Μαΐ 31, 2010 - Πλίνθοι & κέραμοι, Πλίνθοι & κέραμοι στο χαρτί    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πλίνθοι & κέραμοι Νο12

Πλίνθοι & κέραμοι Νο12

pk12

Πλίνθοι και κέραμοι Χ2: Κείμενα που γράφτηκαν όχι για να ενημερώσουν και  να καθοδηγήσουν. Κείμενα, αφορμές ελπίζουμε για συζήτηση.
Πλίνθοι και κέραμοι Χ2: Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι διαφορετικών ανθρώπων έχοντας μαζί με τα δικά μου κείμενα, σκέψεις  και του Θανάση Βάσιου.

pk 12a

– Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
– Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
– Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
– Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
«Ποιος φταίει; ποιος φταίει;» κανένα στόμα
δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα.

Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί
σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα,
όπου μας έβρει, μας πατεί:
δειλοί, μοιραίοι κι’ άβουλοι αντάμα
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα !

…οι στίχοι του Κώστα Βάρναλη στριφογυρίζουν στο μυαλό μου…

…σ’ έναν κόσμο που χάνεται η βεβαιότητα, σ’ ένα κόσμο που αλλάζει, σ’ ένα κόσμο που η σιγουριά(;) ή μακαριότητα (;) του χθες φαντάζει ήδη πολύ μακρινή, το σύνθημα «αντισταθείτε» όλο και περισσότερο μου φαντάζει πιο κενό από κάθε άλλη φορά…

Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί

…όσο πιο πολλά χέρια μουντζώνουν τη Βουλή, όσο πιο πολλούς «θυμωμένους» ανθρώπους βλέπω γύρω μου  τόσο πιο πολύ μελαγχολώ…

δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα
προσμένουμε, ίσως ένα θάμα!

…όσο πιο πολύ ακούω φίλους και γνωστούς να λένε έμμεσα ή άμεσα «εδώ μας τα παίρνουν όλα, δεν κάνω τίποτα, δεν αλλάζω τίποτα…» τόσο πιο πολύ απογοητεύομαι…

Κάνε άλμα πιο γρήγορο από την φθορά…
…. έγραφε στη Μαρία-Νεφέλη ο Ελύτης

pk-12b_0

Κάνε άλμα πιο γρήγορο από την φθορά…
Κάνε άλμα πιο γρήγορο από την φθορά…

…είναι δύσκολο το καταλαβαίνω…

…όσο όμως και αν ψάχνω, πίσω στις συλλογικές μνήμες, όλο και περισσότερο μου φαντάζει ως η μόνη διέξοδος, αυτό που μπορεί να δημιουργήσει τα νέα κινήματα.
Κινήματα   απελευθερωμένα  από τα γρανάζια ενός δήθεν προοδευτισμού.
Απελευθερωμένα από τον «επαναστατικό» βερμπαλισμό  που στην πράξη, στην καθημερινότητα,  συντηρεί  ό,τι πιο διεφθαρμένο έχει υπάρξει σ’ αυτόν τον τόπο.

Γι’ αυτό όλο και περισσότερο δυσκολεύομαι να «αντισταθώ».
Όλο και περισσότερο αρνούμαι να ακολουθήσω τις πορείες και τις φωνές…
… όλο και περισσότερο τις βλέπω σαν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ που ξεπλένει τις αμαρτίες ενός «συνδικαλιστικού κινήματος» που οικοδομήθηκε όχι στη συλλογικότητα και την κοινή δράση αλλά στην «εξυπηρέτηση» συμφερόντων σε πολύ προσωπικό επίπεδο.
Σαν το άλλοθι καρεκλοκένταυρων ηγεσιών και βολεμένων(;) πολιτών.

«Η διαμαρτυρία δεν είναι επανάσταση.» σημειώνει  ο φιλόσοφος Marcel Gauchet και συνεχίζει «…Νομίζω ότι υπάρχει μια σημαντική διαφορά ακριβώς επειδή, προκειμένου η διαμαρτυρία να φτάσει στην επανάσταση, χρειάζεται πίσω από τη διαμαρτυρία να υπάρχει μια ιδεολογική προσφορά, που θα της προσδίδει ταυτόχρονα την ένταση που κινητοποιεί στο συγκινησιακό επίπεδο και μια συνολική πρόοδο λιγότερο ή περισσότερο αξιόπιστη σε μαζική κλίμακα. Δεν βρισκόμαστε καθόλου σε αυτή την κατάσταση…»

Μα τι είναι αυτά που λες!!! Φωνάζουν οι σύντροφοί μου από μακριά…
Πρέπει να αντισταθούμε στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα… πρέπει να διαφυλάξουμε τα ιερά και  τα όσια του συνδικαλισμού…   και θα τα βρούμε μετά αυτά…

ΟΧΙ!!!

Μια ζωή αυτό κάναμε…
…και κάπου χάσαμε τη ψυχή μας, τον «νεανικό μας και αγνό ενθουσιασμό» υποταγμένοι στη σαγήνη των εύκολων χειροκροτημάτων…
…και τελικά «διαμαρτυρόμενοι» και «αντιστεκόμενοι» γίναμε  το άλλοθι της λούφας και της συναλλαγής…

…Δεν ξέρω αν ο καθηγητής Νανόπουλος είναι αριστερός ή πουλημένος στο διεθνή καπιταλισμό  αλλά η σκέψη του εκφράζει συμπυκνωμένα  αυτό που νιώθω σήμερα:

«… Να γκρεμίσουμε όλο το οικοδόμημα και να πάμε παρακάτω.
Να μη φοβηθούμε!
Στην ανθρώπινη ιστορία, οι κοινωνίες πήγαν μπροστά πάντα μέσα από τη διαίσθηση και τη φαντασία.
Η διαίσθηση και η φαντασία είναι το παν σε αυτή τη ζωή, και οι Έλληνες έχουμε πολλή διαίσθηση και φαντασία. […]
Επομένως, χρειάζεται διαίσθηση, φαντασία και όχι φόβος.
Δείτε τι έχει συμβεί και στην παγκόσμια ιστορία.
Πρέπει να υπάρχει κάποιος άγραφος νόμος που λέει ότι «πολύ μεγάλα πράγματα συμβαίνουν στη δημιουργικότητα των ανθρώπων στις εποχές εκείνες, όπου παράλληλα έχουμε και μεγάλες κοινωνικές αναταράξεις».
Αυτό συμβαίνει από την αρχαιότητα ως σήμερα..»

Δημ. Νανόπουλος,
Ακαδημαϊκός, θεωρητικός φυσικός, καθηγητής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας,
συνέντευξη στον Μάκη Προβατά, BHMagazino, 16 Μαΐου 210


Κάνε άλμα πιο γρήγορο από την φθορά…

…είναι δύσκολο το καταλαβαίνω,

αλλά δεν μπορώ πια δήθεν να «αντιστέκομαι»… ούτε με νοιάζει η υστεροφημία μου…


Και γράφοντας αυτά να μπροστά και το κείμενο του Θανάση με τα «αλληλέγγυα κολοκυθάκια»  του  και την κοινωνική οικονομία. Μια προσπάθεια απ’ άλλους δρόμους να ξαναβρούμε τις ρίζες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης…

Κοινωνική οικονομία…
…ίσως είναι μια  λύση. (Θανάσης Βάσιος)

Το καράβι της παγκόσμιας οικονομίας έχει πέσει σε σφοδρή θαλασσοταραχή και κλυδωνίζεται επικίνδυνα. Δυστυχώς οι αξιωματικοί της γέφυρας (κυβερνήσεις) δεν προβαίνουν σε κάποια ενέργεια  αλλαγής πορείας. Το μόνο που κάνουν είναι να παρέχουν σωστικά μέσα (πακέτα στήριξης) στους επιβάτες της πρώτης θέσης (οικονομική ολιγαρχία, τραπεζίτες, επενδυτικά κεφάλαια) οι οποίοι, λόγω της απληστίας που τους διακρίνει, προσπαθούν με κάθε τρόπο να πάρουν και άλλα. Οι επιβάτες της δεύτερης και τρίτης θέσης (εργαζόμενοι) βλέπουν να χάνονται ακόμη και τα ατομικά σωσίβια (εργασία) και βρίσκονται σε απόγνωση. Σχέδιο διάσωσης δεν υπάρχει. Εφαρμόζονται οι κλασικές αρχές: «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και «ο θάνατός σου η ζωή μου».
Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες και μέχρι οι εργαζόμενοι να καταφέρουν να πάρουν το τιμόνι στα χέρια τους, ίσως η κοινωνική οικονομία να αποτελεί μια σανίδα σωτηρίας γι αυτούς στην πιθανή περίπτωση που το καράβι ναυαγήσει.
Αλλά τι είναι η κοινωνική οικονομία; Δίπλα στην οικονομία της αγοράς (Πρώτος τομέας) και τη δημόσια ή κρατική οικονομία (Δεύτερος τομέας) υπάρχει και η οικονομία που υλοποιείται από τους πολίτες με δική τους πρωτοβουλία. Διέπεται όχι από την αρχή του ανταγωνισμού αλλά από την αρχή της αμοιβαιότητας, της συνεργατικότητας και της εμπιστοσύνης (Τρίτος τομέας).
Ο χώρος αυτός ήταν υπαρκτός σε κάθε εποχή. Οι πρώτες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνταν στα πλαίσια της κοινωνικής οικονομίας εμφανίστηκαν στα μέσα του 19ου αιώνα ως συνεταιριστικές επιχειρήσεις, φορείς αλληλοβοήθειας ή ιδρύματα κυρίως στις αναπτυγμένες οικονομικά χώρες. Οι επιχειρήσεις αυτές λειτούργησαν με τη νομική μορφή του συνεταιρισμού ή της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας. Στον Ελλαδικό χώρο στα χρόνια της Τουρκοκρατίας δημιουργήθηκαν σημαντικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις στην Καστοριά (γουναρικά), στα Αμπελάκια (βαφή νημάτων), στα χωριά του Πηλίου (μεταξωτά και μάλλινα είδη) και σε άλλα μέρη. Αλλά και όλες οι αγροτικές και σπιτικές εργασίες την ίδια εποχή γίνονταν με συνεργασία και αλληλοβοήθεια.
Σήμερα, η κοινωνική οικονομία αντιπροσωπεύει το 10% των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων. Απασχολούνται περίπου εννέα εκατομμύρια εργαζόμενοι και καλύπτει το 6% της συνολικής απασχόλησης. Η Ευρωπαϊκή και η παγκόσμια εμπειρία είναι πλούσια και ο τρίτος δρόμος της οικονομίας αναπτύσσεται συνεχώς. Σε αρκετές χώρες θεσπίζονται ειδικοί νόμοι για τις επιχειρήσεις αυτές, που δραστηριοποιούνται σε τομείς όπως παροχή κοινωνικών και προσωπικών υπηρεσιών, προστασία του περιβάλλοντος, παραγωγή βιολογικών προϊόντων, εκπαίδευση ενηλίκων, υπηρεσίες κατάρτισης, συνοικιακές, αναπτυξιακές επιχειρήσεις, αγροτοτουριστικοί συνεταιρισμοί, αυτοδιοικούμενα και αυτοδιαχειριζόμενα ταμεία αλληλεγγύης σε μεγάλους κλάδους εργαζομένων, κοινωνικές τράπεζες κ.ά.

pk-12g

Μερικές πρόσφατες  εμπειρίες κοινωνικής οικονομίας αναφέρονται συνοπτικά παρακάτω:

Σύστημα Τοπικών Ανταλλαγών (LETSystem)

Το σύστημα αυτό είναι το αποτέλεσμα της αναζήτησης λύσεων μιας ζωής χωρίς χρήμα. Είναι ένα «κοινοτικό νόμισμα», η χρήση του οποίου απέχει από το συμβατικό χρήμα και τα μειονεκτήματά του. Αφορά στους ανθρώπους που θέλουν να ανεξαρτητοποιηθούν από το χρήμα, δημιουργώντας έτσι ένα ανεξάρτητο σύστημα
ανταλλαγής υπηρεσιών, γνώσεων, αγαθών κ.ά. Το LETS εφαρμόζεται εύκολα. Τα άτομα μιας ομάδας (π.χ. ηλεκτρολόγος, υδραυλικός, γιατρός, δικηγόρος κ.ά.) συγκεντρώνονται και δημιουργούν έναν κατάλογο με τις δεξιότητες, τις υπηρεσίες και τα αγαθά που μπορούν να προσφέρουν, καθώς και αιτήματα για οτιδήποτε θέλουν να αγοράσουν, να δοκιμάσουν ή να δανειστούν. Ό,τι βρίσκεται στον κατάλογο μπορεί να ανταλλαχθεί μέσω ενός συστήματος που καταχωρεί λογαριασμούς σε τοπικό επίπεδο. Χρησιμοποιώντας κάποιος το LETS είναι σαν να χρησιμοποιεί έναν τραπεζικό λογαριασμό με τη διαφορά ότι δεν κατατίθενται πραγματικά χρήματα. Το σύστημα απλά καταγράφει πληροφορίες, όπως μια τραπεζική επιταγή ή μια πιστωτική κάρτα, καταχωρώντας τη συναλλαγή που έχει πραγματοποιηθεί. Σύστημα LETS έχει λειτουργήσει επιτυχώς σε πολλές χώρες της Ευρώπης, όπως Γερμανία και Αγγλία. (http://letslinkuk.org/)

Το «αλληλέγγυο κολοκύθι»

Είναι μια ένωση για τη διατήρηση της γεωργίας στο Παρίσι και περιλαμβάνει ως μέλη 100 νοικοκυριά. Τα νοικοκυριά αυτά συμβάλλονται για ένα χρόνο με ένα αγρότη βιοκαλλιεργητή, ο οποίος παραδίδει κάθε βδομάδα στα νοικοκυριά αυτά εποχικά λαχανικά. Οι οικογένειες δεσμεύονται να αγοράζουν την παραγωγή. Έτσι κερδισμένοι βγαίνουν και ο μικρός παραγωγός γιατί έχει σταθερό εισόδημα, αλλά και οι οικογένειες που αγοράζουν υγιεινά προϊόντα φθηνότερα χωρίς μεσάζοντες. Τέτοιες ενώσεις υπάρχουν πολλές στη Γαλλία, στη Βρετανία, στην Ιαπωνία, στην Αυστραλία κα. Στις ΗΠΑ περισσότερες από 12.500 μικρές αμερικάνικες φάρμες, που βρίσκονται κοντά σε αστικές περιοχές, διοχέτευσαν φέτος τη σοδειά τους στις τοπικές κοινωνίες μέσω του CSA (τοπική κοινότητα καλλιέργειας της γης).

Κοινωνικές τράπεζες

Οι λεγόμενες κοινωνικές ή ηθικές τράπεζες είναι τράπεζες που ενδιαφέρονται για την προέλευση του χρήματος των επενδυτών και των πελατών, που επενδύουν με όρους κοινωνικής ευθύνης, δεν έχουν στόχο την κερδοσκοπία αλλά την κοινωνική υπηρεσία. Τέτοιες είναι η Charity Bank, η GLS, η Triodos, η τράπεζα των φτωχών στην Ινδία που ίδρυσε ο νομπελίστας Γιουννούς κ.ά.
Πολλές ακόμη προσπάθειες υπάρχουν που εντάσσονται στην κοινωνική οικονομία άλλες πετυχημένες, άλλες όχι. Βέβαιο είναι ότι η κοινωνική οικονομία δρα, λειτουργεί και επιχειρεί στο πλαίσιο του υπάρχοντος οικονομικού συστήματος της αγοράς, γι’ αυτό και κατηγορείται από ένα τμήμα της αριστεράς, κυρίως της κομουνιστικής, ως «εναλλακτικός καπιταλισμός» ή ως «σωσίβιο του συστήματος». Είναι επίσης βέβαιο ότι δεν μπορεί από μόνη της να προκαλέσει τις κοινωνικοπολιτικές αλλαγές που είναι απαραίτητες για ένα καλύτερο κόσμο. Οι αρχές όμως της συλλογικότητας, της ισότητας, της αλληλεγγύης και της αμοιβαιότητας, πάνω στις οποίες στηρίζεται, μπορούν να αποτελέσουν τη μαγιά για τη δημιουργία οικονομικών σχημάτων πέρα από τον καπιταλισμό και την οικονομία της αγοράς. Ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης σαν την τωρινή, οι  προτάσεις για κοινωνική οικονομία μπορούν να αποτελέσουν μια κάποια λύση, δίνοντας μια ανάσα στα χαμηλά στρώματα, όπως επίσης και να απελευθερώσουν δημιουργικές δυνάμεις στην προσπάθεια για μια κοινωνία με κέντρο τον άνθρωπο και όχι το χρήμα.


