιδευτικών σε Διοικητικές Υπηρεσίες. Τα λέει όμως καλύτερα ο Θανάσης Βάσιος στην καταγγελία που έκανε πριν λίγο καιρό στο Συνήγορο του Πολίτη: «Αγαπητοί κύριοι. Με την εγκύκλιο 43659/Δ2/14-04-09 καλούνται οι εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθμιας και Δευτε­ροβάθμιας εκπαίδευσης να υποβάλουν αίτηση απόσπασης για το σχολικό έτος 2009-2010 σε υπηρεσίες και φορείς αρμοδιότητας του ΥΠΕΠΘ. Στο κεφάλαιο Α2 της εγκυκλίου αναφέρεται ότι οι εκπαιδευτικοί που αποσπώνται στην Κεντρική Υπηρεσία του ΥΠΕΠΘ, στη Δ/νση Διοικητικής και Οικονομικής Στήριξης του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, στα Γραφεία των Περιφερειακών Δ/νσεων Εκπ/σης, των Διευθύνσεων και Γραφείων Εκπαίδευσης, στα Γραφεία Φυσικής Αγωγής και τα Γραφεία Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης καθώς και στον Ο.Ε.Ε.Κ θεμελιώνουν δικαίωμα υποβολής αίτησης μετάθεσης και λαμβάνουν μονάδες μετάθεσης της οργανικής τους θέσης σύμφωνα με τη διάταξη της παρ.2 του άρθρου 9 του Ν. 2986/2002 (ΦΕΚ 24Α ). Για να έχει δικαίωμα μετάθεσης ένας εκπαιδευτικός πρέπει να έχει υπηρετήσει στην ορ­γανική του θέση και ανάλογα με τις μονάδες μετάθεσης που συγκεντρώνει καταλαμβάνει τη θέση που επιδιώκει σύμφωνα με το Π. Δ. 50/96. Στον υπολογισμό των μονάδων μετάθε­σης ένα από τα κριτήρια είναι οι συνθήκες διαβίωσης στις έδρες των σχολείων που υπηρέ­τησαν ή υπηρετούν. Μπορεί ένας εκπαιδευτικός ανάλογα με το σχολείο που υπηρετεί να συγκεντρώσει για ένα χρόνο υπηρεσίας μέχρι 12 μονάδες μετάθεσης, όταν για ένα παιδί λαμβάνει 4 μονάδες. Με τη δυνατότητα που παρέχει η εγκύκλιος και το νομικό πλαίσιο μπορεί κάποιος ε­κπαιδευτικός να είναι αποσπασμένος στην Αττική σε μια υπηρεσία του ΥΠΕΠΘ και να λαμ­βάνει τις μονάδες μετάθεσης που αντιστοιχούν στο σχολείο της οργανικής του θέσης που μπορεί π.χ. να είναι στις Κυκλάδες. Αντί για 1 μονάδα μετάθεσης που αντιστοιχεί στα σχο­λεία της Αττικής να λαμβάνει 12 μονάδες μετάθεσης που αντιστοιχούν σε ορισμένα σχολεία των Κυκλάδων ή άλλων περιοχών της Ελλάδας. Η δυνατότητα αυτή δημιουργεί άνιση μεταχείριση μεταξύ των εκπαιδευτικών, κατα­στρατηγεί το δίκαιο, δημιουργεί πεδίο για συναλλαγές και εξυπηρετήσεις ημετέρων και ζητώ να καταργηθεί».

2009-06-04_235214

bomb4

…Δεκέμβρης. Αργά το βράδυ στην καφετέρια με το Θανάση και το Γρηγόρη να συζητάμε παθιασμένα για τις εξελίξεις. Οι λιγοστοί θαμώνες μας κοιτάνε περίεργα. Στην οθόνη ο Αλαβάνος μιλάει για την εξέγερση των νέων, την αρχή μιας νέας ελπίδας που σπέρνει το φόβο στ΄ απανταχού αφεντικά… …Σιωπή… Η αμήχανη σιωπή που ακολουθεί πάντα τις έντονες συζητήσεις… Η ματιά μου πέφτει στο κορίτσι που μας σέρβιρε. Καθισμένο στην άκρη του μπαρ με το κεφάλι σκυμ­μένο απ΄ την κού­ρα­ση. Όλη τη μέρα να δουλεύει με το χαμόγελο στα χείλη. Για 700€. Η τηλεόραση δείχνει γροθιές σηκωμένες, επιμελώς ατημέλητα ντυσίματα, μπλουζάκια με τον Τσεκεβάρα, παλαιστινιακές μαντήλες περίτεχνα ριγμένες… …Το κορίτσι έχει κλείσει τα μάτια. Στα πιο όμορφα χρόνια της είναι πολύ κουρασμένη. Όχι από ανία, ούτε απ’ το πρεσάρισμα των φροντιστηρίων. Έχει φύγει στις δικές της σκέψεις. Δεν έχει την πολυτέλεια της «επανάστασης» της τηλεόρασης. «Έφυγα» μαζί της. Τα πομπώδη συνθήματα έσβησαν πίσω μου… Η «επανάσταση» των μικροαστών μου είναι το ίδιο ξένη με την βαρβαρότητα του καπι­ταλισμού…

xsap_4800060631.jpg

bomb4

Μετά την κρίση τι; (Θανά­σης Βάσιος) 2009-06-05_000551Βρισκόμαστε στη δίνη παγκό­σμιας οικονομικής κρίσης. Άλλες χώρες βρίσκονται στο κέντρο της δίνης και στροβιλίζονται έντονα και άλλες στην περιφέρεια και αναταράσ­σονται λιγότερο. Η εναλλαγή από το κέντρο στην περιφέρεια και αντίστροφα είναι πολύ πιθανή και απρόβλεπτη, γι’ αυτό όλες οι χώρες προσπαθούν, λαμβάνοντας μέτρα, να γαληνέψουν τα νερά. Το γιατί φτάσαμε στην κρίση μπορούν σήμερα να μας το εξηγήσουν όλοι οι οικονομολό­γοι και μάλιστα με πολλές λεπτομέρειες. Όλοι έβλεπαν την ξέφρενη πορεία, λόγω των υπέρμετρων υπερβολών των χρηματο­πι­στω­τικών ιδρυμάτων, δεν μας προειδοποίησαν όμως για το γκρεμό που υπήρχε μπροστά μας. Γνωρίζουμε ότι η κρίση είναι ένα φαινόμενο εγγενές στην οικονομία της αγοράς. Γνωρί­ζουμε επίσης ότι οι βιομηχανίες της Δύσης (ΗΠΑ Ε.Ε ), προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη, μετέφεραν τα τελευταία χρόνια την παραγωγική διαδικασία ανατολικότερα σε χώ­ρες χαμηλού παραγωγικού κόστους και μπορεί αυτή η μετατόπιση να έφερε οικονομικά οφέλη, συνέβαλε όμως στην γεωγραφική αναδιανομή του πλούτου δημιουργώντας νέες οικονομικές δυνάμεις (όπως π.χ. την Κίνα). Ταυτόχρονα τα μεγάλα χρηματοοικονομικά και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κατάφεραν, είτε με τα χρηματιστηριακά παιχνίδια, είτε με την ανεξέλεγκτη χορήγηση δανείων, να υφαρπάξουν το μεγαλύτερο μέρος των αποταμιεύ­σεων, ακόμη και τα μελλοντικά εισοδήματα των εργαζομένων της Δύσης. Αποτέλεσμα όλων αυτών των πρακτικών είναι η διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Ένας μεγάλος αριθμός εργαζομένων μετακινείται από τα με­σαία στρώματα στα χαμηλά και ένας πολύ μικρός μετακινείται στα υψηλά. Το χάσμα που υπάρχει μεταξύ πλουσίων και φτωχών διευρύνεται, γίνεται βάραθρο και συμπαρα­σύρει πολλούς εργαζόμενους. Η βίαιη αυτή μετατό­πιση δεν μπορούσε να έχει θύματα μόνο από τη μία πλευρά. Η παγκόσμια οικονομία στηρίζεται στην αγορά, η αγορά στηρίζεται στην κατανάλωση και για να υπάρξει κατανάλωση χρειάζονται καταναλωτές. Η μείωση της αγο­ραστικής δύναμης των εργαζομένων, μείωσε και την καταναλωτική τους δυνατότητα με αποτέ­λεσμα ενώ έχουμε σήμερα μεγάλη παραγωγή προϊόντων και υπηρε­σιών, να υπάρχει μικρή κατανάλωση. Έτσι όμως δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που αναπόφευκτα οδη­γεί στην ύφεση. 2009-06-05_000639Τα μέτρα τα οποία λαμβάνονται μέχρι σήμερα προσπαθούν, αναβαθμίζοντας κάποια επί μέρους συστήματα (τράπεζες, αυτοκινητοβιομηχανίες κλπ), να κάνουν επανεκκίνηση στο κεντρικό σύστημα. Όσες νότες αισιοδοξίας κι αν προσθέσουν πολύ δύσκολα θα γίνει επα­νεκκίνηση του συστήματος άμεσα. Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, χωρίς να θέλω να εξο­μοιώσω την κρίση του 1929 με τη σημερινή, θα δούμε ότι έχουν αρκετά κοινά χαρακτηρισ­τικά. Μάλιστα επειδή ο κόσμος σήμερα είναι πιο σύνθετος ίσως και οι λύσεις είναι περισ­σότερο πολύπλοκες. Η κρίση του 1929 ξεπεράστηκε στις ΗΠΑ μέσα σε μια δεκαετία περί­που με τη συνδρομή κυβερνητικών προγραμμάτων που προκάλεσαν γενναία αναδιανομή πλούτου.