η  ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
της ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ
ω ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Χρόνια τώρα ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την εκπαίδευση…
Η αξιολόγηση…
… μια λέξη που σπέρνει ρίγη φόβου .
Θα σας αξιολογήσουμε!!!  μας φωνάζουν κουνώντας αυστηρά το χέρι οι κάθε φορά Υπουργοί Παιδείας και ψηφίζουν κι έναν νόμο…
Θα μας αξιολογήσουν!!!  ανακράζουμε κι εμείς και λουφάζουμε τρομαγμένοι πίσω από τις στοίβες των γραπτών των μαθητών μας.
Χρόνια τώρα περισπούδαστοι ινστρούχτορες αναλύουν τα δεινά που περιμένουν τον Έλληνα εκπαιδευτικό, αλλά πολύ περισσότερο την ίδια την εκπαίδευση αν έρθει η επάρατος αξιολόγηση.
Μιλάνε για τα «κακά» σχολεία που θα κλείσουν, το κάναν λέει και στη γηραιά Αλβιόνα, για τις δασκάλες που θα υποταχτούν στις ανοίκειες  ορέξεις διεστραμμένων  αξιολογητών, την παιδαγωγική μας ελευθερία και ησυχία που θα χάσουμε…

Κι εμείς, όλο και λουφάζουμε πίσω από τις στοίβες των γραπτών των μαθητών μας… κουνώντας το κεφάλι..

pk-12d

Χρόνια τώρα είχαμε μια γραμμή  άμυνας.

Είμαστε υπέρ της αξιολόγησης αλλά της «καλής», μέσα από τα συλλογικά όργανα, το σύλλογο διδασκόντων. Μιας αξιολόγησης  που θα αποτιμούσε  όχι μόνο τις  «ικανότητες» του εκπαιδευτικού αλλά το σύνολο του εκπαιδευτικού έργου. Τις ευθύνες όλων… Που θα βελτιώνει τη δουλειά μας και δεν θα «τιμωρούσε» με κακούς βαθμούς τους αμελείς…
Και φωνάζαμε  σε κάθε κατεύθυνση:
– Έχουμε «θέσεις» κύριοι!!!
Θέσεις γραμμένες σ’ ένα  βιβλιαράκι με πορτοκαλί γράμματα ξεχασμένο στα πίσω ράφια των γραφείων των Συλλόγων με τίτλο «Η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου»

…μέχρι που κάποια στιγμή,  μας πέταξαν το μπαλάκι πίσω…

…κι έφτασε ένα πρωί, ένα ιμειλ που καλούσε συμβούλους, δασκάλους  και διευθυντές να συζητήσουν για την εφαρμογή της «αυτοαξιολόγησης».

Δεν ξέρω ποιος από το Υπουργείο Παιδείας ξέθαψε το  βιβλιαράκι της ΔΟΕ για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου, πρόσθεσε και κάμποσα επιστημονικά μπλα μπλα παραπάνω και το έστειλε στα σχολεία για πιλοτική υλοποίηση,  αλλά θα πρέπει να έχει και μεγάλη αίσθηση χιούμορ.
Διαβάζοντας δε τις «αντιδράσεις» και τους  «λεονταρισμούς»  μέσα σε ανακοινώσεις, πρακτικά συλλόγων διδασκόντων και καλέσματα παρατάξεων  είναι να κλαίς και γελάς μαζί…
Ο σουρεαλισμός σε όλο του το μεγαλείο… τύφλα να ‘χει ο Νταλί .
Και καλά, πολλοί  Σχολικοί Σύμβουλοι, Προϊστάμενοι και Διευθυντές δε θέλουν συλλογικές διαδικασίες αξιολόγησης γιατί και δουλειά παραπάνω θα κάνουν και θα αναδειχτούν οι δικές τους ευθύνες.
Εμείς; Γιατί όχι;

«Δεν είναι ακριβώς έτσι.» λέει ο Γρηγόρης.
«Δεν είναι καλό το κλίμα  για τέτοια τώρα που μας κόβουν τους μισθούς».

Δεν ξέρω πότε θα γίνει «καλό» το κλίμα, αλλά αποτελεί το λιγότερο αφέλεια σε μια  πολιτική ηγεσία που πολλές φορές έχει αποδείξει την ανικανότητά της και την απροθυμία της να αλλάξει επ’ ωφελεία των μαθητών την εκπαίδευση να  της προσφέρεις  στο πιάτο το καλύτερο άλλοθι για την επιβολή ενός αυταρχικού μονοπρόσωπου πλαισίου αξιολόγησης λέγοντας ουσιαστικά «εγώ δεν θέλω –εγώ  δεν μπορώ» να δοκιμάσω έστω πιλοτικά αυτά που προτείνω…

– Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
– Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
– Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
– Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
«Ποιος φταίει; ποιος φταίει;» κανένα στόμα
δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα.



Διαβάζω το τελευταίο διάστημα διάφορα  βιβλία για την ιστορία της ελληνικής εκπαίδευσης. Ένα απ’ αυτά είναι και  το «Από το κοντύλι στον υπολογιστή»  που επιμελήθηκε – έγραψε ένας απ’ τους τελευταίους εν ζωή μεγάλους δασκάλους παιδαγωγούς  ο Αλέξης Δημαράς μαζί με τη Βάσω Βασιλείου Παπαγεωργίου.
Έχει ενδιαφέρον να διαπιστώνεις πως ενώ όλα αλλάζουνε στο βάθος, όλα τα ίδια μένουν.
Τα ίδια προβλήματα διαχρονικά ταλανίζουν το εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Και να διαπιστώνεις ότι  πολλές απ’  τις «προτάσεις» του σήμερα είναι πολύ πίσω από τις απαρχές του προηγούμενου αιώνα…. Έχει ενδιαφέρον…
Γι’ αυτό και σημειώνω εδώ τρία κείμενα (κράτησα και την ορθογραφία τους) από το εν λόγω βιβλίο…

Το πρώτο είναι από την αιτιολογική έκθεση ενός νομοσχεδίου για την Παιδεία του 1899 που κατατέθηκε αλλά ποτέ δεν ψηφίστηκε μιας και οι αντιδράσεις οδήγησαν σε παραίτηση τον τότε Υπουργό Παιδείας Α. Ευταξία.


ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΣ ΚΑΙ ΗΜΙΜΑΘΕΙΑ
Το εν ισχύι εκπαιδευτικόν ήμών σύστημα είναι ελλιπές και πλημμελές εν πολλοίς. Περιορίζεται αυτό εις την μετάδοσιν ξηρών τινών γνώσεων και τούτων ατελών, ούτως ώστε να υποθάλπηται υπ’ αυτό η επιπολαιότης καί ημιμάθεια. […]
Εν […] Ελλάδι, υπό το κρατούν μονομερές εκπαιδευτικόν ημών σύστημα, έχομεν να επιδείξωμεν υπέρμετρον παραγωγήν επιστημόνων, ως επί το πολύ ημιμαθών, προς δε υποψηφίων, συνωστιζομένων περί την κάλυψιν των δημοσίων θέσεων, χωρίς καν προς τούτο να ώσιν αυτοί επαρκώς παρεσκευασμένοι.
Έχομεν ήδη προ ημών αφόρητον όντως κατάστασιν, καθ’ ην απειράριθμοι νέοι, κατατρίψαντες τα ακμαιότατα του βίου των έτη εις την νυν εγκύκλιον καί επιστημονικήν παίδευσιν, μένουσιν άχρηστοι εις πάν πρακτικώτερον στάδιον, αποβαίνοντες ούτως άχθος εις τας οικογενείας των, εις την κοινωνίαν και την πολιτείαν.


pk-12e

…το δεύτερο είναι ένα κείμενο για τις εξετάσεις που υπογράφει ο Εμμ. Ν. Παπασηφάκις το 1911:

ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΤΩΣΑΝ ΑΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

Εάν η Πολιτεία πιστεύη ότι πάντες οι λειτουργοί της Παιδείας είναι ικανοί και επομένως διδάσκουσι καλώς, περιττεύουσιν αι έξετάσεις διότι γνώσις και δεξιότης καλώς διδαχθείσα μένει διαρκής και εν τοιαύτη περιπτώσει ματαιοπονούμεν εις βάρος του παιδικού εγκεφάλου. Εάν δ’ έχη την υπόνοιαν ότι οι διδάσκαλοι είναι άνεπαρκώς παρεσκευασμένοι εις το έργον των και διατάττει εξετάσεις, ίνα βεβαιωθη πόσας γνώσεις άπεκόμισαν οι μαθηταί αυτόχρημα έγκληματεί. Άλλως τε τίνι τρόπω θά γνωρίση την άξίαν μαθητού τίνος, όταν άναθέτη την έξέτασιν και προαγωγήν αυτού εις αυτόν τούτον τον κακώς διδάσκοντα; […]
Εν πάση περιπτώσει, αφού ούτως ή άλλως γίνονται, όταν ό μαθητής γνωρίζη ότι δια να διέλθη τας διαφόρους τάξεις του σχολείου πρέπει να προάγηται οφείλει να δίδη καλάς εξετάσεις, προσέχει διά τας εξετάσεις, μελετά διά τας εξετάσεις, φοιτά εις το σχολείον δια να δώση καλάς εξετάσεις, πιστεύει τέλος ότι σκοπός του σχολείου είναι να καθιστή τους μαθητάς ικανούς δια να δίδωσιν έξετάσεις. Μετ’ αγωνίας αλλά και συγκινήσεως προσδοκά την ημέραν της κρίσεως. Τας προ των εξετάσεων διακοπάς διέρχεται σκυμμένος εις το βιλίον, αφίνει κατά μέρος πάσαν άλλην τη παιδική του φύσει αρμόζουσαν ασχολίαν και μελετά αδιακόπως […].
Ούτε αναγκαίον κακόν, ούτε θεσμός συνδεόμενος προς την υπόστασιν αυτήν της Παιδείας, είναι αι εξετάσεις αλλά μια των μεγαλυτέρων πληγών του εκπαιδευτικού μας συστήματος, την οποίαν εφ’ όσον δεν θεραπεύομεν οικοδομούμεν επ’ άμμου. Καταργηθήτωσαν λοιπόν αι έξετάσεις αι τοιαύτα και τοσαύτα κακό απεργαζόμεναι.


το τελευταίο ένα δημοσίευμα του 1922 στην εφημερίδα «Η Νεολαία»  Όργανο της Ομοσπονδίας των Κομμουνιστικών Νεολαιών (Ο.Κ.Ν.Ε.)
Η ΑΛΛΗ ΠΡΟΤΑΣΗ
Το σχολειό μας είναι ένα σχολειό πού δεν έχει καμμιά απολύτως ομοιότητα με τάλλα τα σχολειά. Δεν έχει τα εξωτερικά, μα δεν έχει ούτε τα εσωτερικά γνωρίσματα του επίσημου σχολείου. […]
Σ’ όλα τα σχολειά αρχίζουν έτσι: «Να σέβεσαι το δάσκαλό σου!» Στα δικό μας αρχίζουν αντίθετα: «Να σέβεσαι το μαθητή σου!»
Η επίσημη παιδεία, αύτη με τούς υπουργούς, τις παράτες, την επίδειξη, τις εξετάσεις στηρίζεται στην περιφρόνηση του μαθητή, στο σκλάβωμα του μυαλού του και στην αδιαφορία για τα αισθήματά του! Το δικό μας το σχολειό έχει έναν ανώτερο σκοπό. Έχει σκοπό να βοηθήση τις νέες και τους νέους που θα το παρακολουθήσουν να γείνουν άνθρωποι. Να μάθουν να βλέπουν με τα δικά τους μάτια, νάκουνε με τα δικά τους αυτιά, να σκέφτωνται με το δικό τους κεφάλι, να αισθάνωνται με τη δική τους καρδιά και όχι μονάχα να παπαγαλίζουν ξένες σκέψεις και αισθήματα.
Ο παπαγαλισμός δεν είναι σκέψη, ούτε αίσθημα, όπως ο παπαγάλος δεν είναι άνθρωπος.


pk-12z

…και τα λεγόμενα του Αλέξη Δημαρά σε  μια συνέντευξή του:

– Ήταν μια από τις πιο λαμπερές στιγμές στην ιστορία της ελληνικής Εκπαίδευσης. Η περίοδος 1925-1932 κατά την οποία έγιναν βήματα, πολλά από τα οποία σήμερα εξακολουθούν να είναι αιτήματα. Τότε δόθηκε το δικαίωμα στους εκπαιδευτικούς να διαλέγουν εκείνοι τα διδακτικά βιβλία. Τότε καθιερώθηκαν προαιρετικά μαθήματα στη Μέση Εκπαίδευση. Τότε ενισχύθηκε η καλλιέργεια της Τέχνης στο σχολείο κ.ο.κ. Υπήρξαν κι άλλες τέτοιες στιγμές- με τον Δελμούζο στον Βόλο το 1908, με τον Κουντουρά στη Θεσσαλονίκη το 1928, με τις λύσεις που δόθηκαν στο πρώτο Παιδαγωγικό Συνέδριο στην Αθήνα το 1904…
– Πώς εξηγούνται όλα αυτά; Ήταν μήπως οι εκπαιδευτικοί πιο προχωρημένοι;
– Όχι! Ήταν η κοινωνία λιγότερο αγκυλωμένη…

… γιατί μια κοινωνία αγκυλωμένη σε στερεότυπα και δήθεν κεκτημένα δύσκολα πάει μπροστά…
Αλλά τώρα είναι η ευκαιρία… Όταν όλα μπαίνουν πάλι στο τραπέζι…

«… Να γκρεμίσουμε όλο το οικοδόμημα και να πάμε παρακάτω.
Να μη φοβηθούμε!
Στην ανθρώπινη ιστορία, οι κοινωνίες πήγαν μπροστά πάντα μέσα από τη διαίσθηση και τη φαντασία.
[…] Επομένως, χρειάζεται διαίσθηση, φαντασία και όχι φόβος.
Δείτε τι έχει συμβεί και στην παγκόσμια ιστορία.
Πρέπει να υπάρχει κάποιος άγραφος νόμος που λέει ότι «πολύ μεγάλα πράγματα συμβαίνουν στη δημιουργικότητα των ανθρώπων στις εποχές εκείνες, όπου παράλληλα έχουμε και μεγάλες κοινωνικές αναταράξεις». Αυτό συμβαίνει από την αρχαιότητα ως σήμερα..»

pk-12h


 

Δεκ 9, 2009 - Πλίνθοι & κέραμοι, Πλίνθοι & κέραμοι στο χαρτί    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πλίνθοι & κέραμοι Νο11

Πλίνθοι & κέραμοι Νο11

titlos11

Πλίνθοι και κέραμοι Χ3 Κείμενα που γράφτηκαν όχι για να ενημερώσουν, να καθοδηγήσουν. Κείμενα, αφορμές ελπίζουμε για συζήτηση.
Πλίνθοι και κέραμοι Χ3
Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι διαφορετικών ανθρώπων έχοντας μαζί με τα δικά μου κείμενα σκέψεις του Θανάση Βάσιου, και του Κώστα Χριστοδουλή

*ελπίδα η [αρχ. ελπίς]: α.η σχετική ή απόλυτη βεβαιότητα ότι θα συμβεί κάτι | ό,τι ελπίζει, προσδοκά κάποιος. β. το πρόσωπο ή το πράγμα από το οποίο ελπίζει κάποιος κάτι. Ελπίδα: Μια λέξη με δύναμη. Φορτισμένη με θετική ενέργεια. Μια λέξη που μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους. Να βοηθήσει να ανατραπούν δεδομένες καταστάσεις.

*ελπίδα η [αρχ. ελπίς]: Kαμιά ελπίδα σωτηρίας δεν έχουν. Kαμιά ελπίδα δεν υπάρχει. Διαψεύδεται η ελπίδα. Φρούδες ελπίδες, μάταιες, ανώφελες. Ελπίδα: Μια λέξη που έχει μέσα και το σπέρμα της απογοήτευσης. Μια λέξη που μπορεί να αδειάσει γρήγορα απ’ την ενέργειά της. Και στην πολιτική η ελπίδα γρήγορα μπορεί να διαψευστεί. Γρήγορα η ανικανότητα και η αδυναμία της Νέας Δημοκρατίας να δώσει απαντήσεις σε χρόνια αλλά και καθημερινά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας θα σταματήσει να είναι το άλλοθι για την πολιτική του ΠΑΣΟΚ. Γιατί όλοι είμαστε πια πιο υποψιασμένοι. Γιατί όλοι περιμένουμε τα όμορφα τα λόγια τα μεγάλα να γίνουν και καθημερινές πράξεις. Γιατί το «πρώτα ο πολίτης» πρέπει από σύνθημα να γίνει πράξη.

«Βιάζεσαι – βιάζεσαι!!!» Μου λέει ο Σπύρος από απέναντι.

Δεν βιάζομαι καθόλου. Έχω πολύ μεγάλη υπομονή. Η καθημερινότητα όμως βιάζεται. Αυτή επιβάλλει τους ρυθμούς της, αυτή απαιτεί τα βήματα και όχι η επιθυμία η δική μου…

*ελπίδα η [αρχ. ελπίς]: H ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, για να δηλώσουμε ότι ο άνθρωπος ελπίζει πάντα ως την τελευταία στιγμή. …αλλά αν πεθάνει δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο

*Από το Λεξικό της κοινής νεοελληνικής του Ιδρύματος Μ. Τριανταφυλλίδη

divide_3

VictrolaΣκυμμένος στο γραφείο κοιτάω το ωρολόγιο πρόγραμμα του σχολείου. Νοέμβρης μήνας και λείπουν ακόμα δάσκαλοι. Χαμένες ώρες μαθημάτων για το τίποτα. Αποτέλεσμα της ανικανότητας; της αδιαφορίας; ανθρώπων που τους επιλέγουμε να μας διοικούν και να λύνουν προβλήματα. Τον 21ο αιώνα η Ελλαδίτσα μας δεν έχει καταφέρει ακόμα να έχει δασκάλους στην ώρα τους στα σχολειά και να μην λείπουν βιβλία.

«Βιάζεσαι!!!» η φωνή του Σπύρου στο κεφάλι. «Τώρα ανέλαβαν και βρήκαν ένα μπάχαλο. Θα έρθουν…»

Πλιγκ!!!

Ο ήχος από τον υπολογιστή.

Η ματιά πέφτει στην οθόνη. «Έχετε ένα νέο μήνυμα».

Ασυναίσθητα το χέρι ανοίγει το ιμέιλ:

4ο Γραφείο, κοινοποίηση από το Υπουργείο, 6 σελίδες επισυναπτόμενο. θέμα: «Αλλαγή τίτλου του Υπουργείου» …παρακαλούμε να αλλάξετε… ΒΑΣΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ 1. Τα περιθώρια σελίδας θα είναι 2,5 (αριστερά) και 1,5 (πάνω). Προβλέπεται η χρήση νραμματοσειράς «Calibri». Εναλλακτικά, σε περιπτώσεις προβλημάτων συμβατότητας κ.ο.κ. μπορεί να γίνεται η χρήση της γραμματοσειράς «Arial», με αντίστοιχο μέγεθος γραμμάτων. Οι τίτλοι χωρίζονται σε τρεις ενότητες, όπως φαίνονται στη συνέχεια: 2. Το εθνόσημο θα είναι ασπρόμαυρη εικόνα με μέγεθος 42X42 pixels. Το μέγεθος γραμμάτων της 1ης σειράς (ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ) είναι 12 Το μέγεθος γραμμάτων της 2ηζ σειράς (ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ) είναι 11 Το μέγεθος γραμμάτων της 3ης σειράς (ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ) είναι 10 κλπ κλπ κλπ

6 σελίδες οδηγίες και υποδείγματα για μη γίνει κανένα λάθος…

…Νοέμβρης μήνας δάσκαλοι λείπουν στα σχολεία. Ώρες χαμένες για να λουφάρουν κάποιοι ελέω υψηλών γνωριμιών και απ’ τις πρώτες ενέργειες του «νέου» Υπουργείου ήταν να μας δώσει οδηγίες για το πόσα εκατοστά περιθώριο πάνω και δεξιά θα έχουν τα υπηρεσιακά έγγραφα. Και το σημαντικότερο. Το εθνόσημα να έχει διαστάσεις 4χ4 πιξελ. Στη γραμματοσειρά πρέπει να αναγνωρίσω πως είναι πιο ευέλικτο. Αν δεν έχουμε καλιμπρι μπορούμε να επιλέξουμε και αριαλ.

6 σελίδες με τον χαρακτηρισμό ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΕΙΓΟΝ

Η εκπαίδευση μπαίνει στην νέα ηλεκτρονική εποχή με αιχμή του δόρατος το Γουόρντ!!!

Βιάζομαι!!! Να φύγω…

Είπες «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή…»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς

τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς

και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—

δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό…

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

…Δεν μπορώ να φύγω…

Εδώ θα μείνω…

divide_3

Αναζητείται ανάκαμψη… (Βάσιος Αθανάσιος)


VictrolaΠέρασε ένας χρόνος και κάτι μέρες από τη μέρα κατάρρευσης της αμερικανικής επενδυτικής τράπεζας Lehman Brothers, μέρα που θεωρείται ότι ξέσπασε η μπόρα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Σήμερα οι μεγάλοι οικονομικοί οργανισμοί, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ο ΟΟΣΑ, αναζητούν μια ακτίνα ανάκαμψης. Τα μαύρα σύννεφα της ύφεσης όμως, καλύπτουν τον παγκόσμιο οικονομικό ουρανό και είναι περισσότερο πιθανό να ξεσπάσει μια νέα μπόρα, παρά να έρθει η ξαστεριά της ανάκαμψης. Τα μέτρα που πήραν μέχρι σήμερα οι κυβερνήσεις των Δυτικών χωρών ήταν πακέτα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων ή Ευρώ για να στηρίξουν το τραπεζικό σύστημα. Να στηρίξουν, δηλαδή, εκείνους που με τις υπερβολές και τα μεγάλα ρίσκα στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν γρήγορα και όσο το δυνατόν μεγαλύτερα κέρδη, δημιούργησαν τις συνθήκες να ξεσπάσει η κρίση. Η δικαιολογία για τη στήριξη είναι ότι, αν κατέρρεε το τραπεζικό σύστημα θα γυρίζαμε στην «εποχή του λίθου». Πράγματι, έστω και με μερικές απώλειες, το τραπεζικό σύστημα διασώθηκε και εν μέσω κρίσης παρουσιάζει μεγάλη κερδοφορία. Τα πακέτα στήριξης δόθηκαν, πέρα από τη διάσωση του τραπεζικού συστήματος και για να αυξηθεί η ρευστότητα στην αγορά, να δοθούν δάνεια στις επιχειρήσεις, ώστε να ανακάμψει και η πραγματική οικονομία. Οι τραπεζίτες όμως, εφαρμόζοντας την τακτική « κάηκε η γριά στο κουρκούτι φυσάει και το γιαούρτι», δίνουν τα δάνεια με το σταγονόμετρο, ακόμη και σε παλιούς καλούς πελάτες. Στην ουσία κάθονται πάνω στα «χρυσά αυγά» των πακέτων στήριξης, βελτιώνουν τη δική τους οικονομική θέση και πού και πού σπάζουν και κανένα «χρυσό αυγό» και το μοιράζονται μεταξύ τους τα «χρυσά παιδιά». Είναι μάλιστα σε αναμονή, ώστε με την πρώτη ευκαιρία να εφαρμόσουν την παλιά τακτική για γρήγορα κέρδη. Και η αγορά; Η αγορά, οι βιομηχανίες, οι επιχειρήσεις, η πραγματική οικονομία δηλαδή, στενάζει από έλλειψη ρευστότητας. Το χρήμα είναι συγκεντρωμένο στις τράπεζες, στους μεγάλους διεθνείς επενδυτικούς οργανισμούς, όπως και σε χώρες τις ανατολικής Ασίας (Κίνα). Όπως όμως, είπε και ο Άγγλος Φιλόσοφος Φραγκίσκος Βάκων: «Τα χρήματα είναι σαν την κοπριά. Αν τα σκορπίσεις τριγύρω, κάνουν καλό. Αν τα μαζέψεις σ’ ένα σωρό, βρωμάνε απαίσια». Γι αυτό και η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε ύφεση, με εξαίρεση κάποιες χώρες της ανατολικής Ασίας (Κίνα, Ινδία) που κι αυτές όμως άρχισαν να παρουσιάζουν μείωση ανάπτυξης. Μέσα στις δύσκολες αυτές συνθήκες, οι βιομηχανίες και οι επιχειρήσεις, προκειμένου να αμβλύνουν τις συνέπειες της κρίσης και να βελτιώσουν την οικονομική τους θέση, κατέφυγαν στον εύκολο δρόμο των απολύσεων των εργαζομένων και των περικοπών στους μισθούς. Αυτή η τακτική, μαζί με κάποιες μικρές ενισχύσεις από τις κυβερνήσεις ( μικρές σε σύγκριση με τη βοήθεια στις τράπεζες) μπορεί να έφεραν κάποια πρόσκαιρη βελτίωση, μακροπρόθεσμα όμως, οι στρατιές ανέργων που δημιούργησαν και δημιουργούν, δεν θα έχουν τη δυνατότητα να καταναλώσουν τα προϊόντα που αυτές παράγουν. Οπότε ανοίγει ένας φαύλος κύκλος που δημιουργεί ύφεση και κανείς δεν ξέρει πώς θα κλείσει. Εκείνοι όμως που πληρώνουν το μεγαλύτερο τίμημα της κρίσης, που συγκλονίζει την παγκόσμια οικονομία, είναι οι εργαζόμενοι. Μέσα σε ένα χρόνο έχουν χάσει τόσα δικαιώματα, όσα το παγκόσμιο εργατικό κίνημα με αγώνες και θυσίες κατέκτησε σε έναν αιώνα. Με τις συνεχείς απολύσεις οι στρατιές των ανέργων αυξάνονται και πληθύνονται. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια καταργείται με τις ενοικιάσεις εργαζομένων. Η εκμετάλλευση από τους εργοδότες με τη μέθοδο της μερικής απασχόλησης γίνεται καθεστώς. Ο προσχηματικός περιορισμός της αμοιβής εργασίας με τις τρεις ή τέσσερις ημέρες εργασίας την εβδομάδα είναι κανόνας. Η εντατικοποίηση της εργασίας και η απειλή της ανεργίας οδηγούν σε αυτόκτονίες στους χώρους εργασίας. Το εργατικό κίνημα βαδίζει ανάποδα στην ιστορική του διαδρομή. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η διεύρυνση του οικονομικού χάσματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα πάνω από 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε απόλυτη φτώχεια. Έχουν, δηλαδή, ημερήσιο εισόδημα κάτω από 1 δολάριο. Για αυτούς κρίση υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει στο μέλλον ανεξάρτητα από αυτό που εμείς ονομάζουμε οικονομική κρίση. Την ίδια στιγμή το πλουσιότερο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει περισσότερο από το 40% του παγκόσμιου πλούτου. Στις ΗΠΑ τα ποσοστά φτώχειας αυξήθηκαν στο 13,2% του πληθυσμού. « Κανείς δεν πρέπει να εκπλήσσεται από τη διεύρυνση των ανισοτήτων. Η ανεργία πλήττει κατά προτεραιότητα τους απλούς εργαζόμενους, καθώς δεν διαθέτουν «χρυσά αλεξίπτωτα» όπως αυτά που απολαμβάνουν τα ανώτερα στελέχη», λέει ο οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Ρίτσαρντ Φρίμαν. Αλλά και στη χώρα μας το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕΑΔΕΔΥ καταγράφει σε έκθεσή του δραματική έξαρση της φτώχειας και επιδείνωση των οικονομικών ανισοτήτων. Και μπορεί σήμερα η διεύρυνση του οικονομικού χάσματος να μην δημιουργεί ρήγματα στην κοινωνία, λόγω και της ψυχολογίας του φόβου που καλλιεργείται, όσο όμως το χάσμα θα μεγαλώνει, ο φόβος θα μετατρέπεται σε οργή και οι κοινωνικές συγκρούσεις θα είναι αναπόφευκτες. Πού είναι λοιπόν τα σημάδια ανάκαμψης που βλέπουν οι διεθνείς οργανισμοί; Μπορεί τεχνητά, σύμφωνα με διάφορες μετρήσεις η ύφεση να δείχνει πως παρέρχεται. Για τα εκατομμύρια νοικοκυριά όμως, που αντιμετωπίζουν ανεργία και τεράστια χρέη, οι οικονομικοί δείκτες δεν έχουν καμιά σχέση με την καθημερινή πραγματικότητα. Θα έχουμε δηλαδή σε παγκόσμια κλίμακα το φαινόμενο που είχαμε στην Ελλάδα, όπως είχε πει ο Γεώργιος Παπανδρέου: « Οι αριθμοί ευημερούν , οι Έλληνες(άνθρωποι) πένονται!»