Το 1939 οι πλούσιοι κατείχαν το 10% του πλούτου, από το 20% που κατείχαν το 1929. Στις χώρες της Ευρώπης αποτέλεσμα της κρίσης, ήταν η εγκαθίδρυση φασιστικών καθεστώτων και στην ουσία η κρίση ξεπεράστηκε με τη βίαιη αναδιανομή πλούτου που έγινε εξαιτίας του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Σήμερα άλλη λύση πέραν της αναδιανομής του πλούτου προς όφελος των μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων μέσα από κυβερνητικά προγράμ­ματα, δεν υπάρχει. Η αναδιανομή θα γίνει είτε με ελεγχόμενο τρόπο, είτε θα επέλθει ως προϊόν βίαιων συγκρούσεων και αλλαγών.

Μπορεί ο κίνδυνος για εγκαθίδρυση φασιστικών καθεστώτων να μην είναι ορατός, η νόθευση παρ’ όλα αυτά της δημοκρατίας με καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, με κατα­στρα­τή­γηση των κοι­νωνικών κατακτήσεων στην προσπάθεια να ξεπεραστεί η κρίση χωρίς αναδιανομή του πλού­του, είναι πολύ πιθανή.

Όμως σήμερα το πρόβλημα δεν πρέπει να είναι απλά να ξεπεράσουμε την κρίση, που έτσι κι αλλιώς πρέπει να την ξεπεράσουμε, το πρόβλημα είναι τι ανάπτυξη θέλουμε. Είναι γνωστό ότι καταναλώνουμε ή για να είμαστε ειλικρινείς σπαταλάμε περισσότερα απ’ όσα αγαθά μπορεί να μας δώσει ο πλανήτης. Οι δε ανισότητες στην κατανάλωση είναι τερά­στιες. Αν συνεχίσουμε το ίδιο μοντέλο ανάπτυξης: Αγορά χωρίς όρια – Κατανάλωση χωρίς όρια – Κέρδη χωρίς όρια, θα οδηγηθούμε σε μια περιβαλλοντική φούσκα, η οποία θα θέσει σε κίνδυνο όχι απλά την παγκόσμια οικονομία, αλλά και τη ζωή στον πλανήτη. Οι φυσικοί πόροι είναι πεπερα­σμένοι και δεν επιτρέπεται η κατασπατάλησή τους, απαιτείται χρηστή διαχείριση. Στην παγκόσμια ιστορία συναντάμε πολιτισμούς που τους θαυμάζουμε ακόμη και σή­μερα (Ν. Πάσχα, Μάγια, Ίνκας κ.ά.), οι οποίοι εξαφανίστηκαν κυρίως εξαιτίας της αλόγιστης χρήσης των φυσικών πόρων.(Χρήσιμο θα ήταν να διαβάσουμε το βιβλίο του JARED DIAMOND, ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ εκδ. κάτοπτρο 2006) Αν δεν θέλουμε να έχουμε την τύχη τους, θα πρέπει να αλλάξουμε πορεία. Πολλοί επιστήμονες, όλων των κλάδων, προσπαθούν να δια­μορφώσουν τη νέα πρόταση. Αν θα την ονομάσουμε: · πράσινη ·αειφόρο · οικολογική ανάπτυξη… …λίγη σημασία έχει. Σημασία έχει: · να περιορίζει τις κοινωνικές ανισότητες · να αποδίδει κοινωνική δικαιοσύνη · να έχει σαν βάση την οικονομία των φυσικών πόρων και όχι την οικονομία του χρήματος. «και σίγουρα δεν πρέπει να είναι καπιταλιστική»

bomb4

Οι λίστες κι οι ληστές (Με τον Κώστα Χριστοδουλή) 2009-06-05_000850Η εβδομάδα που διανύουμε είναι μια από τις ομορφότερες του έτους για μαθητές και δασκάλους. Εξάλλου είναι γνωστοί οι τρεις λόγοι που αξίζει να γίνεις δάσκαλος: Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος. Αυτούς τους τρεις λόγους από φέτος τους ασπάζονται και οι βουλευτές κι έτσι το μαγαζί της Βουλής θα μείνει κλειστό για το ίδιο χρονικό διάστημα. Διαψεύδονται ως ανακριβείς οι πληρο­φορίες που αναφέρουν πως η Βουλή ήταν το τελευταίο θύμα της οικονομικής κρίσης και αναγκάστηκε να βάλει λουκέτο. Εξάλλου, τα σκάνδαλα του χειμώνα έχουν δημιουργήσει αποθεματικό, όχι μόνο για το καλοκαίρι που διανύουμε, αλλά και για τα επόμενα καλοκαίρια του αιώνα. Η αλήθεια είναι κάτι που έχουμε ξανα­γράψει: τα σκάνδαλα είναι σαν την εγκυμοσύνη, μετά από εννέα μήνες ξεφουσκώνουν. Εμείς οι δάσκαλοι όμως είμαστε ριγμένοι οικονομικά, γιατί ναι μεν οι βουλευτές δουλεύουν όσο οι δάσκαλοι, πληρώνονται όμως όσο οι ανώτατοι δικαστικοί. Οι οποίοι, όλως τυχαίως, είναι ο μοναδικός κλάδος στην Ελλάδα που παίρνει αύξηση πριν καν τη ζητήσει. Πλούσιος όμως δεν είναι αυτός που έχει χρήματα, αλλά αυτός που έχει χρόνο. Υπ’ αυτή την έννοια οι δάσκαλοι είναι η πλουσιότερη κοινωνική τάξη στην Ελλάδα και χρίζονται ως κροίσοι, αν το πατρικό τους τυχαίνει και βρίσκεται σε νησί. Εκεί τα καλοκαίρια επαναπροσδιορίζονται οι οικογενειακές σχέσεις και ο ρόλος της πεθεράς – αφού θεωρείται κάτι παραπάνω από επένδυση- και γίνεται σύσφιξη του οικογε­νει­ακού ιστού, αφού οι ατασθαλίες του χειμώνα που ταλανίζουν τις σχέσεις πεθεράς – νύφης διαγράφονται (κάτι σαν της Βουλής τα σκάνδαλα). Έτσι το καλοκαίρι εκτός των άλλων είναι η εποχή που η πεθερά από «στρίγγλα» γίνεται « μητέρα» και οι αβρότητες παίρνουν τη θέση της πατροπαράδοτης κόντρας. Παλιότερα κάθε που ερχόταν καλοκαίρι, ξεσκόνιζα αγχωμένος τις «λίστες με τα πράγματα που πρέπει να κάνουμε πριν πεθάνουμε». Δεν είναι άλλες από τις περιβόητες λίστες με τις 100 καλύτερες ταινίες, τα 1000 μουσικά καλύτερα άλμπουμ, τις 200 εξωτικές συνταγές μαγειρικής, τα 50 ομορφότερα μέρη του πλανήτη κ.ο.κ. Φέτος προστέθηκε από την τηλεόραση του Σκάι και η λίστα με τους 100 μεγαλύτερους Έλληνες, όπως τους ψηφίσαμε μέσω SMS. Εγώ ψήφισα τον προπάππο μου που ήταν ο μεγαλύτερος έλληνας που ξέρω, αφού αποδήμησε σε ηλικία 108 ετών. Με εκνεύρισε που δεν συμπεριλήφθηκε στην λίστα, γιατί είχα βάλει όλο το σόι – και όχι μόνο – να τον ψηφίσει και δεν τον είδα ούτε στη χιλιάδα. Μετά απ’ αυτό το φιάσκο εγώ παραμένω στην ανωνυμία μου, απορρίπτω όμως πάραυτα τις ελεεινές όπως αποδείχτηκαν λίστες, οι οποίες εξάλλου δεν ταιριάζουν στα κυβικά μου. Είναι δυνατόν στη λίστα με τα 50 ομορφότερα μέρη, στο Νο 14 να μου προτείνει ν’ ανεβώ με τα πόδια στο Μάτσου Πίτσου και στο Νο 31 να κολυμπήσω παρέα με δελφίνια; (ποιος; εγώ ο κύκνος). Να πω την αλήθεια όμως, δε θα με χάλαγε καθόλου αντί για τα 1000 καλύτερα άλμπουμ μουσικής να ξανάκουγα τον ήχο του Αιγαίου στην Πούντα της Φολέγανδρου και αντί για τις 100 καλύτερες ταινίες να ξανάβλεπα το ηλιοβασίλεμα στη Λευκάδα και την ανατολή στην Αντίσαμο της Κεφαλονιάς.