xsap_01221701

divide_3

Έχω ένα όραμα… …πρώτα να ενεργούν και μετά να μιλούν…


VictrolaΈχει πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθείς τις δηλώσεις των υπουργών τις πρώτες μέρες ανάληψης των καθηκόντων τους. Ακόμη και αν ανήκουν στην ίδια κυβέρνηση «ανακαλύπτουν» μια άσχημη κατάσταση που βέβαια υπόσχονται να τη διορθώσουν. Αν δε έχουμε και αλλαγή κυβέρνησης τότε οι «ανακαλύψεις» τους είναι ακόμη μεγαλύτερες και η έκπληξη και «αγανάκτηση» του νέου Υπουργού τεράστια!!! …Έτσι παρακολούθησα και τις δηλώσεις της νέας μας Υπουργού για τις χιλιάδες των αποσπασμένων εκπαιδευτικών στο Υπουργείο Παιδείας και σε άλλες υπηρεσίες άσχετες με το εκπαιδευτικό έργο. Για τις χιλιάδες των αποσπασμένων σε περιοχές που ΔΕΝ έχουν ανάγκη εκπαιδευτικών με αποτέλεσμα στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις να υπάρχουν τμήματα στο κόκκινο όσο αφορά τον αριθμό μαθητών, να υπάρχουν κενά σε εκπαιδευτικούς. Προσωπικά το ομολογώ δεν περίμενα να μένει τόσο έκπληκτη. Μπορούσε να είχε ρωτήσει τους συντρόφους της Υπουργούς και βουλευτές που ψήφισαν το 1998 το νόμο που επιτρέπει τις αποσπάσεις εκπαιδευτικών σε υπηρεσίες εκτός εκπαίδευσης. Τους ίδιους που ψήφισαν το 2002 το νόμο που έδινε τα μόρια της οργανικής στους βολεμένους. Μπορούσε να είχε ρωτήσει τους συντρόφους της στη ΔΟΕ για τις αποσπάσεις που ζητάνε κάθε χρόνο να γίνουν και τις καταγγελίες που κάνουν αν δε γίνουν. Γιατί δε μπορεί να μην είχε ακούσει όλα αυτά τα χρόνια για τα ατέλειωτα χαρτιά και τηλέφωνα από δεξιούς – πασόκους αριστερούς για να εξυπηρετηθεί «το παιδί» γιατί έχει πρόβλημα… Να κάνει την οργανική του θέση σε μια καρέκλα στο Υπουργείο Παιδείας και όχι στις Κυκλάδες. Αλλά να παίρνει βέβαια τα μόρια των Κυκλάδων ώστε να πετύχει μετά «με το σπαθί του και αξιοκρατικά» τη μετάθεση. Για να πάει στο χωριό στα Τρίκαλα, να είναι κοντά στην οικογένεια και να κάνει μαζί με άλλους 4 μάθημα σε 20 πιτσιρίκια. …Και η Ντίνα, η Βάσω, η … ο … να τρελαίνονται με 26 πρωτάκια… Να τις βλέπω να τελειώνουν το ωράριό τους και να καταρρέουν… «Πάλι γκρινιάζεις…» λέει ο Γρηγόρης. «Κάναμε κι εμείς παλιότερα αποσπάσεις αλλά είχαμε ένα μέτρο. Δεν αποσπούσαμε δέκα χιλιάδες αλλά πέντε.» Πάσο… Αν το πρόβλημα είναι μόνο αριθμητικό και όχι ουσιαστικό. Η Νέα Δημοκρατία το παραξεφτίλισε αλλά το ερώτημα παραμένει: Γιατί ένας εκπαιδευτικός που σπούδασε για να διδάσκει στα παιδιά, που διορίστηκε για το σκοπό αυτό, που πληρώνεται για το σκοπό αυτό να κάνει τον κλητήρα και τον γραφιά σε ένα γραφείο; Γιατί χρειάζεται ο Διευθυντής Εκπαίδευσης π.χ. της Δ’ Αθήνας ιδιαιτέρα γραμματέα δασκάλα ή νηπιαγωγό; Δεν μπορεί ένας απόφοιτος Λυκείου να σηκώνει τα τηλέφωνα να κανονίζει τα ραντεβού και να φέρνει τον καφέ; Κατανοώ ότι μπορεί να υπάρχουν εκπαιδευτικοί που για διάφορους αντικειμενικούς λόγους δεν μπορούν να διδάξουν. Ας γίνει η μετάταξή τους στις διοικητικές υπηρεσίες του Υπουργείου. Και να αναλάβουν τη δουλειά αυτή μέχρι να πάρουν σύνταξη. Οργανωμένα, με συνέχεια και κατά συνέπεια αποτελεσματικά. Οι υπόλοιποι όμως; Τι χρειάζονται σ’ αυτές τις υπηρεσίες; Ποια προβλήματα λύνουν με βάση αυτό που σπούδασαν και διορίστηκαν; Γιατί στη θέση ενός εκπαιδευτικού που μπορεί ανάλογα με τα ρουσφέτια να αλλάζει και κάθε χρόνο δε διορίζεται για παράδειγμα ένας διοικητικός υπάλληλος με τα κατάλληλα προσόντα για να ασχοληθεί με την μηχανογράφηση του Γραφείου μόνιμα και σταθερά; Και ας διοριστεί ένας εκπαιδευτικός λιγότερος. Έτσι κι αλλιώς περισσεύουν 10.000 κατά τα λεγόμενα του Υπουργείου.

«Βιάζεσαι!!!» η φωνή του Σπύρου στο κεφάλι. «Τώρα ανέλαβαν και βρήκαν ένα μπάχαλο.»

Περιμένω…

Και ακούω:

Να λένε ότι θα μπει τάξη.

Να λένε ότι θα γίνει μια ορθολογική κατανομή του εκπαιδευτικού προσωπικού.

Περιμένω… Μέχρι τον Ιούνιο που θα γίνουν οι αποσπάσεις.

Για να δω αν πάλι εκπαιδευτικοί θα συνεχίσουν να κάνουν τον κλητήρα και τον γραφιά

στις Διευθύνσεις και τα Γραφεία εκπαίδευσης.

Για να δω αν εκπαιδευτικοί θα συνεχίσουν να κουβαλάνε τα χαρτοφυλάκια βουλευτών, νομαρχών,

παπάδων και πανεπιστημιακών.

Για το αν θα έχουμε τους δασκάλους στην ώρα τους στα σχολεία…

Περιμένω τα αυτονόητα…

…και όσο περιμένω διαβάζω και στον Ριζοσπάστη (25/10]2009) την «αριστερή κριτική»: «…Είναι επίσης άκρως αποκαλυπτικό ότι στην τοποθέτησή της στη Βουλή, ορμώμενοι από τα κενά, η υπουργός Παιδείας άρχισε να αγορεύει για τις… αποσπάσεις των εκπαιδευτικών σε άλλες διοικητικές υπηρεσίες(!) αφήνοντας να εννοηθεί ότι αντί για μαζικές προσλήψεις εκπαιδευτικών που υπαγορεύουν οι σύγχρονες ανάγκες θα «μερεμετιάσει» το σύστημα των αποσπάσεων…». Αλήθεια τι ακριβώς εννοούν και επιθυμούν οι σύντροφοι;

00sk1

divide_3

Έχω ένα όραμα… …της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης…


VictrolaΜ’ αρέσουν πολύ οι δηλώσεις για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Για την κατάργηση της περιττής γραφειοκρατίας, την απλούστευση των διαδικασιών. Απελευθερώνονται ώρες και ανθρώπινο δυναμικό για πιο ουσιαστική δουλειά. Γίνεται πιο γρήγορα αυτό που θες και με λιγότερο κόπο… Αγόγγυστα λοιπόν συμπλήρωσα όλα τα στοιχεία του σχολείου στη κεντρική βάση δεδομένων του ΥΠΕΠΘ. Τόσοι δάσκαλοι, τόσα παιδιά, τόσοι αλλοδαποί τόσοι παλιννοστούντες. Αυτοί απουσιάζουν, αυτοί ήρθαν, τόσα χρόνια υπηρεσίας έχει ο Σπύρος, τόσες ώρες διδάσκει ο Μανόλης… και πάει λέγοντας. Έγραφα στον υπολογιστή και ο Ευθύμης απέναντι όλο να μου λέει: «Βγάλε μου κι ένα αντίγραφο να το έχω». Κι εγώ όλο να γκρινιάζω. «Είσαι οπισθοδρομικός, το μέλλον είναι εδώ. Τι τη θέλεις τη χαρτούρα; Τα περνάμε μία στον υπολογιστή και μετά τα έχουν όλοι!» Αυτός να χαμογελά και να ξαναλέει. «Βρε βγάλε μου ένα αντίγραφο να το έχω…»

Πλιγκ!!!

Ο ήχος από τον υπολογιστή.

Η ματιά πέφτει στην οθόνη. «Έχετε ένα νέο μήνυμα.».

Ασυναίσθητα το χέρι ανοίγει το ιμέιλ.

4ο Γραφείο, κοινοποίηση από το Υπουργείο: Παρακαλείστε να συμπληρώσετε το παρακάτω έγγραφο για τις ανάγκες της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας: …πόσοι δάσκαλοι, πόσα παιδιά, πόσοι αλλοδαποί πόσοι παλιννοστούντες… κλπ κλπ κλπ …να το στείλετε στο Γραφείο, αυτό στη Διεύθυνση, αυτή στο Υπουργείο και αυτό στη Στατιστικής Υπηρεσία… Γραπτά εννοείται σ’ έναν πίνακα. Το κοιτάω και σκέφτομαι φωναχτά: «Μα γιατί δεν παίρνουν τα στοιχεία από τη βάση δεδομένων του Υπουργείου;» Ο Ευθύμης απέναντι χαμογελάει και ξαναλέει. «Βρε βγάλε μου ένα αντίγραφο να το έχω και θα τον κάνω εγώ τον πίνακα…» Μ’ αρέσει αυτή η ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Μια να περνάς τα στοιχεία στον υπολογιστή και μετά να τα ξαναπερνάς στο χαρτί… Πολύ μ’ αρέσει… «Βρε βγάλε μου ένα αντίγραφο να το έχω…» Δίκιο έχει… Βιάζομαι… Θα περιμένω…

divide_3

Πολλές φορές συζητάμε για την υλικοτεχνική υποδομή, τα βιβλία, τα αναλυτικά προγράμματα. Πάντα όμως η συζήτηση επιστρέφει στη δική μας δουλειά, τη δική μας παρέμβαση. Σ’ αυτό το πλαίσιο θυμήθηκα  ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ  στις  07/04/2008 που επιμελήθηκε ο Τάκης Μίχας. Στηρίζεται σε μια παγκόσμια έρευνα για την ποιότητα των εκπαιδευτικών συστημάτων. Τώρα που περιμένουμε ένα ακόμη δισεκατομμύριο για την εκπαίδευση οι προβληματισμοί που εμπεριέχει είναι άκρως ενδιαφέροντες.


Victrola Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε μια χώρα δεν εξαρτάται ούτε από τις κρατικές δαπάνες, ούτε από το μέγεθος της τάξης, ούτε από τον «προοδευτικό» χαρακτήρα των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων! Εξαρτάται από έναν και μοναδικό παράγοντα: την ποιότητα του εκπαιδευτικού προσωπικού. Τα επιτυχημένα εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο είναι εκείνα που καταφέρνουν να εντάσσουν στο διδακτικό τους προσωπικό τους πιο ταλαντούχους. Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η έρευνα την οποία έκανε η γνωστή εταιρεία συμβούλων McKinsey. Στόχος της ογκώδους έρευνας που πραγματοποιήθηκε τα έτη 2000 με 2007 ήταν να εντοπίσει τους παράγοντες εκείνους που παίζουν τον καθοριστικό ρόλο στην ποιότητα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας παιδείας. Από τις 122 μελέτες του ΟΟΣΑ, μόνο οι 9 έδειξαν ότι η μείωση των μαθητών ανά τάξη και η αύξηση καθηγητών βελτιώνει τις μαθητικές επιδόσεις. Οι άλλες 103 κατέγραψαν ως κυριότερο παράγοντα την ποιότητα του εκπαιδευτικού Παίρνοντας ως άξονα αναφοράς τις επιδόσεις των διάφορων εκπαιδευτικών συστημάτων στον κόσμο όπως προκύπτει από τη γνωστή έκθεση Piza του ΟΟΣΑ καθώς και άλλες ανάλογες μελέτες καθώς και συνεντεύξεις με πάνω από 100 ειδικούς, πολιτικούς και εκπαιδευτικούς σε όλο τον κόσμο, η έρευνα της McKinsey προσπάθησε να εντοπίσει τα κοινά στοιχεία τα οποία έχουν όλα τα top εκπαιδευτικά συστήματα όπως της Φινλανδίας, της Σιγκαπούρης, της Νότιας Κορέας κ.λπ. Ένα από τα πρώτα συμπεράσματα της έρευνας είναι ότι οι δαπάνες για την παιδεία καθώς και το μέγεθος της τάξης δεν φαίνεται να παίζουν ουσιαστικό ρόλο στις επιδόσεις των μαθητών. Μεταξύ των ετών 1980 και 2005, οι δημόσιες εκπαιδευτικές δαπάνες στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στις ΗΠΑ ανά μαθητή αυξήθηκαν κατά (αποπληθωρισμένο) 73%. Την ίδια περίοδο οι ΗΠΑ προσέλαβαν περισσότερους δάσκαλους/καθηγητές με αποτέλεσμα η αναλογία εκπαιδευτικών/μαθητών να μειωθεί κατά 18%. Το μέγεθος των τάξεων στις ΗΠΑ το 2005 ήταν το μικρότερο στην ιστορία της χώρας. Όμως οι επιδόσεις των μαθητών το 2005 παρέμειναν στα επίπεδα του 1980. Ανάλογα είναι και τα αποτελέσματα και σε άλλες χώρες. Μεταξύ των ετών 19952004 χώρες όπως η Νέα Ζηλανδία, η Αυστραλία, η Σουηδία, η Νορβηγία, η Ολλανδία και η Ιαπωνία αύξησαν θεαματικά τις δαπάνες τους για την παιδεία. Όμως οι μέσες επιδόσεις των παιδιών στα μαθηματικά ηλικίας 13 και 14 ετών, είτε παρέμεναν οι ίδιες είτε χειροτέρευσαν. Τα τελευταία έτη κάθε χώρα στον ΟΟΣΑ αύξησε τον αριθμό του εκπαιδευτικού προσωπικού σε σχέση με τον αριθμό των μαθητών. Όμως όλες οι έρευνες δείχνουν ότι η μείωση του μεγέθους της τάξης δεν έχει σημαντικές επιπτώσεις στις επιδόσεις των μαθητών. Από τις 112 μελέτες, μόνο οι 9 έδειξαν ότι υπάρχει ένας θετικός συσχετισμός. Οι άλλες 103 βρήκαν είτε ότι δεν υπάρχει καμιά σχέση είτε ότι υπάρχει αρνητική σχέση δηλαδή η μείωση του αριθμού των μαθητών σε μια τάξη όχι μόνο δεν βελτιώνει τις επιδόσεις αλλά ενίοτε τις χειροτερεύει. Η εξήγηση είναι απλή: στο βαθμό που η μείωση του μεγέθους των τάξεων σημαίνει περισσότερους καθηγητές, αυτό συνεπάγεται με σταθερό το επίπεδο των δαπανών αφ’ ενός λιγότερα χρήματα για κάθε καθηγητή και αφετέρου και αυτό είναι το πιο σημαντικό μειωμένες απαιτήσεις στην επιλογή του διδακτικού προσωπικού. Ο κυριότερος παράγοντας που φαίνεται να επηρεάζει τις μαθητικές επιδόσεις είναι η ποιότητα του εκπαιδευτικού προσωπικού. Διάφορες μελέτες που λαμβάνουν υπόψη τους όλους τους παράγοντες δείχνουν ότι οι μαθητές που διδάσκονται από καλούς εκπαιδευτικούς θα προχωρήσουν με τριπλάσια ταχύτητα από ότι μαθητές με κακούς εκπαιδευτικούς. Οι επιπτώσεις για τον μαθητή, σύμφωνα με την έκθεση, ενός χαμηλής ποιότητας δασκάλου στα πρώτα χρόνια του σχολείου, μπορεί όχι απλώς να είναι αρνητικές αλλά και μη αντιστρέψιμες. Όπως δείχνει μια σειρά ερευνών, οι μαθητές που δεν κάνουν αρκετή πρόοδο τα πρώτα χρόνια στο δημοτικό σχολείο, λόγω ενός κακού δασκάλου, έχουν ελάχιστες πιθανότητες να ανακάμψουν αργότερα. Τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα στρατολογούν συστηματικά τους πιο προικισμένους για να τους εντάξουν στο εκπαιδευτικό προσωπικό. Αυτό το επιτυγχάνουν μέσω της αυστηρής επιλογής των ατόμων που θα φοιτήσουν σε παιδαγωγικές ακαδημίες ή ανάλογα ιδρύματα. Τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο στρατολογούν τους δασκάλους από το κορυφαίο 5% 30% των αποφοίτων. Στην Κορέα από το 5%, στη Φινλανδία από το 10% και στο Χονγκ Κονγκ και τη Σιγκαπούρη από το 30%. Αντίστροφα τα κακά εκπαιδευτικά συστήματα συνήθως ελκύουν τους χειρότερους. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Μέση Ανατολή όπου το επίπεδο της παιδείας είναι ιδιαίτερα χαμηλό οι δάσκαλοι προέρχονται από το χειρότερο 30%. Το ίδιο παρεμπιπτόντως ίσχυε και μέχρι πρόσφατα στις ΗΠΑ! Ένα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο των καλών εκπαιδευτικών συστημάτων είναι ότι δίνουν μεγάλη έμφαση στη σωστή επιλογή των ατόμων που θα αναλάβουν ηγετικό ρόλο στο σχολείο (διευθυντές, γυμνασιάρχες λυκειάρχες). Όλες οι έρευνες δείχνουν ότι χωρίς έναν αποτελεσματικό και ικανό ηγέτη, ένα σχολείο είναι αδύνατο να αναπτύξει μια κουλτούρα υψηλών προσδοκιών ή να προσπαθεί να επιτύχει συνεχή βελτίωση. Ο μοναδικός ρόλος και η μοναδική υποχρέωση του διευθυντή ενός σχολείου είναι να επιβλέπει την ποιότητα της διδασκαλίας του απασχολούμενου εκπαιδευτικού προσωπικού. Δεν έχει καμιά άλλη γραφειοκρατική υποχρέωση, έτσι ώστε να μπορεί να αφοσιωθεί απερίσπαστα στο έργο του, που είναι η βελτίωση της διδασκαλίας των υφισταμένων του.

xsap_04281801

divide_3

Καπνοαπαγόρευση;
Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο! (Κώστας Χριστοδουλής)


Ήταν τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν ο μέντορας και σύζυγος της Άννας Βίσση, ο γνωστός τραγουδοποιός Νικόλαος Καρβέλας, τάραζε τα νερά της δισκογραφίας μ’ ένα προφητικό και άκρως επαναστατικό τραγούδι. Ήταν λίγο μετά, αφότου το οιδιπόδειο σύμπλεγμα του Νίκου εκφραστεί στο πρόσωπο της sexy θείας Λόλας με τα πρόστυχα τα μαύρα τα εσώρουχά της, made in Kallithea. Ακόμα ηχεί ο επιτακτικός τρόπος με τον οποίο ο Καρβέλας, με το πετσετέ μαλλί, τραγουδούσε ως απόλυτος ροκάς στην Άννα Βίσση, το επίκαιρο όσο ποτέ: «ή το τσιγάρο ή εγώ, τελεσίγραφο». Η Άννα ανήμπορο κορίτσι τότε, περίμενε υπομονετικά να εκτοξευθεί η διεθνής της καριέρα στα ύψη, για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της και να απαντήσει στο τελεσίγραφο του μέντορά της. Αυτό δεν άργησε να γίνει. Μετά την τεράστια επιτυχία της στην Eurovision, όπου ακόμη παραμιλάει σύμπασα η Ευρώπη, βρήκε το σθένος όχι μόνο να παραμείνει φανατική καπνίστρια και στο δίλλημα του Νίκου να απαντήσει «τσιγάρο» αλλά τον καταράστηκε λέγοντάς του «απόψε θέλω να βγεις, μ’ όλες τις τσούλες της γης». Έκτοτε ο Καρβέλας παραπαίει καλλιτεχνικά φτιάχνοντας κιτς τραγουδάκια –μάλλον παρατραγουδάκια και συμβιώνοντας με την Ανίτα Πάνια, ενώ αντίθετα η Άννα Βίσση, φέτος το καλοκαίρι τραγούδησε στο Ηρώδειο. Με τον ίδιο απολυταρχικό τρόπο έρχεται τώρα και το Υπουργείο Υγείας βάζοντας ως Δαμόκλειο σπάθη σε όλους μας το ίδιο δίλλημα, με τη διαφορά, πως οι απαντήσεις σαν της Αννούλας, θα πληρώνονται με 500 ευρα. Όλα αυτά βέβαια έχουν μια εθνική βάση: να προστατέψουμε το σύστημα Υγείας που είναι προ των πυλών να τιναχτεί στον αέρα εξαιτίας των ασθενειών του πνεύμονα. Άντε πες τώρα στους κατοίκους του Ασπρόπυργου και της Ελευσίνας, καθώς και στους ενοίκους της οδού Πατησίων, πως για τις χρόνιες νόσους του πνεύμονα ευθύνεται αποκλειστικά το τσιγάρο. Ακόμη κι η φουκαριάρα η μάνα μου δεν θα είχε τόση πρεμούρα να κόψω το τσιγάρο, όση το Υπουργείο Υγείας. Είναι βλέπετε η καινούργια πολιτική υγείας που ακολουθείται στην Ευρώπη. Μην εκπλαγείτε αν σε μερικά χρόνια, με την ίδια λογική μας κόψουν το κρέας, επειδή αυξάνει τη χοληστερίνη, η οποία είναι κι αυτή μια σοβαρή αιτία ασθενειών. Το τσιγάρο, εκτός από απόλαυση, θεωρείται από πολλούς ο μοναδικός φίλος που καίγεται για σένα στις δύσκολες στιγμές. Πόσα βράδια δεν τα έχουμε περάσει καταρρίπτοντας το ρεκόρ των Ολυμπιακών αγώνων στη σκυταλοδρομία, αφού η σκυταλοδρομία των τσιγάρων είναι μοναδική: με την καύτρα της τελευταίας τζούρας, ανάβεις το επόμενο. Ακόμη το τσιγάρο εκτελεί χρέη ρολογιού, αφού είναι πολλές οι φορές, που ο χρόνος μετριέται μ’ αυτό. «Έλα μωρέ, ένα τσιγάρο δρόμος είναι…», ή «ένα τσιγάρο και φύγαμε» είναι οι συνηθισμένες φράσεις των καπνιστών και όχι μόνο. Δε χρειάζεται να αναφέρουμε την αξία του τσιγάρου στη διαδικασία του έρωτα και της συνεύρεσης των ζευγαριών. Είναι ο αφέτης που κηρύττει την έναρξη και τη λήξη των «εχθροπραξιών», αφού «ένα τσιγάρο πριν κι ένα τσιγάρο μετά», σηματοδοτεί την πλήρη επιτυχία της συναίνεσης των ζευγαριών. Η αλήθεια είναι πως η βιομηχανία του τσιγάρου, εδώ και χρόνια, αργά αλλά σταθερά έχει καταφέρει να ταυτίσει το τσιγάρο με κάθε δραστηριότητα της ζωής μας. Σ’ αυτό, εκτός από τη διαφήμιση βοήθησε και ο κινηματογράφος ο οποίος στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 έκανε καλή δουλειά και πέρασε στο υποσυνείδητο το τσιγάρο ως απαραίτητη συντροφιά σε κάθε μας κίνηση. Χρειάζεται σκέψη για τη λύση ενός προσωπικού ή κοινωνικού προβλήματος; Η φλόγα του τσιγάρου είναι απαραίτητη για την καλύτερη δυνατή λύση. Υπάρχει μοναξιά; Μελαγχολία; Κούραση; Χαρά; Το τσιγάρο εκεί, πιστός σύντροφος όπως η σκιά που δε μας αποχωρίζεται ποτέ. Πώς λοιπόν, κύριε υπουργέ, μας ζητάς να ξεφύγουμε απ’ αυτόν τον εθισμό κι απ’ αυτή την απόλυτη ταύτιση; Οι fan της 7ης Τέχνης έχουν ταυτίσει πολλούς αγαπημένους τους ηθοποιούς, μ’ ένα τσιγάρο στο στόμα. Όταν αναφερόμαστε στη Rita Heyworth πάντα θα μας έρχεται στο μυαλό η κλασική σκηνή με την πανέμορφη Gilda να φυσά νωχελικά τον καπνό της έτοιμη για το πιο αισθησιακό στριπτίζ στην ιστορία του κινηματογράφου, έστω αν αυτό το έκανε βγάζοντας μόνο το γάντι της. Το ίδιο ισχύει με τη Lauren Bacall και τον Humphrey Bogard, που τους μάθαμε στην ταινία «Η σειρήνα της Μαρτινίκα», όπου ξεκίνησε ο έρωτάς τους, όταν η Bacall μπαίνοντας στο μπαρ ζητά φωτιά… για να ανάψει το τσιγάρο της. Να θυμηθούμε τον Gable, από τους πιο γοητευτικούς του κινηματογράφου, που τον έχουμε ταυτίσει μ’ ένα πούρο στο στόμα, κυρίως στην κλασική ταινία «Ο Παίχτης», αλλά και οι «σκληροί» του Hollywood, όπως ο Marlon Brando, o James Dean κ.ά. φωτογραφίζονταν πάντα μ’ ένα τσιγάρο στο χέρι ή στα χείλη. Επίσης ας θυμηθούμε τις ντίβες της εποχής, τη Sophia Loren Marlene Dietrich, αλλά και τη σημερινή Monica Belucci και την πιο χαρακτηριστική σκηνή των ημερών μας, με την Sharon Stone να απολαμβάνει τη λάμψη της γοητείας της στο Basic Instict. Δεν ξεχνάμε βέβαια τον Robert De Niro, Nicolson και πολλούς άλλους που δε χάνουν την ευκαιρία να απολαύσουν ένα πούρο μπροστά στο φακό, αλλά και τη δική μας τη Μελίνα Μερκούρη που πάντα ήταν μ’ ένα τσιγάρο αναμμένο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα θα το έχει η Λιάνα Κανέλλη, η οποία εισήγαγε στον τηλεοπτικό φακό τη «σκυταλοδρομία τσιγάρων» που αναφέραμε παραπάνω, και τώρα είναι αναγκασμένη ή να εξαφανιστεί από την τηλεόραση ή να ξεσπάει τα νεύρα της στους καλεσμένους. Άσε που επικρατεί ένα μπάχαλο με τις οδηγίες και τους κανονισμούς που ακόμη δεν έχουν φτάσει στα χέρια των καταστηματαρχών. Οι απορίες είναι πολλές… Ό,τι καπνίζει, συλλαμβάνεται; Αν ας πούμε, σε μία ταβέρνα καπνίζει το τζάκι γιατί έχει νοτιά, θα το συλλάβουνε; Ο ναργιλές επιτρέπεται; Η πίπα; Το τσιμπούκι; Το πιο ωραίο όμως είναι, πως για την τήρηση των κανονισμών που τώρα θεσμοθετούνται, θέλουν να πετάξουν το μπαλάκι στη Δημοτική Αστυνομία. Αυτό σημαίνει πως βρέθηκε το άλλοθι για να μεταφέρει ο σερίφης της πόλης μας το γραφείο του στο καφενείο, έτσι ώστε να ελέγχει άμεσα τους παραβάτες και να κόβει τις κλήσεις πάραυτα. Εκτός κι αν οι θαμώνες κάνουν τα στραβά μάτια και τον αφήνουν να κερδίζει στην «ξερή», έτσι ώστε να κάνει κι αυτός «τη στραβή μύτη» και να μη μυρίζει τον καπνό από τα τσιγάρα. Μεγάλη προσοχή κι αυτοσυγκράτηση χρειάζεται στους δημόσιους χώρους όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση ντερτιού και καψούρας, γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος να πέσουμε στην παγίδα και να τραγουδήσουμε τα απαγορευμένα από το Υπουργείο τραγούδια, όπως:

  1. Στο άδειο μου πακέτο απόψε μπήκες Φ. Νικολάου
  2. Τσιγάρο ατέλειωτο – Σ. Μάλαμας
  3. Στο τσιγάρο που κρατώ – Γ. Κότσιρας
  4. Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια – Χ. Κυριαζής
  5. Ανάβω δυο τσιγάρα – Χ. Αλεξίου
  6. Τι σου ’κανα και πίνεις τσιγάρο στο τσιγάρο – Π. Πάνου
  7. Άναψε το τσιγάρο – Μ. Αγγελόπουλος
  8. Πρωινό τσιγάρο – Νότης Μαυρουδής.
  9. Τι μου τη χάρισες λοιπόν την ταμπακιέρα
  10. Smoke on the water – Deep Purple
  11. Cigarettes and Alcohol – Oasis
  12. Smoke, smoke that cigarette – Willie Nelson

xsap_06421102

divide_3

Έχω ένα όραμα μια σκέψη…


VictrolaΩρομίσθιος στην εκπαίδευση… Μισθός με την ώρα.. Μάθημα με την ώρα… Εκπαιδευτικοί να τρέχουν από σχολείο σε σχολείο. Κομματιασμένη «εκπαίδευση». Λίγο από εδώ, λίγο από εκεί. Ένας ολόκληρος κόσμος μέσα στα σχολεία, δίπλα μας αλλά τόσο μακριά μας. Νέα παιδιά οι περισσότεροι, με τη φλόγα πολλές φορές να τρεμοσβήνει κάτω από τις καταθλιπτικές καταστάσεις που κουβαλάνε στο τέλος κάθε μήνα από διευθυντή σε διευθυντή για να «βεβαιώσει» την παρουσία τους. Αγώνας για λίγα ευρώ που πάντα έρχονται μετά από πολύ καιρό. Αγώνας για να συγκεντρωθεί μια προϋπηρεσία, το σκαλοπάτι που θα βοηθήσει τη πολυπόθητη είσοδο στο «πάνω μέρος» της εκπαίδευσης. Στους μόνιμους… Να τους γράψουμε στους συλλόγους μας!!! Είναι ένα κομμάτι από εμάς. Μαλώματα στη Γενική Συνέλευση της Δ.Ο.Ε. Για τη συνδρομή που θα πληρώνουν. Για το αν θα ψηφίζουν και με ποιες διαδικασίες. Να τους γράψουμε στους συλλόγους μας!!! Είναι ένα κομμάτι από εμάς. Και κοντά σ’ αυτό ο συνηθισμένος διαγωνισμός επαναστατικότητας. Να διοριστούν όλοι!!! Τώρα!!! Τ’ ακούω όλα αυτά και νιώθω πως είναι πολύ υποκριτικά. Έχω την αίσθηση πως το μάλωμα γίνεται για τους ψήφους τους και όχι για τα προβλήματά τους. Έχω την αίσθηση πως πρέπει να βρουν τις δικές τους συλλογικότητες και να ψηλαφίσουν τους δικούς τους δρόμους που θα βελτιώσουν την καθημερινότητά τους. Να στηριχτούν στις δικές τους πλάτες και μετά να το παίξουμε εμείς «προστάτες». Ίσως θα πρέπει να μελετήσουμε καλύτερα την ιστορία με τις συλλογικότητες των αναπληρωτών όταν καταργήθηκε η επετηρίδα. Και δεν εννοώ φυσικά την πάλαι ποτέ Π.Ε.Α.Ε… …Και αυτοί κι εμείς…

xsap_06121201

divide_3

Κι εκεί που όλα είχαν τελειώσει να και ο Γιάννης ο Στεφανίδης με το κείμενο του.  Αυθαίρετες σκέψεις και αυθαίρετα μπαί­νει στο τέλος αυτού του φυλλαδίου. Συμμετοχή της τελευταίας στιγμής γιατί χατίρι δεν μπορώ να χαλάσω σε φίλους που εκθέ­τουν τον εαυτό τους και τις σκέψεις τους… Γιατί σήμερα έχουμε ανάγκη από το να εκθέτουμε τις σκέψεις μας. Έστω και αυθαίρετα… Έστω και την τελευταία στιγμή…

Πλίνθοι και κέραμοι λοιπόν Χ4

Μπάρμπα – Γιάννη γιατί δούλευες με τα κανάτια ;


Δεκαετία του 1870. Στους δρόμους της Αθήνας κυκλοφορεί ο Μπάρμπα Γιάννης ο κανατάς. Τα κανάτια του είναι περιζήτητα. Έξι μέρες της βδομάδας, ο Μπάρμπα Γιάννης, ρακένδυτος και ξυπόλυτος, περιφέρεται με τον ψωραλέο γαϊδουράκο του στους δρόμους της Πλάκας και του Ψυρρή, πουλώντας τα κανάτια του Και την Κυριακή, με ύφος εκατομμυριούχου χρυσοκάνθαρου, …κάνει τη μεγαλοπρεπή εμφάνισή του στην πλατεία Συντάγματος, ευσταλής και ωραίος. Καλοζωισμένος δανδής, ντυμένος με την τελευταία λέξη της μόδας. Με ένα σάλι βαρύτιμο στον ώμο, το μπαστουνάκι με την ασημένια λαβή στο χέρι και πούρο Αβάνας στο στόμα.. Να γιατί δούλευα με τα κανάτια κυρ δάσκαλε, το επάγγελμα του κανατά ήταν προσοδοφόρο. Είχα κάνει λεφτά που μου επέτρεπαν ζωή «λουσάτη».

XSAP_18201201

Κυριακή 5 Οκτώβρη 2008 …εφημερίδα αναφερόμενη στον Μπαρμπα Γιάννη: … «Τι ήτο κατά βάθος;» ο Μπάρμπα Γιάννης, «Τρελός ή φιλόσοφος; …. `Η μεγαλοφυής και μέγας φαρσέρ και σατιριστής, ο οποίος εκορόιδευσε, εγλέντησε και ενέπαιξεν εκατόν και πλέον χιλιάδας έξυπνων δήθεν και εκ συνθήκης σοβαρών Αθηναίων;»… …φθάνει μόνον να φορεί γάντια διά να εισέλθει εις τον καλόν κόσμον και μ’ ένα υψηλό καπέλο είχε μάθει, φαίνεται ότι εις το ρωμέικο ημπορείς να έχεις πέρασιν χωρίς κεφάλι, όχι όμως και χωρίς καπέλο του λούσου κατόρθωσε να γίνει εις μίαν εβδομάδα πανελλήνιος. …Απλούς καραγκιόζης, … Ή μεταρρυθμιστής και επαναστάτης κοινωνικός… Ή μήπως εξ υπολογισμού, διά να κερδίσει όνομα, φήμην, πελάτας, κέρδη και ευμάρειαν;

…..………………………………………..