bomb4

2009-06-05_001229Έχω ένα όραμα ΙΙΙ (σεμνό και ταπεινό) Πριν ένα χρόνο ακριβώς έγραφα για τις προσπάθειες του πρώην Υπουργού Παιδείας να βάλει τάξη στην εκπαίδευση και να αναβαθμίσει τα σχολεία βαφτίζοντάς τας με ονόματα λαμπρά. Δυστυχώς ο κ. Στυλιανίδης έφυγε από το Υπουργείο πριν προλάβει να ολοκληρώ­σει το όραμά του. Σεμνά και ταπεινά όπως και ήρθε. Κι άφησε πίσω του, εκτός από το τεράστιο έργο του που βιώνουμε στα σχολεία, τα ρουσφετάκια του τις κοινωνικές εξυπηρετήσεις του και κάποιους λογαρια­σμούς μερικών χιλιάδων ευρώ για ένα ταξιδάκι στο Παρίσι. Έγραψε για το τελευταίο στο άρθρο του «Οι σπατάλες των Παρισίων» στην Καθημερινή (15/04/09) ο Πασχος Μανδραβελης: «Mπορούν να ειπωθούν πολλά για το υπερ­πολυτελές ταξίδι του κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη στο Παρίσι, τα έξοδα του οποίου τα πληρώσαμε εμείς οι φορολογούμενοι. Το καλύτερο μάς το θύμισε χθες ο κ. Θάνος Οικονομόπουλος: «ως πρωθυπουργός, η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε απα­γορεύσει ρητά στους υπουργούς της που ταξί­δευαν στο εξωτερικό να διαμένουν σε ξενοδο­χεία και είχε δώσει εντολή να φιλοξενούνται, υποχρεωτικά, στις πρεσβευτικές κατοικίες και να μετακινούνται με τα αυτοκίνητα της κατά τόπον πρεσβείας!» Τόσο ανάλγητη και νεοφιλε­λεύθερη ήταν… Αλλά και πριν από ένα μήνα η υπουργός των Εσωτερικών της Βρετανίας ζήτησε συγγνώμη, επειδή ο σύζυγός της χρησιμοποιούσε την πλη­ρωμένη από τους φορολογούμενους συνδρομή Ιnternet για να βλέπει αισθησιακές ταινίες. Το ποσό που για το οποίο ξέσπασε θύελλα διαμαρ­τυριών ήταν 5,40 ευρώ! Ο κ. Στυλιανίδης ως υπουργός Παιδείας έ­στειλε την σύζυγό του να ταξιδέψει πρώτη θέση στο Παρίσι να τον περιμένει μόνη της σε σουίτα του ξενοδοχείου «Four Seasons», για να την συνδράμει τελικά σε ένα υπερ­πολυτελές weekend, με αφορμή μια συνάντηση με αρχιτέ­κτονες, η οποία δεν υπήρχε καν στο επίσημο πρόγραμμα του υπουργείου Παιδείας. Όλα αυτά με δαπάνες του υπουργείου Παιδείας. Και να σκεφτεί κανείς ότι πριν από τέσσερα χρόνια έγινε μέγα σκάνδαλο, επειδή ο κ. Ακης Τσοχα­τζόπουλος έκανε τον γάμο του στο ίδιο ξενοδο­χείο, άσχετα αν τα έξοδα δεν μπήκαν σε κρατικό λογαριασμό. Φυσικά, στον ωκεανό της κρατικής σπατάλης το ταξίδι του υπουργού δεν είναι παρά μια στα­γόνα. Αυτό, όμως, που πρέπει να μας προβλημα­τίσει είναι η απάντηση του κ. Στυλιανίδη σαν αποκαλύφθηκαν οι λογαριασμοί. «Τα ταξίδια των εθνικών αποστολών μελών της εκάστοτε κυβέρνησης στο εξωτερικό διέπονται από συ­γκε­κρι­μένο πρωτόκολλο και κανόνες, που προσ­διορίζονται από τις οικονομικές υπηρεσίες των υπουργείων, σύμφωνα με το δημόσιο λογιστικό. Αυτό άλλωστε εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί μέσα από τη σύγκριση υπουργικών αποστολών σε κάθε υπουργείο επί όλων των κυβερ­νήσεων», δήλωσε ο κ. Στυλιανίδης. Αυτό σημαίνει ότι εν μέσω οικονομικής κρί­σης και με την Ελλάδα να μπαίνει δεύτερη φορά σε επιτήρηση εξαιτίας της δημόσιας σπατάλης, τα πρωτόκολλα υποχρεώνουν τους υπουργούς να διαμένουν σε σουίτες ξενοδοχείων το κόστος των οποίων φτάνει 2.300 ευρώ τη βραδιά. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: πού βρίσκονται εκείνα τα έρμα μέτρα της κυβέρνησης για περιορισμό των δαπανών του κράτους; Αν δεν έχουμε περι­κόψει αυτές τις σπατάλες, τι στην ευχή κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε την κρίση; Να θυμίσουμε ότι στις ΗΠΑ θεωρήθηκε μέγα σκάνδαλο το γεγονός ότι με μια παρόμοια δικαι­ολογία (ένα συνέδριο) πέρασαν ένα υπερπολυ­τελές weekend τα στελέχη εταιρείας AIG, η οποία αν και ιδιωτική επιχείρηση επιδοτήθηκε από τον κρατικό προϋπολογισμό. Εμείς υποχρε­ώνουμε διά πρωτοκόλλου τα στελέχη του κρά­τους να σπαταλούν χρήματα για weekend στο Παρίσι, για μια συνάντηση που δεν γνώριζε κα­νείς; Και, επιπλέον: σε πόσα άλλα υπουργεία γίνεται το ίδιο, όπως άφησε να εννοηθεί στην ανακοίνωσή του ο κ. Στυλιανίδης; Είναι σταγόνα σπατάλης η πα­ρισινή εκδρομή του κ. Στυλιανίδη και της συζύγου του. Αποκα­λύπτει, όμως, νοοτροπίες και τα «μέτρα» που υποτίθεται ότι ελήφθησαν για τον περιορισμό των δημόσιων δαπανών.»

2009-06-05_001500



2009-06-05_001229Έχω ένα όραμα ΙΙ Η πρόσκληση που ήρθε στο email του σχολείου έγραφε: «Η ΤΟ2 του ΠΑΣΟΚ Αγίου Δημητρίου σας καλεί στην εκδήλωση για την Παιδεία. – Ομιλήτρια η Μαρία Δαμανάκη» …Πήγα… Κυριακή πρωί στο 3ο Δημοτικό…2009-06-05_001644 …κόσμος πολύς. Αρκετοί γνωστοί και φίλοι, στον τοίχο παίζει το βίντεο με τον Αντρέα να βγάζει πύρινους λόγους, το Γεννηματά και την Μελίνα. Γιαγιάδες να το παρακολουθούν με δάκρυα στα μάτια – θυμήθηκα τα παλιά δικά μου φεστιβάλ – και η Μαρία Δαμανάκη να αναλύει το όραμα του ΠΑΣΟΚ για την Παιδεία. Αποκέντρωση, Αξιολόγηση, Ολοήμερο, Αύξηση των δαπάνων για την Παιδεία και Ορθολογική αξιοποίησή τους. Όλα τακτοποιημένα, όλα σχεδιασμένα για την Ελλάδα του μέλλοντος… Μ’ άρεσαν, πήρα το λόγο για να τους δώσω συγχαρητήρια. Κι εκεί που μιλούσα είπα και για τις απεργίες που κάνουμε ενάντια στην Αξιολόγηση, ενάντια στην Αποκέντρωση, ενάντια στο Ολοήμερο. Απεργίες που προτείνουν, ψηφίζουν, πρωτοστατούν μέλη του ΠΑΣΟΚ στους συλλόγους και τη Δ.Ο.Ε. Για το άγχος που έχουν πολλοί, όχι για ν’ αλλάξει η εκπαιδευση αλλά να αλλαξουν τα πράγματα, να «επανέλθουν» αυτοί ως διαχειριστές της μιζέριας… Μια αποσπασούλα εκεί, ένας διευθυντής εδώ, βάλε κι έναν υπεύθυνο περιβαλλοντικής… Για τα στρογγυλέματα που κάνουν άλλοι μην χάσουνε κανένα ψήφουλάκι… …Το ΠΑΣΟΚ έχει όραμα, τα μέλη του δεν έχουν ή εγώ δεν καταλαβαίνω κάτι… «Είστε απόλυτος κύριε!!!» μου φώναξε μια κυρία από κάτω όταν τελέιωσα. Μακάρι να είμαι εγώ ο απόλυτος. Αν δεν είμαι όμως;


2009-06-05_001229Έχω ένα όραμα Ι Θεού θέλοντος και Αυρηλιώνη επιθυμούντος έλαχε να γίνω μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Πο­λιτιστικού Οργανισμού του Δήμου μας. (Το πώς γίνεσαι μέλος έχει ένα ενδιαφέρον αλλά ας το αφή­σουμε για αργότερα.) Κοντά στο ένα εκατομμύριο ευρώ προϋπολογισμός για τον Πολιτισμό στον Άγιο Δημήτριο -όλα μαζί τα σχο­λεία του Δήμου (Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, Γυμνάσια. Λύκεια, Τεχνικές Σχολές) παίρνουν πολύ λιγότερα- και μια φράση που άκουγα συχνά «Έχω ένα όραμα για τον Πολιτισμό στο Μπραχάμι!!!»… ήταν οι πρώτες μου εντυπώσεις. … ένιωσα πολύ άσχημα… …γιατί εγώ δεν είχα κανένα όραμα… Γρήγορα όμως διαπίστωσα πως όταν υπάρχει το χρήμα, τα οράματα δημιουργούνται πιο εύκολα. Κυρίως όταν τα χρήματα δεν είναι δικά σου αλλά των άλλων. Τότε είναι που γίνεσαι πλήρης οραμάτων. Θα πρέπει να υπάρχει μια διαλεκτική σχέση οραμάτων – χρημάτων η οποία βέβαια είχε ανακαλυφτεί από αρχαιοτάτων χρόνων από τους ταγούς της κάθε θρησκείας. Όσο περισσότερα χρήματα είχε το παγκάρι τόσο πιο πολλά οράματα εμφανίζονταν και τούμπαλιν . Που θα πάει. Αν μείνω λίγο ακόμη εκεί λογικά θα αποκτήσω κι εγώ τα όραματά μου. Μέχρι τότε θα με στοιχειώνουν τα λόγια του Καβάφη (Μάρτιαι Ειδοί, 1911):

Τα μεγαλεία να φοβάσαι ω ψυχή.