Δεκαετία του 2010. Στα σχολεία της Αθήνας ( και όχι μόνον ) κυκλοφορεί ο Μπαρμπα Γιάννης ο Έλληνας δάσκαλος. Οι μαθητές του τον αγαπούν πολύ αλλά μερικές φορές τον λυπούνται το φουκαρά όπως περιφέρεται από σχολείο σε σχολείο φτάνοντας ιδρωμένος και κατάκοπος. Τους μιλά για μια όμορφη κοινωνία που μπορούν να διαμορφώσουν με αξίες και ιδανικά ,με ανθρώπινη κατανόηση και αγάπη για το περιβάλλον και απορούν που το βρίσκει το κουράγιο να τους μιλά για θέματα που ούτε στα δευτεροκλασάτα παιδικά προγράμματα δεν «παίζουν» πια στην τηλεόραση. Φαίνεται πως δεν έχει κατανοήσει ακόμα ότι «εις το ρωμέικο ημπορείς να έχεις πέρασιν χωρίς κεφάλι, χωρίς νόησιν, όχι όμως και χωρίς μέσον, χωρίς την χείραν η οποία θα σε ανυψώσει ως τον φελόν εις τον αφρόν… εσύ λοιπόν γιατί δουλεύεις κυρ δάσκαλε εις ένα επάγγελμα που δεν σου επιτρέπει ζωή « λουσάτη»;

…..………………………………………..

Κυριακή 3 Μαΐου 2009 …εφημερίδα αναφερόμενη στον Μπαρμπα Γιάννη το δάσκαλο: Δάσκαλε, γιατί δίδασκες; (τους μαθητές σου….) Οι αυριανοί δάσκαλοι, όμως, φαίνεται πως είναι ρεαλιστές. Έτσι, το 90,6% προτιμά το συγκεκριμένο επάγγελμα επειδή προσφέρει σταθερές και σίγουρες συνθήκες εργασίας. Το 86% διότι αφήνει περισσότερο χρόνο ενασχόλησης με τη δική του οικογένεια. Το 84,3% λόγω του μεγαλύτερου διαστήματος διακοπών. Το 76% εξαιτίας της εύκολης επαγγελματικής αποκατάστασης… Το 69,9% γιατί το θεωρεί ξεκούραστο επάγγελμα!!!!!!!!!!!!!!

…..………………………………………..

Και δυο σκόρπιες σκέψεις …. Ίσως και να ΄ναι συναφείς: Αν και όλες οι κοινωνίες δημιουργούν οι ίδιες τις φαντασιακές σημασίες τους (δηλαδή τους θεσμούς, τους κανόνες, τις πεποιθήσεις, τις αντιλήψεις κτλ.), δεν έχουν όλες συνείδηση του γεγονότος αυτού….. Πολλές κοινωνίες συγκαλύπτουν τον κοινωνικό χαρακτήρα της θέσπισης των σημασιών τους, αποδίδοντας τη θέσμιση και τη θεμελίωσή τους σε εξωκοινωνικούς παράγοντες. Πώς θα ήταν τα μέσα ενημέρωσης αν δεν εγκλωβίζονταν στον ξύλινο πολιτικό λόγο, στα δρώμενά του και στο «ψέμα αίμα – σπέρμα»; Κ. ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ, Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑΣ ….Υπάρχει μια νοοτροπία που θέλει να τα απλοποιήσει όλα. Κι αναρωτιέμαι γιατί; Γιατί οι άνθρωποι δεν πρέπει να μοχθούν; Γιατί ο καρπός τού μόχθου περιφρονείται τόσο πολύ, ενώ τόσο ανάγκη τον έχουμε τώρα; …. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς τι θα παραλάβει και από ποιους η νέα γενιά με την οποία τόσο πολύ ασχολείται η παρούσα κατάσταση. Τι σκοπό έχουν άραγε οι υπεύθυνοι που μεταχειρίζονται τόσο άσχημα την κοινωνική ενημέρωση; Τι τέλος πάντων θέλουν να παραδώσουν και από ποιους το παρέλαβαν;

Για την αυθαίρετη σύνταξη:  Γιάννης Στεφανίδης, Δάσκαλος

Ιούν 4, 2009 - Πλίνθοι & κέραμοι, Πλίνθοι & κέραμοι στο χαρτί    Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πλίνθοι & κέραμοι Νο10

Πλίνθοι & κέραμοι Νο10

titlos10

Πλίνθοι και κέραμοι x5 Ξεκίνησα να γράφω πριν από 6 χρόνια. Δυο φορές το χρόνο, Οκτώβριο και Ιούνιο σε κάθε Γενική Συ­νέλευση του Συλλόγου. Και ενδιάμεσα σκόρπια κείμενα που μοιραζόταν σε φίλους και γνωστούς. Τον περασμένο Οκτώβρη για πρώτη φορά δεν ήμουν συνεπής στο ραντεβού. Σήμερα βγαίνει ετούτο το φυλλάδιο έχοντας και κείμενα του Θανάση Βά­σιου, του Γιάννη Στεφανίδη, του Κώστα Χριστοδουλή κι ένα ποίημα του Γρηγόρη Λυμπεράκη. Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένοι διαφορετικών ανθρώπων με μια κόκκινη κλωστούλα να τους ενώνει. Άλλοτε χοντρή, άλλοτε λεπτή σχεδόν έτοιμη να σπάσει. Πάντα υπαρκτή όμως και ελπίζω ανθεκτική… Πλίνθοι και κέραμοι x5 Κείμενα που γράφτηκαν όχι για να ενημερώσουν, να καθοδηγήσουν. Κείμενα, αφορμές ελπίζουμε για συζήτηση. Ένα χάρτινο blog για να είμαστε και μέσα στη μόδα των καιρών. Κι επειδή η τεχνολογία έχει προχωρήσει αυτή η συζήτηση μπορεί να συνεχιστεί και σε κανονικό blog στο www.xsap.gr/blog


απ’ την αρχή ξανά λοιπόν… …διαγράψαμε έναν κύκλο για να βρε­θούμε εκεί που ξεκινήσαμε; «Αυτό που κάνετε μου θυμίζει έντονα το μαρτύριο του Σίσυφου» λέει η Γ. κου­νώντας το κεφάλι. Το μαρτύριο του Σίσυφου. Ν’ ανεβαίνεις την πλαγιά φορτωμένος με μια πέτρα και μόλις φτάσεις στην κο­ρυ­φή αυτή να κυλά κάτω και να ξεκινάς απ’ την αρχή. Το αιώνιο παράδειγμα της ματαιότητας κάθε προσπάθειας… Σκέφτομαι.. Ο Alber Camus, (Αλμπέρ Καμύ στα Νεοελληνικά – αλήθεια δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω πως α­κρι­βώς «μετα­­φρά­ζουμε» τα ξένα ονόματα) στο κλασσικό έργο του «Ο μύθος του Σισύφου – Δοκίμιο για το παρά­λογο» δίνει μια διαφορετική διάσταση. Επειδή πάντα μας αρέσει να βλέπουμε τις προσπάθειες μας με θετικό πνεύμα την ενστερνίζομαι και την παραθέτω αποσπασματικά: (Μετάφρ., Βαγγέλης Χατζηδημητρίου, Μπουκουμάνης, 1973) «…Έχουμε ήδη καταλάβει πως ο Σίσυφος είναι ο παράλογος ήρωας. Τα πάθη του τον συνιστούν πε­ρισσότερο απ’ το μαρτύριό του… Οι μύθοι φτιάχνονται για να τους ζωογονεί η φαντασία. Σ’ αυτόν βλέ­πουμε μόνο όλη την προσπάθεια ενός τεντωμένου κορμιού ν’ ανασηκώσει την πελώρια πέτρα, να τη γυρίσει και να την κάνει ν’ αναρριχηθεί σε μια πλαγιά που έχει ανεβοκατέβει εκατό φορές. Βλέπουμε το συσπασμένο πρόσωπο, το κολλημένο πάνω στην πέτρα μάγουλο, τον ώμο που δέχεται το λασπωμένο όγκο, το πόδι που τον στηρίζει, τη διαστολή των μυώνων, την ανθρώπινη σιγουριά δυο χεριών γεμάτων γη. Στο έπακρο αυτής της τρομερής προσπάθειας, της μετρημένης με το χωρίς ουρανό διάστημα και το χωρίς βάθος χρόνο, ο σκοπός εκπληρώνεται. Ο Σίσυφος τότε, κοιτάζει την πέτρα να κατηφορίζει σε με­ρικές στιγμές προς αυτόν το χαμηλό κόσμο απ’ όπου θα πρέπει να την ανεβάσει πάλι στην κορυφή. Ξα­νακατεβαίνει στην πεδιάδα. Όσο διαρκεί αυτή η επιστροφή, αυτή η παύση, ο Σίσυφος μ’ ενδιαφέρει. Ένα πρόσωπο που βασανί­ζεται τόσο κοντά στις πέτρες είναι ήδη πέτρα. Βλέπω αυτό τον άνθρωπο να ξαναπηγαίνει, βαδίζοντας βαριά μα σταθερά, προς το ατέλειωτο μαρτύριο. Αυτή η ώρα που είναι σα μια αναπνοή και ξανάρχεται το ίδιο σίγουρα με τη δυστυχία του, αυτή η ώρα, είναι η ώρα της συνείδησης. Σε κάθε μια απ’ τις στιγ­μές της, από τότε που αφήνει την κορυφή και κατευθύνεται σιγά – σιγά προς τις τρώγλες των θεών, εί­ναι υπέροχος μέσα στη μοίρα του. Είναι πιο δυνατός από το βράχο του. Εάν αυτός ο μύθος είναι τραγικός, είναι γιατί ο ήρωάς του έχει συνείδηση. Πράγματι, που θα βρι­σκόταν ο πόνος του, εάν σε κάθε βήμα τον ενθάρρυνε η ελπίδα της επιτυχίας; … Αλλά δεν είναι τραγικός παρά στις σπάνιες στιγμές που αποκτά συνείδηση. Ο Σίσυφος, προλετά­ριος των θεών, ανίσχυρος κι επαναστατημένος, ήξερε όλη την έκταση της άθλιας ύπαρξής τους: είναι εκ2009-06-04_233442είνη που σκέφτεται όσο διαρκή η κατάβασή του. Η σύνεση με την οποία δέχεται το μαρτύριό του συμπληρώνει την ίδια στιγμή τη νίκη του. Δεν υπάρχει μοίρα που να μη νικιέται με την περιφρόνηση… …Αφήνω τον Σίσυφο στους πρόποδες του βουνού. Πάντα ξαναβρίσκει κανείς το φορτίο του. Ο Σίσυ­φος όμως, συμβολίζει την ανώτερη πίστη που αρνιέται τους θεούς κι ανυψώνει τους βράχους. Κι εκεί­νος κρίνει πως όλα είναι καλά. Αυτό το σύμπαν, αδέσποτο στο εξής, δεν του φαίνεται άκαρπο ούτε μά­ταιο. Ο κάθε κόκκος της πέτρας, η κάθε λάμψη αυτού του γεμάτου νύχτα βουνού πλάθει, μονάχα γι’ αυτόν, τη μορφή ενός κόσμου. Ακόμα κι ο ίδιος ο αγώνας προς την κορυφή φτάνει για να γεμίσει μια ανθρώπινη καρδιά. Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.»


απ’ την αρχή ξανά λοιπόν… …και όταν γράφονται αυτές οι γραμμές η σκέψη γυρίζει στο Θοδωρή Έξαρχο. Να υψώνει το χέρι και τη φωνή υπερασπιζόμενος έναν ακηδεμόνευτο συμμετοχικό συνδικαλισμό. Πριν από δυόμισι δεκαετίες. Σ’ ένα συνδικαλιστικό τοπίο στείρας κομματικής αντιπαράθεσης. Με το Λόγο στις Συνελεύσεις και στα Σχολεία να δονείται από κομματικό πατριωτισμό. Με τις Ιδεολογίες να είναι όχι εργαλεία ανάλυσης των προβλημάτων αλλά τα τείχη που χώριζαν εργαζόμενους, τα άλλοθι για κάθε συμπεριφορά. Η «Αδέσμευτη Πάλη» στην αρχή, το «Ενωτικό» στη συνέ­χεια φιλοδοξούσε να μπει σφήνα, έστω και σε τοπικό επίπεδο, σ’ αυτή την πραγματικότητα που έμοιαζε τόσο στέρεη και αμετάβλητη. Όχι να αποϊδεολογικοποιήσει τα προβλήματα, αλλά να δώσει τη δυνατότητα να βγουν στην επιφάνεια όμορφες σκέψεις και πραγματικοί προβληματισμοί. Για να λειτουρ­γήσουμε όχι σαν πέντε ξεχωριστά συνδικάτα στη συσκευασία του ενός, αλλά ως εργαζόμενοι που αντι­μετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα. Για να δράσουμε κοινά, δεσμευμένοι μόνο από τις αποφάσεις των Γενικών μας Συνε­λεύσεων και όχι με μια τυπική ενότητα καταστατικών αρχών που εφαρμό­ζονταν κατά το δοκούν,. Δεν ξέρω τι πετύχαμε απ’ όλα αυτά, αλλά ο Σύλλογος Αγίου Δημητρίου πάντα είχε μια διαφορετική συνδικαλιστική αύρα. Στις Γενικές Συνελεύσεις, στις κινητοποιήσεις, στην καθη­μερινότητα των Σχολείων. Είκοσι χρόνια μετά το «Ενωτικό» έγινε κι αυτό κατεστημένο. Το νιώθαμε, άλλος λίγο άλλος πολύ, όσοι σχεδόν μόνιμα συμμετείχαμε σ’ αυτό. Αν και δημιούργησε μια δυναμική πολλοί βολεύτηκαν απ’ αυτή την κατάσταση. Είκοσι χρόνια μετά άλλαξε και το συνδικαλιστικό τοπίο. Η αποδόμηση της συλλογικής δράσης σε όλα τα επίπεδα μας οδήγησε στην κυριαρχία του παραγοντισμού που αντλεί «νομιμότητα» από τα διαλυμένα πλέον κομματικά γραφεία. Ο Λόγος απουσιάζει από τις Γενικές Συνελεύσεις και τα διαλλείματα στα σχολεία όλο και περισσότεροι σκύβουμε τα κεφάλια πάνω από τα τετράδια των παιδιών αδιαφορώντας(;) για τα τεκταινόμενα. 2009-06-04_233442Είκοσι χρόνια μετά αλλάξαμε κι εμείς. Ο Θανάσης όλο και λιγότερο μιλάει σαν Έξαρχος, ο Γρηγόρης «χάνεται» όλο και πιο συχνά. Ο Γιώργος άλλαξε το επίθετό του, ο Μανώλης θέλει να γυρίσει ταινία στο σχολείο, ο Γιάννης μιλάει για άλλες καταστάσεις, ο Γιώργος νευριάζει συχνότερα, η Σταυρούλα έμεινε μόνη… Κι εγώ είμαι λιγότερο σίγουρος από κάθε άλλη φορά στο τι κάνω… Ήταν εύκολο να πούμε: – Άστο να συνεχιστεί… όσο τσουλάει… Δεν ξέρω γιατί δεν το κάναμε… Ίσως γιατί, αιθεροβάμονες ακόμη, πιστεύουμε πως μπορούμε να προσπαθήσουμε ν’ «αλλάξουμε τον κόσμο»… «Βαυκαλιζόσαστε μ’ οράματα μεγάλα, με φρούδες ελπίδες και ουτοπίες» σιγοψιθυρίζει το διαβολάκι απ’ τη γωνία… Ίσως… απ’ την αρχή ξανά λοιπόν… επαναπροσδιορίζοντας σχέσεις, συμπεριφορές, δράσεις… …και καλοδεχούμενος όπως πάντα κάθε συνοδοιπόρος….