Και τες φιλοδοξίες σου να υπερνικήσεις

αν δεν μπορείς, με δισταγμό και προφυλάξεις

να τες ακολουθείς. Κι όσο εμπροστά προβαίνεις

τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι.

bomb4

απ’ την αρχή λοιπόν… …απ΄ τις πηγές για να είναι το νερό καθαρό στο ποτάμι… Γιατί εκεί κοντά στο Δέλτα των εκβολών όπου σμίγουν τα ρεύματα, μπλέκουν οι ιδέες και χάνονται οι στόχοι μας. Κοντά στο Δέλτα Ξεθωριάζουν τα χρώματα στα Όνειρά μας… 2009-06-05_001817 Και γίναν οι στόχοι μας πλέον περισσότεροι από τους απεργούς διαδηλωτές. -Σκόπιμα;- Τόσο που αν κάποιος σκεφτεί να αντιστοιχίσει τα πανό με τους απεργούς διαδηλωτές, θα βρει ότι πρέπει αρκετά πανό να παρελάσουν μόνα τους στη Σταδίου. Τι τα θέλουμε αλήθεια τα πολιτικά χρώματα για να εκφράσουμε τις ιδέες μας; Η παλέτα των δασκάλων γεμίζει με χρώματα στη διδακτική πράξη. Αληθινά χρώματα που έχουν φωνή και διαμαρτύρονται για το ασφαλιστικό, τα ωράρια, τα κενά, τις ανύπαρκτες υπερωρίες και κυρίως για την αδιαφορία αυτών που κάθε φορά σχεδιάζουν την Παιδεία στη χώρα μας. Είναι καιρός να κινήσουμε τις ιδέες μας χωρίς ράγες. Είναι καιρός να γράψουμε τις καινούριες νότες στα τραγούδια της διαμαρτυρίας μας έξω απ΄ το.. πεντάγραμμο, νότες αλλιώτικες που δεν ξέρουν να τις αντιμετωπίσουν και τις φοβούνται. Γιατί εμείς αυτό θέλουμε: Να μας φοβούνται όχι να μας λυπούνται… Να φοβόμαστε αυτούς που μας λυπούνται. Όχι αυτούς που μας πολεμούν…

Γιάννης Στεφανίδης

ship1

Ιούν 1, 2008 - Πλίνθοι & κέραμοι, Πλίνθοι & κέραμοι στο χαρτί    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πλίνθοι & κέραμοι Νο9

Πλίνθοι & κέραμοι Νο9

titlos09

bike02Διάβασα με προσοχή την ομιλία του υπουργού στην αρχή της χρονιάς προς τα στελέχη της εκπαίδευσης. Ανάμεσα στα πολλά και διάφορα για «έξυπνα σχολεία» και άλλα μεγαλεπήβολα υπήρχαν και υποσχέσεις για λύση απλών προβλημάτων. Να έρχονται στην ώρα τα βιβλία τους, να γίνονται οι αποσπάσεις και οι μεταθέσεις έγκαιρα, να μη λείπουν εκπαιδευτικοί από τα σχολεία … να… να…

Πράγματα μικρά καθημερινά. Η «επανάσταση» του αυτονόητου.
Σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου περισσεύουν οι μεγαλόστομες διακηρύξεις και τα σχέδια για «εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις» η λύση καθημερινών προβλημάτων είναι το καλύτερο που μπορεί να προσφέρει κάποιος…

…ΑΛΛΑ…
όπως δυστυχώς σε όλα τα θέματα υπάρχει ένα μεγάλο ΑΛΛΑ.
Είναι αυτή η πραγματικότητα που προσγειώνει ανώμαλα τα λόγια και τις φιλοδοξίες τις μεγάλες. Που εμφανίζεται αμείλικτη όταν καταλαγιάζουν τα χειροκροτήματα των κλακαδόρων.

Διαβάζεις τα στοιχεία και βλέπεις μερικές χιλιάδες εκπαιδευτικών αποσπασμένους σε υπηρεσίες και φορείς άσχετους με το έργο τους. Όλοι με την υπογραφή του Υπουργού που στα λόγια θέλει τα σχολεία να λειτουργούν χωρίς ελλείψεις. Όλες με την υπογραφή του Υπουργού για την «εξυπηρέτηση» όχι αναγκών αλλά ρουσφετιών προσωπικών και κομματικών.

Διαβάζεις για τις εικονικές αποσπάσεις, ελέω κομματικών προϊσταμένων και ρουσφετολόγων αιρετών, σε δυσπρόσιτα και παραμεθόρια σχολεία με σκοπό να καρπωθούν κάποιοι τα αυξημένα μόρια χωρίς βέβαια να υπηρετήσουν.

Εκπαιδευτικοί που λείπουν απ’ τα σχολεία, εκπαιδευτικοί που «κάθονται», όλοι με την υπογραφή του Υπουργού, και εσύ να μαλώνεις στο σχολείο για το ποιος θα καλύψει τα κενά, για το τι θα γίνουν τα παιδιά, για τον δάσκαλο που λείπει στο ολοήμερο και τι θα γίνει τώρα, για την «Καλλιπάτειρα» που δεν ήρθε ποτέ και ποιος θα κάνει τις ώρες της.

xsap_301419103


bike02Κελιά φυλακής  χαρακτήρισε τα σχολεία μας σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο Υπουργός.
Και βρήκε τη λύση για να τα κάνει ανθρώπινα.
Έδωσε εντολή να πάρουν επώνυμο.

Επιτροπές συστάθηκαν άμεσα, εγκύκλιοι στάλθηκαν, συνεδριάσεις συλλόγων διδασκόντων συγκλήθηκαν.

«Θάνατος οι λεροί και άσημοι δρόμοι
Με τα λαμπρά μεγάλα ονόματά τους…»

Είπε ο Γιώργος όταν η συζήτηση έφτασε στα ονόματα των σχολείων
Ω! υποκρισία μεγάλη. Βουλιάζουμε στη μιζέρια παλεύοντας μόνοι σε σχολεία που λειτουργούν χωρίς βοήθεια και στήριξη, μας μαλώνει από πάνω ο Υπουργός, έχουμε και τους προϊσταμένους που αντί να λύνουν κανένα πρόβλημα τρέχουν να υλοποιήσουν με ζήλο περισσό τα ασήμαντα…

Δεν είναι πάντα έτσι μου γράφει στο email ο φίλος ο Στέλιος. Και περιγράφει μια ωραία πρωτοβουλία πριν από χρόνια στο Αιγάλεω, υπηρετούσε εκεί ως Σχολικός Σύμβουλος, με σκοπό να πάρουν ονόματα ποιητών τα σχολεία της πόλης.
Γράφει:

«Επειδή πιστεύω στο γόνιμο προβληματισμό θέλω να σου κοινοποιήσω την προσπάθεια που κάναμε με τον Ηλία Αναγνώστου, πολύ πριν βγει η Πολιτεία… για να δώσουμε ονόματα στα σχολειά του Αιγάλεω. Σου στέλνω λοιπόν το σκεπτικό της πρότασής μας έτσι όπως το δώσαμε στους δασκάλους μας και τους ζητήσαμε να αποφασίσουν αν θέλουν ή όχι να δώσουν ονόματα στα σχολειά τους. Αυτοί είχαν και τον τελικό λόγο.
Για την ιστορία να σημειώσω πως ονόματα πήραν τα 14 από τα 20 σχολειά. Στο 1ο που είναι Πειραματικό Ολοήμερο και είχε το όνομα ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ είπαμε να μην πάρει όνομα (ο Α. έχει γράψει βλέπεις την «ΠΟΙΗΤΙΚΗ»), όνομα δεν ήθελε και το ένα και μοναδικό ιδιωτικό καθώς και 4 σχολειά. Τα χρόνια αυτά οι συνάδελφοι συγκέντρωσαν υλικό, στα περισσότερα από τα σχολεία και έκαναν καταπληκτικές δουλειές με τα παιδιά. Είπαμε και στο Δήμο, μιας και τα σχολεία δίνουν το στίγμα της πόλης… των ποιητών να κάνουμε μια χορωδία από όλα τα σχολειά και να παρουσιάσουμε μελοποιημένη ποίηση… αλλά…
Για την ιστορία επίσης τα ονόματα που προέκυψαν είναι:

31η περιφέρεια (που ήμουν πριν)

2ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΤΣΟΣ»
3ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ»
9ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ»
10ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ»
11ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ
12ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ
14ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ»
20ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ»
ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ Δ. ΣΧ. ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

41η περιφέρεια (τώρα – τότε ο Ηλίας Αναγνώστου)

1ο ΠΕΙΡ. Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»
4ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ
5ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ»
6ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ»
7ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ»
8ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΥΣΤΑΛΛΗΣ»
13ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ»
15ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΛΛΗΣ»
16ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ
17ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ»
19ο Δ. ΣΧ. ΑΙΓΑΛΕΩ «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ»

Δεν πιστεύω πως είναι όλα μαύρα και αντιδραστικά, αρκεί να υπάρχει έστω και ένα ψήγμα γνησιότητας και ελευθερίας…»

Κι έχει απόλυτο δίκιο όταν γίνονται τέτοιες πρωτοβουλίες με συγκεκριμένο στόχο και περιεχόμενο. Αν συνοδεύονται από ουσιαστικές συζητήσεις με τους δασκάλους και τους μαθητές. Με την τοπική κοινωνία.

Όταν όμως αυτό γίνεται ένα επικοινωνιακό παιχνίδι ενός πολιτικού με επιτροπάτα που τα ίδια δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουν να πετύχουν τότε με θλίβει αφάνταστα ο υπερβάλλον ζήλος να φανούμε «καλά παιδιά».

Τότε οδηγούμαστε σε καταστάσεις αποστεωμένες από κάθε παιδαγωγικό περιεχόμενο. Και το μοναδικό κέρδος της όλης διαδικασίας να το έχει ο επιγραφοποιός και ο τυπογράφος που θα φτιάξουν την καινούρια ταμπέλα και σφραγίδα του σχολείου.

Μακάρι να έχω άδικο…

xsap_401007031


bike02Στον τελευταίο χιονιά, θυμάστε τότε που κλείσανε τα σχολεία στην Αθήνα για 2 μέρες, άκουσα έναν Νομάρχη να απαντά στην εύλογη ερώτηση «αφού δεν έχει χιόνι γιατί είναι κλειστά τα σχολεία;» με το συντριπτικό επιχείρημα: «Έβλεπα πως δεν υπήρχε λόγος να κλείσουν τα σχολειά… αλλά αν χτυπήσει ένα παιδί;»

Προσέξτε μη χτυπήσει κανένα παιδί…»

Είναι το μόνιμο μότο που ακούς από τη στιγμή που θα διοριστείς μέχρι που θα τελειώσεις…
Προϊστάμενοι, σύμβουλοι, διευθυντές υποδιευθυντές, δάσκαλοι έχουν ανάγει την παραπάνω φράση ως την Αγία Γραφή της ελληνικής εκπαίδευσης.
Κάθε καθώς πρέπει προϊστάμενος θεωρεί ότι πρέπει να ειπωθεί στις πρώτες νουθεσίες του.
«Η ασφάλεια των παιδιών κύριοι. Το πρώτο μέλημά μας…»
Κάθε καθώς πρέπει διευθυντής είναι αυτό που θα τονίζει με κάθε αφορμή.
Κάθε καθώς πρέπει υποδιευθυντής θα πρέπει να το έχει ως μόνιμο άγχος του.

«Ξέρετε συνάδελφοι το πρόβλημα είναι να μη σκοτωθεί κανένα παιδί» και κουνάμε όλοι συγκαταβατικά το κεφάλι. Κι όσοι πλησιάζουν πιο κοντά στη σύνταξη το κουνάνε και πιο πολύ ενώ η όλη συζήτηση συνοδεύεται από μυθοπλασίες και παραφουσκωμένες ειδήσεις για δασκάλους που σέρνονται στα δικαστήρια και καταδικάζονται σε εξοντωτικές ποινές γιατί χτύπησε ένα παιδί στην τάξη, στην αυλή.
Συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων συλλόγων διδασκόντων έχουν ασχοληθεί μ’ αυτό το θέμα. Χιλιάδες σελίδες πρακτικών γράφτηκαν και γράφονται για να καλύψουν τα «νώτα». Εργατοώρες καταναλώνονται.

…Για ένα τίποτα…

«Μα είσαι πάλι απόλυτος και δογματικός.» μου φωνάζει από δίπλα ο Γρηγόρης. Οι γονείς στέλνουν τα παιδιά στο σχολείο και πρέπει να επιστρέψουν με ασφάλεια στο σπίτι.

Η ασφάλεια των μαθητών.

Η απόλυτη υποκρισία… μιας κοινωνίας που έχει μάθει να σκέφτεται με τους τύπους και όχι με την ουσία.

Σχολεία γεμάτα παγίδες, με αίθουσες και αυλές χωρίς προδιαγραφές ασφαλείας.
Σκάλες και χώροι που κλείνονται αυθαίρετα. Εμπόδια θανάτου σε μια επικίνδυνη κατάσταση…
Προετοιμασία και υποδομές για την αντιμετώπιση της φωτιάς, του σεισμού στο 99% των περιπτώσεων ανύπαρκτη.
«Ασκήσεις» ετοιμότητας που γίνονται για να γραφτούν στα χαρτιά.
Παιδικές χαρές με παιχνίδια κατεστραμμένα γεμάτα κινδύνους
Πυροσβεστήρες που θεωρούνται είδη πολυτελείας.
Προσθήκες και παρεμβάσεις χωρίς καμιά μελέτη.
Εγκαταστάσεις ασυντήρητες…
Καταστροφές σε χώρους και σε υλικά που χρονίζουν γιατί δεν υπάρχει η φροντίδα ή δεν έχεις το ανάλογο γλείψιμο στο Δήμο.

Και για αυτά τα ουσιαστικά δεν ασχολείται κανείς. Ή ασχολείται μόνο αν «γίνει το κακό» για να ξεχαστούν την επομένη.

Το μεγάλο πρόβλημα πάντα είναι το πόσοι θα εφημερεύουν και τι ώρα θα έρθει και θα φύγει ο υπεύθυνος εφημερίας. Το αν τα παιδιά θα κατέβουν κάτω το διάλειμμα ή αν θ’ ανέβουν σε κανένα δέντρο της αυλής…. για το αν κλείσουν τα σχολεία της Αθήνας μόλις χιονίσει μη σπάσουμε κανένα χέρι… Και για τον αν θα μπουν κάγκελα στα παράθυρα μην τυχόν και βουτήξει στο κενό κανένα πρωτάκι…

Υποκρισία και θλίψη…

…για τα τυχόν σπασμένα χέρια… και βέβαια πολύ λίγο έως καθόλου συζήτηση για τα «σπασμένα» μυαλά των παιδιών που δυστυχώς δεν επιδιορθώνονται ποτέ…

xsap_162107032


bike02Μιλούσα τις προάλλες με τον Κώστα, διευθυντή σ’ ένα σχολείο στην Αθήνα, το ‘φερε η κουβέντα για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες.

– Έχουμε στο σχολείο μας ένα παιδί, μου λέει. Δύσκολο, οι γονείς από πάνω αλλά το σχολείο αδυνατεί να το βοηθήσει. Οι σύμβουλοι ειδικοί και μη περάσανε εκφράσανε την συμπαράστασή τους, είπαν πως θα το αναλάβουν προσωπικά, η χρονιά τελειώνει και όσο τους είδες εσύ…

-Και τι κάνεις Κώστα;

-Καρναβά. Του βάζω ν’ ακούσει Καρναβά!!!
Μου’ πε ο πατέρας του πως μόνο αυτό το ηρεμεί, βρήκα κι εγώ 2 κασέτες, όχι από στούντιο αλλά πανηγυριώτικες, τις βάζει η δασκάλα στο κασετόφωνο, αντιλαλεί το κλαρίνο μέχρι το δρόμο και μπορεί κάπως να δουλέψει.

Το μάτι μου έπεσε εκείνη τη στιγμή στην τηλεόραση όπου ο Υπουργός Παιδείας ανακοίνωνε περιχαρής το νέο νόμο για την Ειδική Αγωγή…

…Έκλεισα την τηλεόραση και πάτησα το κουμπί στο στερεοφωνικό… Το κλαρίνο και η φωνή του Καρναβά πλημμύρισαν το δωμάτιο:

«Βαθιά σπηλιά μες τα βουνά
θα βρω να κατοικήσω…»

Υ.Γ. Για τους αμύητους: Καρναβάς Τάκης,  λαϊκός τραγουδιστής ξακουστός στα πανηγύρια της Δυτικής Ελλάδας.
Ξέρετε κλαρίνο, μπύρα και χορός μέχρι πρωίας…


xsap_060014061



bike02Ένα νέο κεφάλαιο στο ζήτημα της προσέγγισης μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας άνοιξε χθες με την παρουσίαση στο Βερολίνο ενός κοινού βιβλίου διδασκαλίας της Ιστορίας για τους μαθητές της τελευταίας τάξης του λυκείου των δύο χωρών.
Το νέο βιβλίο αποτελεί τη συνέχεια μιας φιλόδοξης προσπάθειας η οποία ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια. Κατά τις εργασίες του Κοινοβουλίου των Νέων στο Στρασβούργο, μαθητές από τις δύο χώρες είχαν υπογραμμίσει την ανάγκη συγγραφής ενός βιβλίου Ιστορίας που θα διαφωτίζει τα ιστορικά γεγονότα, αναδεικνύοντας τις διαφορές με τις οποίες τα προσέγγιζαν ως σήμερα Γαλλία και Γερμανία.
Το 2006 εισήχθη στις τελευταίες τάξεις των σχολείων ένα βιβλίο Ιστορίας το οποίο κάλυπτε τη μεταπολεμική περίοδο. Το βιβλίο τυπώθηκε σε δύο εκδόσεις, μία γερμανική και μια γαλλική, όμως το περιεχόμενο και η εισαγωγή τους ήταν κοινά.
Με τίτλο «Η Ευρώπη και ο κόσμος από το Συνέδριο της Βιέννης μέχρι το 1945», το νέο βιβλίο ακολούθησε τις ίδιες κατευθυντήριες αρχές με το προηγούμενο σε ό,τι αφορά τον τρόπο γραφής του. Το βιβλίο αναλύει τα γεγονότα μιας περιόδου, ιδιαίτερα ευαίσθητης για τις δύο χώρες, που συγκλονίστηκε από τρεις πολέμους.
Σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα «Le Μonde», το βιβλίο γράφτηκε από μια ομάδα 12 επιστημόνων, Γάλλων και Γερμανών, η οποία εργάστηκε υπό τις οδηγίες και τις κατευθύνσεις τριών καθηγητών.
Και από τις δύο πλευρές του Ρήνου, οι συγγραφείς ανέλαβαν το δύσκολο έργο της καταγραφής μιας ιστορίας που ως τώρα μάλλον δίχαζε παρά ένωνε τους δύο λαούς. Έπειτα από διαβουλεύσεις η ομάδα κατέληξε σε συμφωνία σχετικά με τον τρόπο που θα γραφόταν το βιβλίο, καθώς στα σχολεία της Γερμανίας η Ιστορία που διδάσκεται ξεκινά από μια μεταγενέστερη περίοδο σε σχέση με αυτή που μελετούν οι γάλλοι μαθητές.
Το κοινό γαλλογερμανικό βιβλίο εξιστορεί τα γεγονότα από το 1815 ως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τα σημεία διαφωνίας της μεικτής ομάδας των ιστορικών ήταν ελάχιστα. Σημαντικό είναι το γεγονός ότι τόσο οι Γάλλοι όσο και οι Γερμανοί ιστορικοί συμφώνησαν ως προς τις αιτίες και τις αφορμές που οδήγησαν στο λουτρό αίματος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Τα σημαντικότερα θέματα συζήτησης που προκύπτουν μέσα από το βιβλίο σχετίζονται με τα δεινά που υποφέρουν όλοι οι λαοί όταν ξεσπά ένας πόλεμος.
Σε ό,τι αφορά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Γάλλοι επέμεναν ότι το βιβλίο έπρεπε να αφιερώνει ένα κεφάλαιο στο Γ΄ Ράιχ, στο οποίο θα εξιστορούνταν οι πρωτοφανείς βιαιότητες που υπέστησαν οι λαοί από τους ναζιστές και το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Ευρώπης.
Στο βιβλίο αναλύεται επίσης η πορεία των κρατών της Ευρώπης προς την ενοποίηση, το «μεγαλύτερο πρόγραμμα για την ειρήνη και την ευημερία» στη γηραιά ήπειρο.
(από το site www.edra.gr)


bike02Τέλειωσε και η φετινή χρονιά. Η δεύτερη με τα νέα Αναλυτικά Προγράμματα και τα βιβλία. Προσωπικά τα βλέπω με θετικό μάτι. Βλέπω την τάξη μου πιο «ζωντανή», τα παιδιά να προσεγγίζουν τη γνώση πιο ευχάριστα και να μαθαίνουν πράγματα που προσωπικά τα θεωρούσα αδιανόητα τα προηγούμενα χρόνια.