bomb4

…Έτσι… όπως χιλιάδες μέρες πριν όπως χιλιάδες μέρες μετά! Έτσι θα προχωράμε. Με υψωμένα τα χέρια και ανοιχτές τις παλάμες! …Έτοιμες… Έτοιμες να σφίξουν δυο κόκκινα τριαντάφυλλα Έτοιμες να σχηματίσουν το σήμα της νίκης. Έτοιμες να χαϊδέψουν την απέραντη μοναξιά μας…

Γρηγόρης Λυμπεράκης

bomb4

2009-06-04_233945 Για τον παραλογισμό του εκπαιδευτικού συστήματος στη μικρή Ελλαδίτσα μας πολλά έχουν ειπωθεί. Παραλογισμός που στηρίζεται και στη φεουδαρχικού τύπου αντίληψη της πολιτικής που ενστερνίζονται οι εκάστοτε κυβερνώντες. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως το «έχει μπάρμπα στην Κορώνη» ζει και βασιλεύει τον 21ο αιώνα στη χώρα μας. Απόνερα αυτής της αντίληψης είναι οι χιλιάδες μικρές τρύπες στο κάθε φορά νομικό πλαίσιο ώστε να βολεύονται και να εξυπηρετούνται ψηφοφόροι, οπαδοί αλλά και «αντίπαλοι». Για τον «επίσημο» κομματικοδίαιτο συνδικαλισμό, «επαναστατικό» και «συμβιβασμένο» τέτοια θέματα προσπερνιόνται εύκολα μια και αποτελούν και συνδικαλιστική εκλογική πελατεία. Μικρό παράδειγμα μιας τέτοιας τρύπας είναι και οι αποσπάσεις εκπαιδευτικών σε Διοικητικές Υπηρεσίες. Τα λέει όμως καλύτερα ο Θανάσης Βάσιος στην καταγγελία που έκανε πριν λίγο καιρό στο Συνήγορο του Πολίτη: «Αγαπητοί κύριοι. Με την εγκύκλιο 43659/Δ2/14-04-09 καλούνται οι εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθμιας και Δευτε­ροβάθμιας εκπαίδευσης να υποβάλουν αίτηση απόσπασης για το σχολικό έτος 2009-2010 σε υπηρεσίες και φορείς αρμοδιότητας του ΥΠΕΠΘ. Στο κεφάλαιο Α2 της εγκυκλίου αναφέρεται ότι οι εκπαιδευτικοί που αποσπώνται στην Κεντρική Υπηρεσία του ΥΠΕΠΘ, στη Δ/νση Διοικητικής και Οικονομικής Στήριξης του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, στα Γραφεία των Περιφερειακών Δ/νσεων Εκπ/σης, των Διευθύνσεων και Γραφείων Εκπαίδευσης, στα Γραφεία Φυσικής Αγωγής και τα Γραφεία Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης καθώς και στον Ο.Ε.Ε.Κ θεμελιώνουν δικαίωμα υποβολής αίτησης μετάθεσης και λαμβάνουν μονάδες μετάθεσης της οργανικής τους θέσης σύμφωνα με τη διάταξη της παρ.2 του άρθρου 9 του Ν. 2986/2002 (ΦΕΚ 24Α ). Για να έχει δικαίωμα μετάθεσης ένας εκπαιδευτικός πρέπει να έχει υπηρετήσει στην ορ­γανική του θέση και ανάλογα με τις μονάδες μετάθεσης που συγκεντρώνει καταλαμβάνει τη θέση που επιδιώκει σύμφωνα με το Π. Δ. 50/96. Στον υπολογισμό των μονάδων μετάθε­σης ένα από τα κριτήρια είναι οι συνθήκες διαβίωσης στις έδρες των σχολείων που υπηρέ­τησαν ή υπηρετούν. Μπορεί ένας εκπαιδευτικός ανάλογα με το σχολείο που υπηρετεί να συγκεντρώσει για ένα χρόνο υπηρεσίας μέχρι 12 μονάδες μετάθεσης, όταν για ένα παιδί λαμβάνει 4 μονάδες. Με τη δυνατότητα που παρέχει η εγκύκλιος και το νομικό πλαίσιο μπορεί κάποιος ε­κπαιδευτικός να είναι αποσπασμένος στην Αττική σε μια υπηρεσία του ΥΠΕΠΘ και να λαμ­βάνει τις μονάδες μετάθεσης που αντιστοιχούν στο σχολείο της οργανικής του θέσης που μπορεί π.χ. να είναι στις Κυκλάδες. Αντί για 1 μονάδα μετάθεσης που αντιστοιχεί στα σχο­λεία της Αττικής να λαμβάνει 12 μονάδες μετάθεσης που αντιστοιχούν σε ορισμένα σχολεία των Κυκλάδων ή άλλων περιοχών της Ελλάδας. Η δυνατότητα αυτή δημιουργεί άνιση μεταχείριση μεταξύ των εκπαιδευτικών, κατα­στρατηγεί το δίκαιο, δημιουργεί πεδίο για συναλλαγές και εξυπηρετήσεις ημετέρων και ζητώ να καταργηθεί».

2009-06-04_235214

bomb4

…Δεκέμβρης. Αργά το βράδυ στην καφετέρια με το Θανάση και το Γρηγόρη να συζητάμε παθιασμένα για τις εξελίξεις. Οι λιγοστοί θαμώνες μας κοιτάνε περίεργα. Στην οθόνη ο Αλαβάνος μιλάει για την εξέγερση των νέων, την αρχή μιας νέας ελπίδας που σπέρνει το φόβο στ΄ απανταχού αφεντικά… …Σιωπή… Η αμήχανη σιωπή που ακολουθεί πάντα τις έντονες συζητήσεις… Η ματιά μου πέφτει στο κορίτσι που μας σέρβιρε. Καθισμένο στην άκρη του μπαρ με το κεφάλι σκυμ­μένο απ΄ την κού­ρα­ση. Όλη τη μέρα να δουλεύει με το χαμόγελο στα χείλη. Για 700€. Η τηλεόραση δείχνει γροθιές σηκωμένες, επιμελώς ατημέλητα ντυσίματα, μπλουζάκια με τον Τσεκεβάρα, παλαιστινιακές μαντήλες περίτεχνα ριγμένες… …Το κορίτσι έχει κλείσει τα μάτια. Στα πιο όμορφα χρόνια της είναι πολύ κουρασμένη. Όχι από ανία, ούτε απ’ το πρεσάρισμα των φροντιστηρίων. Έχει φύγει στις δικές της σκέψεις. Δεν έχει την πολυτέλεια της «επανάστασης» της τηλεόρασης. «Έφυγα» μαζί της. Τα πομπώδη συνθήματα έσβησαν πίσω μου… Η «επανάσταση» των μικροαστών μου είναι το ίδιο ξένη με την βαρβαρότητα του καπι­ταλισμού…

xsap_4800060631.jpg

bomb4

Μετά την κρίση τι; (Θανά­σης Βάσιος) 2009-06-05_000551Βρισκόμαστε στη δίνη παγκό­σμιας οικονομικής κρίσης. Άλλες χώρες βρίσκονται στο κέντρο της δίνης και στροβιλίζονται έντονα και άλλες στην περιφέρεια και αναταράσ­σονται λιγότερο. Η εναλλαγή από το κέντρο στην περιφέρεια και αντίστροφα είναι πολύ πιθανή και απρόβλεπτη, γι’ αυτό όλες οι χώρες προσπαθούν, λαμβάνοντας μέτρα, να γαληνέψουν τα νερά. Το γιατί φτάσαμε στην κρίση μπορούν σήμερα να μας το εξηγήσουν όλοι οι οικονομολό­γοι και μάλιστα με πολλές λεπτομέρειες. Όλοι έβλεπαν την ξέφρενη πορεία, λόγω των υπέρμετρων υπερβολών των χρηματο­πι­στω­τικών ιδρυμάτων, δεν μας προειδοποίησαν όμως για το γκρεμό που υπήρχε μπροστά μας. Γνωρίζουμε ότι η κρίση είναι ένα φαινόμενο εγγενές στην οικονομία της αγοράς. Γνωρί­ζουμε επίσης ότι οι βιομηχανίες της Δύσης (ΗΠΑ Ε.Ε ), προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη, μετέφεραν τα τελευταία χρόνια την παραγωγική διαδικασία ανατολικότερα σε χώ­ρες χαμηλού παραγωγικού κόστους και μπορεί αυτή η μετατόπιση να έφερε οικονομικά οφέλη, συνέβαλε όμως στην γεωγραφική αναδιανομή του πλούτου δημιουργώντας νέες οικονομικές δυνάμεις (όπως π.χ. την Κίνα). Ταυτόχρονα τα μεγάλα χρηματοοικονομικά και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κατάφεραν, είτε με τα χρηματιστηριακά παιχνίδια, είτε με την ανεξέλεγκτη χορήγηση δανείων, να υφαρπάξουν το μεγαλύτερο μέρος των αποταμιεύ­σεων, ακόμη και τα μελλοντικά εισοδήματα των εργαζομένων της Δύσης. Αποτέλεσμα όλων αυτών των πρακτικών είναι η διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Ένας μεγάλος αριθμός εργαζομένων μετακινείται από τα με­σαία στρώματα στα χαμηλά και ένας πολύ μικρός μετακινείται στα υψηλά. Το χάσμα που υπάρχει μεταξύ πλουσίων και φτωχών διευρύνεται, γίνεται βάραθρο και συμπαρα­σύρει πολλούς εργαζόμενους. Η βίαιη αυτή μετατό­πιση δεν μπορούσε να έχει θύματα μόνο από τη μία πλευρά. Η παγκόσμια οικονομία στηρίζεται στην αγορά, η αγορά στηρίζεται στην κατανάλωση και για να υπάρξει κατανάλωση χρειάζονται καταναλωτές. Η μείωση της αγο­ραστικής δύναμης των εργαζομένων, μείωσε και την καταναλωτική τους δυνατότητα με αποτέ­λεσμα ενώ έχουμε σήμερα μεγάλη παραγωγή προϊόντων και υπηρε­σιών, να υπάρχει μικρή κατανάλωση. Έτσι όμως δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που αναπόφευκτα οδη­γεί στην ύφεση. 2009-06-05_000639Τα μέτρα τα οποία λαμβάνονται μέχρι σήμερα προσπαθούν, αναβαθμίζοντας κάποια επί μέρους συστήματα (τράπεζες, αυτοκινητοβιομηχανίες κλπ), να κάνουν επανεκκίνηση στο κεντρικό σύστημα. Όσες νότες αισιοδοξίας κι αν προσθέσουν πολύ δύσκολα θα γίνει επα­νεκκίνηση του συστήματος άμεσα. Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν, χωρίς να θέλω να εξο­μοιώσω την κρίση του 1929 με τη σημερινή, θα δούμε ότι έχουν αρκετά κοινά χαρακτηρισ­τικά. Μάλιστα επειδή ο κόσμος σήμερα είναι πιο σύνθετος ίσως και οι λύσεις είναι περισ­σότερο πολύπλοκες. Η κρίση του 1929 ξεπεράστηκε στις ΗΠΑ μέσα σε μια δεκαετία περί­που με τη συνδρομή κυβερνητικών προγραμμάτων που προκάλεσαν γενναία αναδιανομή πλούτου.

Το 1939 οι πλούσιοι κατείχαν το 10% του πλούτου, από το 20% που κατείχαν το 1929. Στις χώρες της Ευρώπης αποτέλεσμα της κρίσης, ήταν η εγκαθίδρυση φασιστικών καθεστώτων και στην ουσία η κρίση ξεπεράστηκε με τη βίαιη αναδιανομή πλούτου που έγινε εξαιτίας του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Σήμερα άλλη λύση πέραν της αναδιανομής του πλούτου προς όφελος των μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων μέσα από κυβερνητικά προγράμ­ματα, δεν υπάρχει. Η αναδιανομή θα γίνει είτε με ελεγχόμενο τρόπο, είτε θα επέλθει ως προϊόν βίαιων συγκρούσεων και αλλαγών.

Μπορεί ο κίνδυνος για εγκαθίδρυση φασιστικών καθεστώτων να μην είναι ορατός, η νόθευση παρ’ όλα αυτά της δημοκρατίας με καταπάτηση των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, με κατα­στρα­τή­γηση των κοι­νωνικών κατακτήσεων στην προσπάθεια να ξεπεραστεί η κρίση χωρίς αναδιανομή του πλού­του, είναι πολύ πιθανή.

Όμως σήμερα το πρόβλημα δεν πρέπει να είναι απλά να ξεπεράσουμε την κρίση, που έτσι κι αλλιώς πρέπει να την ξεπεράσουμε, το πρόβλημα είναι τι ανάπτυξη θέλουμε. Είναι γνωστό ότι καταναλώνουμε ή για να είμαστε ειλικρινείς σπαταλάμε περισσότερα απ’ όσα αγαθά μπορεί να μας δώσει ο πλανήτης. Οι δε ανισότητες στην κατανάλωση είναι τερά­στιες. Αν συνεχίσουμε το ίδιο μοντέλο ανάπτυξης: Αγορά χωρίς όρια – Κατανάλωση χωρίς όρια – Κέρδη χωρίς όρια, θα οδηγηθούμε σε μια περιβαλλοντική φούσκα, η οποία θα θέσει σε κίνδυνο όχι απλά την παγκόσμια οικονομία, αλλά και τη ζωή στον πλανήτη. Οι φυσικοί πόροι είναι πεπερα­σμένοι και δεν επιτρέπεται η κατασπατάλησή τους, απαιτείται χρηστή διαχείριση. Στην παγκόσμια ιστορία συναντάμε πολιτισμούς που τους θαυμάζουμε ακόμη και σή­μερα (Ν. Πάσχα, Μάγια, Ίνκας κ.ά.), οι οποίοι εξαφανίστηκαν κυρίως εξαιτίας της αλόγιστης χρήσης των φυσικών πόρων.(Χρήσιμο θα ήταν να διαβάσουμε το βιβλίο του JARED DIAMOND, ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ εκδ. κάτοπτρο 2006) Αν δεν θέλουμε να έχουμε την τύχη τους, θα πρέπει να αλλάξουμε πορεία. Πολλοί επιστήμονες, όλων των κλάδων, προσπαθούν να δια­μορφώσουν τη νέα πρόταση. Αν θα την ονομάσουμε: · πράσινη ·αειφόρο · οικολογική ανάπτυξη… …λίγη σημασία έχει. Σημασία έχει: · να περιορίζει τις κοινωνικές ανισότητες · να αποδίδει κοινωνική δικαιοσύνη · να έχει σαν βάση την οικονομία των φυσικών πόρων και όχι την οικονομία του χρήματος. «και σίγουρα δεν πρέπει να είναι καπιταλιστική»