Στην Ελληνική σχολική πραγματικότητα βέβαια ποτέ τα πράγματα δεν είναι ρόδινα.

Για δεύτερη χρονιά βολοδέρνουμε μόνοι και έρημοι προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουμε νέες προσεγγίσεις, να αλλάξουμε τρόπο διδασκαλίας που χρόνια τώρα είχαμε συνηθίσει, να βοηθήσουμε τους μαθητές μας.
Για δεύτερη χρονιά πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν πιο εύκολα φαντάζουν ως ανυπέρβλητα εμπόδια γιατί λείπει ο σχεδιασμός, η επιμόρφωση, η καθημερινή βοήθεια.
Για δεύτερη χρονιά γευόμαστε τον παραλογισμό ενός εκπαιδευτικού συστήματος στο οποίο κυριαρχεί η προχειρότητα.

Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ζητά από τον εκπαιδευτικό να είναι έτοιμος για όλα χωρίς να του προσφέρει το παραμικρό εφόδιο. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που στηρίζεται στο «φιλότιμο των Ελλήνων» κι αν αυτό δεν υπάρχει τότε δεν τρέχει τίποτε. Που οι Υπουργοί κυβερνάνε με δηλώσεις από την τηλεόραση, που οι προϊστάμενοι ασχολούνται όλο και περισσότερο με την γραφειοκρατία και τη συμπλήρωση στατιστικών καταστάσεων και όχι με την ουσία της εκπαίδευσης, που οι σχολικοί σύμβουλοι νοιάζονται όλο και περισσότερο το πώς θα τα έχουν καλά με το πανεπιστημιακό κατεστημένο και όχι με το πως θα βοηθήσουν τον μαχόμενο εκπαιδευτικό…
Όμως…

…πολύ τρόμαξα όταν σε συγκεντρώσεις της Ένωσης Γονέων του Αγίου Δημητρίου άκουσα εισηγήσεις γεμάτες δαιμονολογία και καταστροφολογία.
Και τρόμαξα ακόμα περισσότερο όταν είδα συναδέλφους μου να χειροκροτούν εισηγήσεις που έλεγαν ούτε λίγο ούτε πολύ ότι διδάσκουμε στα σχολεία τα χειρότερα, τα πιο αντιεπιστημονικά βιβλία που στραβώνουν τη νέα γενιά και κάνουν πολίτες υποτακτικούς στον παγκόσμιο καπιταλισμό, τους Αμερικάνους και τα μονοπώλια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Όταν άκουσα πως η δουλειά σε ομάδες χωρίζει τους μαθητές σε καλούς και κακούς και ενισχύει τους ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση. Όταν άκουσα πως η προσαρμογή της διδασκαλίας στο επίπεδο του κάθε μαθητή και η ευελιξία των μορφών προσέγγισης της γνώσης δημιουργεί άβουλα όντα «χαζούς» και επικίνδυνους!!! πολίτες…

Όλα τα προβλήματα που βιώνουμε καθημερινά, πιστεύω πως δεν πρέπει να μας οδηγήσουν στην απόρριψη μεθόδων και παιδαγωγικών προσεγγίσεων σύγχρονων και αποτελεσματικών. Η λύση δεν μπορεί να είναι η επιστροφή στις «απλές» διδακτικές του ‘60 και του ‘70. Το σχολειό του 21ου αιώνα δεν μπορεί να είναι το σχολείο των ατέλειωτων φωτοτυπιών, των χρονικών αντικαταστάσεων και της μηχανικής εκμάθησης της προπαίδειας και της κάθετης πρόσθεσης με κρατούμενο.

Δεν μπορεί στο όνομα του ότι είναι δύσκολα τα Μαθηματικά της Πέμπτης να γυρίσουμε στην εν χορώ απαγγελία του πολλαπλασιασμού και «τι τα θέλουμε αυτά τα μοτίβα» τώρα…

Από κει και πέρα σίγουρα θα πρέπει να γίνει μια ουσιαστική συζήτηση και αξιολόγηση της νέας κατάστασης στα σχολεία που να οδηγήσει σε μέτρα ενίσχυσης του μαχόμενου εκπαιδευτικού και σε πολύ συγκεκριμένες αλλαγές σε Αναλυτικά Προγράμματα και διδακτικές πρακτικές.

Σε κάθε άλλη περίπτωση οι χαμένοι θα είμαστε εμείς ως επαγγελματίες και οι μαθητές μας.

quino_05


77η Γενική Συνέλευση της Δ.Ο.Ε.

bike02Η πρώτη Γενική Συνέλευση του συνδικάτου μας που δεν έχει θέμα συζήτησης….

Μια συνέλευση που θα συζητήσει 2-3 αλλαγές στο καταστατικό και από και εκεί πέρα τίποτα…
Η μάλλον θα ακολουθήσει μια ατέλειωτη ομφαλοσκόπηση για το πόσο μεγάλη απεργία είχαμε κάνει και τι ωραία επανάσταση κάναμε. Συνοδευόμενη από λεονταρισμός για το ποιος θα κάνει την πιο «επαναστατική» απεργιακή πρόταση…

Τα απότοκα ενός παρακμιακού συνδικαλισμού που δυστυχώς καμιά οργανωμένη παρέμβαση δεν έχει πια τη δύναμη ή τη θέληση να αλλάξει…
Έγραφα πριν από 3 χρόνια:

….Αντί όλη αυτή (η άσχημη κατάσταση στο συνδικάτο) να γίνει αντικείμενο μελέτης και προβληματισμού περισσεύει κάθε φορά ο διαγωνισμός αγωνιστικότητας. Όσο το συνδικάτο αποδομείται με την συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων να απέχει από κάθε ουσιαστική συλλογική διαδικασία τόσο ανεβαίνουν οι τόνοι για πιο έντονη δράση.
Το απόλυτο θέατρο του παραλόγου ή η σύγχρονη εφαρμογή της ομοιοπαθητικής στο συνδικαλιστικό κίνημα…

Κι έχεις και τον Σπύρο να ρωτάει…
«Δηλαδή να μην κάνουμε καμία απεργία;» Τι να πεις…

…Η συνέχεια τον Οκτώβριο…

ship

Οκτ 1, 2007 - Πλίνθοι & κέραμοι, Πλίνθοι & κέραμοι στο χαρτί    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πλίνθοι & κέραμοι Νο8

Πλίνθοι & κέραμοι Νο8

titlos08

arlekin

Διευθυντικά Ι…

…και ξάφνου… εκεί που είχαμε μπει στην ρουτίνα της καθημερινότητας, ήρθαν οι «κρίσεις» των στελεχών για να ανάψουν τα αίματα και να υπάρχει θέμα συζήτησης. Το τι ειπώθηκε και γράφτηκε όλες αυτές τις ημέρες είναι πολύ ενδιαφέρον να το μελετήσει κανείς. Βγάζει στην επιφάνεια το προφίλ ενός «σύγχρονου» τύπου δασκάλου που προσωπικά με κάνει να νιώθω πως βρίσκομαι όλο και πιο μακριά του. Το ατομικό συμφέρον γίνεται το μοναδικό κριτήριο που ο καθένας αντιμετωπίζει την πραγματικότητα. Οι «κομμένοι» ανακαλύπτουν ξαφνικά πως οι νόμοι είναι άδικοι !!! και τα συμβούλια επιλογής κομματικοποιημένα !!!! και αναξιοκρατικά!!!! Οι «επιτυχόντες» δεν ομιλούν μέχρι να γίνουν οι «κομμένοι» της επόμενης επιλογής για να ανακαλύψουν πάλι αυτά που «ανακάλυψαν» οι σημερινοί κομμένοι…
…και τα σχολεία μας αρμενίζουν για το μέλλον αργά και σταθερά. Μόνο που στις ταχύτητες του 21ου αιώνα το αργά και σταθερά σημαίνει σταθερά πίσω… πίσω… πίσω…

arlekinΔιευθυντικά ΙΙ…

… κάποιοι από μας, απ’ την πρώτη στιγμή που δημοσιεύτηκε ο νέος νόμος για την επιλογή στελεχών, είχαν μιλήσει και είχαν τονίσει πως είναι μια συνειδητή επιλογή της Νέας Δημοκρατίας να προωθήσει στις θέσεις στελεχών τα «δικά της παιδιά». Για να είμαστε δίκαιοι, δεν είναι αυτή η επιλογή «θέση» μόνο της Ν.Δ. Αποτελούσε και πολιτική επιλογή του ΠΑΣΟΚ. Είναι απόρροια μιας τριτοκοσμικής αντίληψης των ελληνικών κομμάτων εξουσίας που θεωρεί το Δημόσιο Τομέα λάφυρο για την εξυπηρέτηση μελών και ψηφοφόρων του κάθε φορά νικητή των εκλογών.
Με αυτή την λογική έγιναν και οι προηγούμενοι νόμοι, με αυτή τη λογική και ο τωρινός. Και αφού εξυπηρετηθούν οι «δικοί μας» και περισσέψουν θέσεις, λίγες ή πολλές, ανάλογα με τη βαθμίδα εκπαίδευσης και την περιοχή, παίρνουν «δίκαια» και «αντικειμενικά» και οι εναπομείναντες το μερίδιό τους. Όσο για τους άτυχους…
… κάποιοι από μας, εδώ και χρόνια, λέμε πως τα λεγόμενα «μετρήσιμα και αντικειμενικά κριτήρια» είναι σαν τον φούρνο του Χότζα που γυρίζει γύρω -γύρω για να ικανοποιήσει τους πάντες… Χρόνια τονίζουμε πως η μοριοδότηση θέσεων, πτυχίων κλπ κλπ είναι απλά το άλλοθι αντικειμενικότητας κομματικών επιλογών …
… κάποιοι από μας, δυστυχώς όλο και λιγότεροι κάθε φορά, εδώ και χρόνια υποστηρίζουμε τη λογική της παλιάς (και μοναδικής) πρότασης της ΔΟΕ για την επιλογή στελεχών που μιλάει για ουσιαστική και διάφανη αξιολόγηση (λέξη απαγορευμένη) σχολειών και εκπαιδευτικών που θα παίζει τον κύριο ρόλο στη όποια διαδικασία της επιλογής.
Αλλά δεν είναι καθόλου τυχαίο πως σ’ αυτή την αξιολόγηση αντιδρούν αριστεροί, δε-ιοί, και πασόκοι. Κυβερνητικοί κάθε φορά και μη. Αντιδρούν γιατί η ουσιαστική αξιολόγηση της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών θα δείξει όχι μόνο τη γύμνια των κάθε φορά κυβερνητικών εκπαιδευτικών επιλογών αλλά … κι αυτό είναι το δυστύχημα… και τη γύμνια και την αδυναμία πολλών ενδιάμεσων κρίκων να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στις ανάγκες μιας σύγχρονης εκπαίδευσης…

arlekinΔιευθυντικά ΙΙΙ… και Υποδιευθυντικά…

Χρόνια τώρα παραμυθιαζόμαστε σαν Κλάδος για τη δημοκρατία και τη συλλογικότητα των Συλλόγων Διδασκόντων. Δημοκρατία και συλλογικότητα όμως σημαίνει και ανάληψη προσωπικής ευθύνης για κάθε επιλογή. Η δημοκρατία και η συλλογικότητα έχει κόστος. Κι αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να πάρουμε το κόστος των αποφάσεών μας σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος της αυθαιρεσίας. Ελάχιστοι είναι οι σύλλογοι διδασκόντων που έκαναν ουσιαστική αξιολόγηση των υποψηφίων συναδέλφων για τη θέση του Υποδιευθυντή. Ένα παραθυράκι στη διαφάνεια που ανοίξαμε – ποιος θυμάται άραγε πως αυτό ήταν αίτημά μας; – κλείνει γρήγορα πίσω από τις βαριές κουρτίνες των γλυκανάλατων πρακτικών του στυλ «όλοι οι υποψήφιοι είναι καλοί και άξιοι συνάδελφοι» ή τις τυπικές γραφειοκρατικές αλφαβητικές λίστες… Κι αναλαμβάνει μετά ένα Συμβούλιο Επιλογής που δεν γνωρίζει τίποτε το ουσιαστικό για την δράση του καθενός να κρίνει τους υποδιευθυντές με αντίστοιχο τρόπο που έκρινε και τους διευθυντές:
Πες μας συνάδελφε:
– Ποια είναι τα καθήκοντα του υποδιευθυντή;
– Πόσες εκδρομές μπορεί να κάνει το σχολείο;
– Ποιοι απαλλάσσονται από την εφημερία;
Να σας κάνουμε και μια δύσκολη:
– Πότε ένας Αλβανόπαις γίνεται σημαιοφόρος;
Άριστος… Ο επόμενος…

… Κρίμα και πάλι κρίμα…

arlekinΔιευθυντικά IV…

Α!!! έβγαλε και ανακοίνωση και η Ομοσπονδία μας για τα τεκταινόμενα μετά από ημερών διαβουλεύσεις για να δέσει η σούπα. Φυσικά καταπέλτης ενάντια στις κομματικές επιλογές με την απαραίτητη επισήμανση στο τέλος ότι τα νέα στελέχη θα μας αξιολογήσουν γι ‘αυτό να έχουμε το όπλο παρά πόδα για να αντιμετωπίσουμε την τρομερή απειλή που κρέμεται πάνω απ’ τα κεφάλια μας.
Όμως … πέρα απ’ τη φαιδρότητα της απειλής της αξιολόγησης που έχει καταντήσει σαν το παραμυθάκι «λύκος στα πρόβατα» την ίδια περίοδο η κυβέρνηση ενσωματώνει το επίδομα θέσης του διευθυντή στη σύνταξη.
Ένα πρώτο βήμα για την επαναφορά της μονιμότητας των στελεχών της εκπαίδευσης. Και γι’ αυτό δεν ακούω να μιλάει κανείς. Το αντίθετο θα έλεγα. Πολλοί το ακούνε και ανθυπομειδιούν προοδευτικοί και μη…
Πού πήγαν άραγε όλες αυτές οι απεργίες και οι αγώνες για την κατάργηση της μονιμότητας και την καθιέρωση της θητείας; Για νέα βαθμολόγια και μισθολόγια. Για στελέχη της εκπαίδευσης κομμάτι του Κλάδου και όχι ξεκομμένη ιεραρχία μακριά από την εκπαιδευτική καθημερινότητα;
Σίγουρα η σημερινή εξέλιξη δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Καλλιεργήθηκε, χρόνια τώρα.
Οι προϊστάμενοι λόγω θέσης και αρμοδιοτήτων πέρασαν πρώτοι στην «απέναντι» όχθη. Ακολούθησαν σιγά- σιγά πολλοί Σχολικοί Σύμβουλοι με την απομάκρυνσή τους από την καθημερινή επαφή με τα σχολειά. Με την μετατροπή τους σε υποκατάστατα του πανεπιστημιακού καθηγητικού κατεστημένου, στις διδασκαλίες και στις διορθώσεις γραπτών, και σε αφ’ υψηλού επιμορφωτές κοινότυπων επαναλαμβανόμενων περιφερομένων σεμιναρίων. Συνεχίστηκε με τη σταδιακή έξοδο πολλών διευθυντών από το λιγοστό εκπαιδευτικό τους ωράριο λόγω «φόρτου εργασίας»  – Ας είναι καλά η εφεύρεση της πρωινής φύλαξης ζώνης και οι ώρες που «περίσσευαν», υποτίθεται για ενισχυτική διδασκαλία. …«Γράψε και μερικά παιδιά ακόμη στο Ολοήμερο για να ‘χουμε ένα δάσκαλο παραπάνω και να μας περισσεύει καμιά ώρα» …
Και να τώρα που πάει να θεσμοθετηθεί ένα νέο κομμάτι έξω από τον Κλάδο με τα δικά του μισθολόγια, συντάξεις και προνόμια. Γι’ αυτό όμως δε μιλάει κανείς. Ίσως γιατί νομίζουμε πως αυτή η κατάσταση μας βολεύει όλους… Ίσως και γιατί κάποιοι φιλοδοξούμε να γίνουμε μέρος αυτού του κομματιού …

quill-bar

Βράδυ
…ακούω το τραγούδι «Το ωραίο καλοκαίρι» από το δίσκο «Η μοναξιά του σχοινοβάτη» του Χάρη & Πάνου Κατσιμίχα…
…Στίχοι σουρεαλιστικοί, μουσική μαγευτική…

«Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι
ήταν ωραίο αλλά και επικίνδυνο»

ship1

…και κει προς το τέλος…

«…Ένα παιδί δαρμένο έγινε αχινός
αν τους βαστάει τώρα ας με ξαναδείρουν, είπε,
πήρανε ο μπαμπάς κι η μαμά μαχαίρι και πιρούνι
και χωρίς να τρυπηθούν, του ‘φάγαν την καρδιά…»

…το μυαλό φεύγει…

kadro…στα παιδιά αχινούς που έχουμε στις τάξεις μας.
Που πολλές φορές τα προσεγγίζουμε με το «μαχαίρι και το πιρούνι» για να μην μας αγκυλώσουν
Που τελικά ίσως τρώμε κι εμείς ένα κομμάτι από την καρδιά τους.
…Μεγάλωσα… παλιότερα φαίνεται πως είχα μεγαλύτερη υπομονή…. Τελευταία σιμώνω όλο και περισσότερο στο μαχαίρι και το πιρούνι…

…Βαθιά, ένα καράβι έμενε ακίνητο
ακίνητο ένα καλοκαίρι
φυσούσαν άνεμοι, φουσκώναν τα πανιά
δεν έλεγε να φύγει, τι περίμενε, τι περίμενε
κανείς δεν ξέρει…

ship1

11 του Σεπτέμβρη…

Τα Πρωτάκια φεύγουν απ’ το σχολείο με μια άσπρη μπλούζα. δώρο, από τον Δήμο Αγίου Δημητρίου… Με μια στάμπα με καλωσόρισμα και το λογότυπο του Δήμου…

klooun11 του Οκτώβρη…

Στο σχολείο φτάνει μια απόδειξη από έναν ιδιώτη με την παράκληση από το Δήμο να ξοφλήσουν οι σχολικές επιτροπές τα μπλουζάκια των παιδιών.