bomb4

Οι λίστες κι οι ληστές (Με τον Κώστα Χριστοδουλή) 2009-06-05_000850Η εβδομάδα που διανύουμε είναι μια από τις ομορφότερες του έτους για μαθητές και δασκάλους. Εξάλλου είναι γνωστοί οι τρεις λόγοι που αξίζει να γίνεις δάσκαλος: Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος. Αυτούς τους τρεις λόγους από φέτος τους ασπάζονται και οι βουλευτές κι έτσι το μαγαζί της Βουλής θα μείνει κλειστό για το ίδιο χρονικό διάστημα. Διαψεύδονται ως ανακριβείς οι πληρο­φορίες που αναφέρουν πως η Βουλή ήταν το τελευταίο θύμα της οικονομικής κρίσης και αναγκάστηκε να βάλει λουκέτο. Εξάλλου, τα σκάνδαλα του χειμώνα έχουν δημιουργήσει αποθεματικό, όχι μόνο για το καλοκαίρι που διανύουμε, αλλά και για τα επόμενα καλοκαίρια του αιώνα. Η αλήθεια είναι κάτι που έχουμε ξανα­γράψει: τα σκάνδαλα είναι σαν την εγκυμοσύνη, μετά από εννέα μήνες ξεφουσκώνουν. Εμείς οι δάσκαλοι όμως είμαστε ριγμένοι οικονομικά, γιατί ναι μεν οι βουλευτές δουλεύουν όσο οι δάσκαλοι, πληρώνονται όμως όσο οι ανώτατοι δικαστικοί. Οι οποίοι, όλως τυχαίως, είναι ο μοναδικός κλάδος στην Ελλάδα που παίρνει αύξηση πριν καν τη ζητήσει. Πλούσιος όμως δεν είναι αυτός που έχει χρήματα, αλλά αυτός που έχει χρόνο. Υπ’ αυτή την έννοια οι δάσκαλοι είναι η πλουσιότερη κοινωνική τάξη στην Ελλάδα και χρίζονται ως κροίσοι, αν το πατρικό τους τυχαίνει και βρίσκεται σε νησί. Εκεί τα καλοκαίρια επαναπροσδιορίζονται οι οικογενειακές σχέσεις και ο ρόλος της πεθεράς – αφού θεωρείται κάτι παραπάνω από επένδυση- και γίνεται σύσφιξη του οικογε­νει­ακού ιστού, αφού οι ατασθαλίες του χειμώνα που ταλανίζουν τις σχέσεις πεθεράς – νύφης διαγράφονται (κάτι σαν της Βουλής τα σκάνδαλα). Έτσι το καλοκαίρι εκτός των άλλων είναι η εποχή που η πεθερά από «στρίγγλα» γίνεται « μητέρα» και οι αβρότητες παίρνουν τη θέση της πατροπαράδοτης κόντρας. Παλιότερα κάθε που ερχόταν καλοκαίρι, ξεσκόνιζα αγχωμένος τις «λίστες με τα πράγματα που πρέπει να κάνουμε πριν πεθάνουμε». Δεν είναι άλλες από τις περιβόητες λίστες με τις 100 καλύτερες ταινίες, τα 1000 μουσικά καλύτερα άλμπουμ, τις 200 εξωτικές συνταγές μαγειρικής, τα 50 ομορφότερα μέρη του πλανήτη κ.ο.κ. Φέτος προστέθηκε από την τηλεόραση του Σκάι και η λίστα με τους 100 μεγαλύτερους Έλληνες, όπως τους ψηφίσαμε μέσω SMS. Εγώ ψήφισα τον προπάππο μου που ήταν ο μεγαλύτερος έλληνας που ξέρω, αφού αποδήμησε σε ηλικία 108 ετών. Με εκνεύρισε που δεν συμπεριλήφθηκε στην λίστα, γιατί είχα βάλει όλο το σόι – και όχι μόνο – να τον ψηφίσει και δεν τον είδα ούτε στη χιλιάδα. Μετά απ’ αυτό το φιάσκο εγώ παραμένω στην ανωνυμία μου, απορρίπτω όμως πάραυτα τις ελεεινές όπως αποδείχτηκαν λίστες, οι οποίες εξάλλου δεν ταιριάζουν στα κυβικά μου. Είναι δυνατόν στη λίστα με τα 50 ομορφότερα μέρη, στο Νο 14 να μου προτείνει ν’ ανεβώ με τα πόδια στο Μάτσου Πίτσου και στο Νο 31 να κολυμπήσω παρέα με δελφίνια; (ποιος; εγώ ο κύκνος). Να πω την αλήθεια όμως, δε θα με χάλαγε καθόλου αντί για τα 1000 καλύτερα άλμπουμ μουσικής να ξανάκουγα τον ήχο του Αιγαίου στην Πούντα της Φολέγανδρου και αντί για τις 100 καλύτερες ταινίες να ξανάβλεπα το ηλιοβασίλεμα στη Λευκάδα και την ανατολή στην Αντίσαμο της Κεφαλονιάς.

bomb4

2009-06-05_001229Έχω ένα όραμα ΙΙΙ (σεμνό και ταπεινό) Πριν ένα χρόνο ακριβώς έγραφα για τις προσπάθειες του πρώην Υπουργού Παιδείας να βάλει τάξη στην εκπαίδευση και να αναβαθμίσει τα σχολεία βαφτίζοντάς τας με ονόματα λαμπρά. Δυστυχώς ο κ. Στυλιανίδης έφυγε από το Υπουργείο πριν προλάβει να ολοκληρώ­σει το όραμά του. Σεμνά και ταπεινά όπως και ήρθε. Κι άφησε πίσω του, εκτός από το τεράστιο έργο του που βιώνουμε στα σχολεία, τα ρουσφετάκια του τις κοινωνικές εξυπηρετήσεις του και κάποιους λογαρια­σμούς μερικών χιλιάδων ευρώ για ένα ταξιδάκι στο Παρίσι. Έγραψε για το τελευταίο στο άρθρο του «Οι σπατάλες των Παρισίων» στην Καθημερινή (15/04/09) ο Πασχος Μανδραβελης: «Mπορούν να ειπωθούν πολλά για το υπερ­πολυτελές ταξίδι του κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη στο Παρίσι, τα έξοδα του οποίου τα πληρώσαμε εμείς οι φορολογούμενοι. Το καλύτερο μάς το θύμισε χθες ο κ. Θάνος Οικονομόπουλος: «ως πρωθυπουργός, η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε απα­γορεύσει ρητά στους υπουργούς της που ταξί­δευαν στο εξωτερικό να διαμένουν σε ξενοδο­χεία και είχε δώσει εντολή να φιλοξενούνται, υποχρεωτικά, στις πρεσβευτικές κατοικίες και να μετακινούνται με τα αυτοκίνητα της κατά τόπον πρεσβείας!» Τόσο ανάλγητη και νεοφιλε­λεύθερη ήταν… Αλλά και πριν από ένα μήνα η υπουργός των Εσωτερικών της Βρετανίας ζήτησε συγγνώμη, επειδή ο σύζυγός της χρησιμοποιούσε την πλη­ρωμένη από τους φορολογούμενους συνδρομή Ιnternet για να βλέπει αισθησιακές ταινίες. Το ποσό που για το οποίο ξέσπασε θύελλα διαμαρ­τυριών ήταν 5,40 ευρώ! Ο κ. Στυλιανίδης ως υπουργός Παιδείας έ­στειλε την σύζυγό του να ταξιδέψει πρώτη θέση στο Παρίσι να τον περιμένει μόνη της σε σουίτα του ξενοδοχείου «Four Seasons», για να την συνδράμει τελικά σε ένα υπερ­πολυτελές weekend, με αφορμή μια συνάντηση με αρχιτέ­κτονες, η οποία δεν υπήρχε καν στο επίσημο πρόγραμμα του υπουργείου Παιδείας. Όλα αυτά με δαπάνες του υπουργείου Παιδείας. Και να σκεφτεί κανείς ότι πριν από τέσσερα χρόνια έγινε μέγα σκάνδαλο, επειδή ο κ. Ακης Τσοχα­τζόπουλος έκανε τον γάμο του στο ίδιο ξενοδο­χείο, άσχετα αν τα έξοδα δεν μπήκαν σε κρατικό λογαριασμό. Φυσικά, στον ωκεανό της κρατικής σπατάλης το ταξίδι του υπουργού δεν είναι παρά μια στα­γόνα. Αυτό, όμως, που πρέπει να μας προβλημα­τίσει είναι η απάντηση του κ. Στυλιανίδη σαν αποκαλύφθηκαν οι λογαριασμοί. «Τα ταξίδια των εθνικών αποστολών μελών της εκάστοτε κυβέρνησης στο εξωτερικό διέπονται από συ­γκε­κρι­μένο πρωτόκολλο και κανόνες, που προσ­διορίζονται από τις οικονομικές υπηρεσίες των υπουργείων, σύμφωνα με το δημόσιο λογιστικό. Αυτό άλλωστε εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί μέσα από τη σύγκριση υπουργικών αποστολών σε κάθε υπουργείο επί όλων των κυβερ­νήσεων», δήλωσε ο κ. Στυλιανίδης. Αυτό σημαίνει ότι εν μέσω οικονομικής κρί­σης και με την Ελλάδα να μπαίνει δεύτερη φορά σε επιτήρηση εξαιτίας της δημόσιας σπατάλης, τα πρωτόκολλα υποχρεώνουν τους υπουργούς να διαμένουν σε σουίτες ξενοδοχείων το κόστος των οποίων φτάνει 2.300 ευρώ τη βραδιά. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: πού βρίσκονται εκείνα τα έρμα μέτρα της κυβέρνησης για περιορισμό των δαπανών του κράτους; Αν δεν έχουμε περι­κόψει αυτές τις σπατάλες, τι στην ευχή κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε την κρίση; Να θυμίσουμε ότι στις ΗΠΑ θεωρήθηκε μέγα σκάνδαλο το γεγονός ότι με μια παρόμοια δικαι­ολογία (ένα συνέδριο) πέρασαν ένα υπερπολυ­τελές weekend τα στελέχη εταιρείας AIG, η οποία αν και ιδιωτική επιχείρηση επιδοτήθηκε από τον κρατικό προϋπολογισμό. Εμείς υποχρε­ώνουμε διά πρωτοκόλλου τα στελέχη του κρά­τους να σπαταλούν χρήματα για weekend στο Παρίσι, για μια συνάντηση που δεν γνώριζε κα­νείς; Και, επιπλέον: σε πόσα άλλα υπουργεία γίνεται το ίδιο, όπως άφησε να εννοηθεί στην ανακοίνωσή του ο κ. Στυλιανίδης; Είναι σταγόνα σπατάλης η πα­ρισινή εκδρομή του κ. Στυλιανίδη και της συζύγου του. Αποκα­λύπτει, όμως, νοοτροπίες και τα «μέτρα» που υποτίθεται ότι ελήφθησαν για τον περιορισμό των δημόσιων δαπανών.»

2009-06-05_001500



2009-06-05_001229Έχω ένα όραμα ΙΙ Η πρόσκληση που ήρθε στο email του σχολείου έγραφε: «Η ΤΟ2 του ΠΑΣΟΚ Αγίου Δημητρίου σας καλεί στην εκδήλωση για την Παιδεία. – Ομιλήτρια η Μαρία Δαμανάκη» …Πήγα… Κυριακή πρωί στο 3ο Δημοτικό…2009-06-05_001644 …κόσμος πολύς. Αρκετοί γνωστοί και φίλοι, στον τοίχο παίζει το βίντεο με τον Αντρέα να βγάζει πύρινους λόγους, το Γεννηματά και την Μελίνα. Γιαγιάδες να το παρακολουθούν με δάκρυα στα μάτια – θυμήθηκα τα παλιά δικά μου φεστιβάλ – και η Μαρία Δαμανάκη να αναλύει το όραμα του ΠΑΣΟΚ για την Παιδεία. Αποκέντρωση, Αξιολόγηση, Ολοήμερο, Αύξηση των δαπάνων για την Παιδεία και Ορθολογική αξιοποίησή τους. Όλα τακτοποιημένα, όλα σχεδιασμένα για την Ελλάδα του μέλλοντος… Μ’ άρεσαν, πήρα το λόγο για να τους δώσω συγχαρητήρια. Κι εκεί που μιλούσα είπα και για τις απεργίες που κάνουμε ενάντια στην Αξιολόγηση, ενάντια στην Αποκέντρωση, ενάντια στο Ολοήμερο. Απεργίες που προτείνουν, ψηφίζουν, πρωτοστατούν μέλη του ΠΑΣΟΚ στους συλλόγους και τη Δ.Ο.Ε. Για το άγχος που έχουν πολλοί, όχι για ν’ αλλάξει η εκπαιδευση αλλά να αλλαξουν τα πράγματα, να «επανέλθουν» αυτοί ως διαχειριστές της μιζέριας… Μια αποσπασούλα εκεί, ένας διευθυντής εδώ, βάλε κι έναν υπεύθυνο περιβαλλοντικής… Για τα στρογγυλέματα που κάνουν άλλοι μην χάσουνε κανένα ψήφουλάκι… …Το ΠΑΣΟΚ έχει όραμα, τα μέλη του δεν έχουν ή εγώ δεν καταλαβαίνω κάτι… «Είστε απόλυτος κύριε!!!» μου φώναξε μια κυρία από κάτω όταν τελέιωσα. Μακάρι να είμαι εγώ ο απόλυτος. Αν δεν είμαι όμως;


2009-06-05_001229Έχω ένα όραμα Ι Θεού θέλοντος και Αυρηλιώνη επιθυμούντος έλαχε να γίνω μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Πο­λιτιστικού Οργανισμού του Δήμου μας. (Το πώς γίνεσαι μέλος έχει ένα ενδιαφέρον αλλά ας το αφή­σουμε για αργότερα.) Κοντά στο ένα εκατομμύριο ευρώ προϋπολογισμός για τον Πολιτισμό στον Άγιο Δημήτριο -όλα μαζί τα σχο­λεία του Δήμου (Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, Γυμνάσια. Λύκεια, Τεχνικές Σχολές) παίρνουν πολύ λιγότερα- και μια φράση που άκουγα συχνά «Έχω ένα όραμα για τον Πολιτισμό στο Μπραχάμι!!!»… ήταν οι πρώτες μου εντυπώσεις. … ένιωσα πολύ άσχημα… …γιατί εγώ δεν είχα κανένα όραμα… Γρήγορα όμως διαπίστωσα πως όταν υπάρχει το χρήμα, τα οράματα δημιουργούνται πιο εύκολα. Κυρίως όταν τα χρήματα δεν είναι δικά σου αλλά των άλλων. Τότε είναι που γίνεσαι πλήρης οραμάτων. Θα πρέπει να υπάρχει μια διαλεκτική σχέση οραμάτων – χρημάτων η οποία βέβαια είχε ανακαλυφτεί από αρχαιοτάτων χρόνων από τους ταγούς της κάθε θρησκείας. Όσο περισσότερα χρήματα είχε το παγκάρι τόσο πιο πολλά οράματα εμφανίζονταν και τούμπαλιν . Που θα πάει. Αν μείνω λίγο ακόμη εκεί λογικά θα αποκτήσω κι εγώ τα όραματά μου. Μέχρι τότε θα με στοιχειώνουν τα λόγια του Καβάφη (Μάρτιαι Ειδοί, 1911):

Τα μεγαλεία να φοβάσαι ω ψυχή.

Και τες φιλοδοξίες σου να υπερνικήσεις

αν δεν μπορείς, με δισταγμό και προφυλάξεις

να τες ακολουθείς. Κι όσο εμπροστά προβαίνεις

τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι.

bomb4

απ’ την αρχή λοιπόν… …απ΄ τις πηγές για να είναι το νερό καθαρό στο ποτάμι… Γιατί εκεί κοντά στο Δέλτα των εκβολών όπου σμίγουν τα ρεύματα, μπλέκουν οι ιδέες και χάνονται οι στόχοι μας. Κοντά στο Δέλτα Ξεθωριάζουν τα χρώματα στα Όνειρά μας… 2009-06-05_001817 Και γίναν οι στόχοι μας πλέον περισσότεροι από τους απεργούς διαδηλωτές. -Σκόπιμα;- Τόσο που αν κάποιος σκεφτεί να αντιστοιχίσει τα πανό με τους απεργούς διαδηλωτές, θα βρει ότι πρέπει αρκετά πανό να παρελάσουν μόνα τους στη Σταδίου. Τι τα θέλουμε αλήθεια τα πολιτικά χρώματα για να εκφράσουμε τις ιδέες μας; Η παλέτα των δασκάλων γεμίζει με χρώματα στη διδακτική πράξη. Αληθινά χρώματα που έχουν φωνή και διαμαρτύρονται για το ασφαλιστικό, τα ωράρια, τα κενά, τις ανύπαρκτες υπερωρίες και κυρίως για την αδιαφορία αυτών που κάθε φορά σχεδιάζουν την Παιδεία στη χώρα μας. Είναι καιρός να κινήσουμε τις ιδέες μας χωρίς ράγες. Είναι καιρός να γράψουμε τις καινούριες νότες στα τραγούδια της διαμαρτυρίας μας έξω απ΄ το.. πεντάγραμμο, νότες αλλιώτικες που δεν ξέρουν να τις αντιμετωπίσουν και τις φοβούνται. Γιατί εμείς αυτό θέλουμε: Να μας φοβούνται όχι να μας λυπούνται… Να φοβόμαστε αυτούς που μας λυπούνται. Όχι αυτούς που μας πολεμούν…

Γιάννης Στεφανίδης

ship1

Σελίδες:«1...8687888990919293»