Να πληρώσουν δηλαδή τα ίδια παιδιά τη διαφήμιση του Δήμου!!!

Η πιο ήπια έκφραση που θα χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι για την ενέργεια αυτή είναι «μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα».

Η αμέσως επόμενη είναι «αιδώς Αργείοι»!!!
Στα Νέα Ελληνικά αισχύνομαι να το γράψω…

quill-bar

Αυτό δεν το περίμενα. Να φτάσω να αναδημοσιεύσω το «Μαριέττας Γιαννάκου εγκώμιο».
Όμως αυτή η απόλυτη απουσία κάθε σοβαρής συζήτησης που μόνιμα σκιάζει τα πάντα στη μικρή Ελλαδίτσα μας σε αναγκάζει να υπερασπίζεσαι πολλές φορές τα αυτονόητα.
Πόσο δίκιο έχει ο κ. Μιχάλης Παπαγιαννάκης, βουλευτής του Σύριζα, όταν επισημαίνει σε συνέντευξη στον Βασίλη Σκουρή στην Ημερησία στις 30/09/2007:

«…Σίγουρα (Το βιβλίο Ιστορίας) δεν πρέπει να το γράφουν υπουργοί και πρωθυπουργοί, κι ακόμη λιγότερο να το απαγορεύουν και να το πολτοποιούν! Στις δημοκρατίες υπάρχουν θεσμοί και διαδικασίες, πλουραλισμός επιλογών, και φυσικά όλοι και όλα κρίνονται κυρίως από την εκπαιδευτική και επιστημονική κοινότητα με τους τρόπους που την συνιστούν ως κοινότητα. Στην περίπτωσή μας, οι πάντες επεδίωξαν να έχουν γνώμη, και μάλιστα ασχέτως του περιεχομένου του βιβλίου, εθνικοτοπικοί σύλλογοι, η κυπριακή κυβέρνηση, η Ακαδημία Αθηνών (μόνο αφού δημιουργήθηκε «ζήτημα»…), πολιτικά κόμματα. Παρά τον επιφανειακό «πλουραλισμό», διατηρείται η εικόνα της Ελλάδας ως της τελευταίας μπρεζνιεφικής χώρας της Ευρώπης!..»

Μαριέττας Γιαννάκου εγκώμιο
Του Κωστή Παπαϊωάννου
(πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου)
από την εφημερίδα Τα Νέα (Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2007)

Παρ΄ όλο που στη στήλη αυτή συνηθίζεται να υπερτερούν τα επικριτικά σχόλια και να σπανίζουν τα θετικά, στην περίπτωση της κ. Γιαννάκου χρειάζεται μια εξαίρεση. Ο πρώτος λόγος είναι πως σε τμήμα ψηφοφόρων και στελεχών της Αριστεράς διακρίνεται μια δόση καύχησης για την πτώση της κ. Γιαννάκου. Θεωρούν δηλαδή πως η αντίδραση στην πολιτική της στα θέματα της Ανώτατης Εκπαίδευσης οδήγησε στην καταψήφιση και τη μη εκλογή της.

Λάθος! Μπορεί να εγείρονται ενστάσεις για ορισμένες επιλογές και την τακτική της: η επιμονή στην αναθεώρηση του άρθρου 16 δεν έπεισε για την προσήλωση στην προτεραιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης και υπονόμευσε την προσπάθεια για τομές.
Όμως η κ. Γιαννάκου δεν έπεσε από την Αριστερά, δεν καταψηφίστηκε για τα εκπαιδευτικά.

Ηττήθηκε από μια αντίληψη που διατρέχει οριζόντια όλους τους πολιτικούς χώρους και αποτυπώνεται σε κάθε θέμα σχετικό με τις μεταφυσικές περί έθνους αγωνίες και ανασφάλειές μας.

Η κ. Γιαννάκου υπήρξε κυρίως θύμα του σχολικού βιβλίου Ιστορίας. Τιμωρήθηκε επειδή επέμεινε στην ανάγκη τήρησης της νομιμότητας. Στις θεσμικές διαδικασίες. Στην αξιολόγηση του βιβλίου σύμφωνα με το πάγιο σύστημα αξιολόγησης και όχι με πλειοδοσίες εθνικοφροσύνης.
Τιμωρήθηκε επειδή τόλμησε να εκστομίσει πως την Ιστορία δεν τη γράφει ο λαός όπως νομίζει, αλλά οι επιστήμονες! Ηττήθηκε, και γι΄ αυτό η Στ΄ τάξη δεν έχει βιβλίο Ιστορίας.
Όμως, σε μια οργανωμένη πολιτεία η δική της οδός είναι επαινετή και οι χειρισμοί κάποιων προκατόχων της σε παραπλήσιες περιπτώσεις απορριπτέοι (η τηλεφωνική εκ Πεκίνου απόσυρση σχολικού εγχειριδίου Ιστορίας επί υπουργίας Ευθυμίου δύσκολα λησμονιέται).
Ο δεύτερος λόγος είναι η στάση της κ. Γιαννάκου στο θέμα της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Τάχθηκε υπέρ του αυτονόητου, δηλαδή του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της τήρησης των θεμελιωδών αρχών του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού. Τον καιρό της εκκλησιαστικής πανστρατιάς και ενώ ψηφοφόροι, στελέχη και ο αρχηγός του κόμματός της έσπευδαν να υπογράψουν, εκείνη με νηφαλιότητα διαχώριζε τη θέση της και ζητούσε να μην αποδίδονται μεταφυσικές και υπερφυσικές διαστάσεις σε ένα ταξιδιωτικό έγγραφο. Η επιλογή της κυβέρνησης να μην ανοίξει το θέμα ξανά και η τουλάχιστον παράξενη σιωπή της Εκκλησίας, τη δικαίωσαν αναδρομικά.
Ο τρίτος λόγος είναι το ύφος και το ήθος μέρους των εναντίον της επιθέσεων. Όταν η πολιτική κριτική ενδύεται το μανδύα της δήθεν σάτιρας και βάζει στο στόχαστρο την εξωτερική εμφάνιση, τις ενδυματολογικές επιλογές και την προσωπική ζωή του αντικειμένου της, τότε έχουμε να κάνουμε με φορείς χυδαιότητας και η καταδίκη τους πρέπει να είναι καθολική.

Η απουσία της κ. Γιαννάκου από το Κοινοβούλιο αποτελεί συμβολική ήττα του πολιτικού πολιτισμού. Ιδίως όταν σε κάποια από τα έδρανα θα λάβουν θέση λάτρεις των κραυγών, τηλεπωλητές βιβλίων που πορεύονται στο χθες με σημαία την περιφρόνηση του ορθού λόγου και των αρχών της δημοκρατίας.quill-bar

Ξεύρετε την χώραν που ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα
που κοκκινίζει η σταφυλή και θάλλει η ελαία;
Ω, δεν την αγνοεί κανείς
είναι η γη η Ελληνίς

«Η Γη της Ελλάδος» του Άγγελου Βλάχου (1838-1920)

quill-bar

για την …Ιστορία…

Το βιβλίο της Ιστορίας είναι το 5ο που αποσύρεται στην χώρα μας. Δεξιές και σοσιαλιστικές (;) κυβερνήσεις στο όνομα του πολιτικού κόστους κάνουνε μόνιμα πίσω σ’ έναν ένα ιδεολογικό αχταρμά εθνικιστών, παπάδων και τα τελευταία χρόνια «εθνικοπατριωτών» «αντιπαγκοσμιομένων» «αριστερών». Και καταφέρνουν τελικά να μένουν ατάραχα τα ιερά και όσια ιδεολογήματα που κρατούν τη χώρα μας σ’ ένα τριτοκοσμικό καθεστώς. Για την Ιστορία λοιπόν:

Το σχολικό έτος 1965 -1966 κυκλοφόρησε το βιβλίο Ρωμαϊκής και Βυζαντινής Ιστορίας του Κώστα Καλοκαιρινού. Αμφισβητήθηκε έντονα, ενώ ακολούθησε η απόσυρση και η επαναφορά του, διορθωμένου το 1976.

Η «Ιστορία του ανθρωπίνου γένους» για την Α΄ Λυκείου (ΟΕΔΒ 1984), του Λευτέρη Σταυριανού (ένας από τους σημαντικότερους διεθνείς ιστορικούς), αποσύρθηκε το 1986 επειδή ανέφερε τη θεωρία της εξέλιξης!!! Πολεμήθηκε από Ιερά Σύνοδο, παραθρησκευτικές οργανώσεις και «υπερπατριώτες».

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, επί κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, αποσύρθηκε το βιβλίο Νεότερης Ιστορίας Γ΄ Γυμνασίου του Βασίλη Κρεμμυδά, επίσης διακεκριμένου ιστορικού.

Τέλος, το βιβλίο Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου του Γεώργιου Κόκκινου, το 2001, δεν έφτασε καν στα σχολεία. Αποσύρθηκε λόγω των αντιδράσεων της κυπριακής κυβέρνησης για τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς που περιείχε το εγχειρίδιο για την ΕΟΚΑ και τη δράση της στην Κύπρο.

Και κοντά σ’ αυτά η απόσυρση σελίδων από άλλα βιβλία μη εθνικά και θρησκευτικά ορθών. (Παράδειγμα το προηγούμενο βιβλίο της ιστορίας της Γ’ Δημοτικού από το οποίο σβήστηκαν οι σελίδες που είχαν μια πρώτη προσέγγιση της πορείας του ανθρώπου σύμφωνα με τη θεωρία του Δαρβίνου.)

ship

Σελίδες:«1...8485868788899091»