Η στρουθοκάμηλος
Ένας αρκετά διαδεδομένος μύθος αφορά τον τρόπο που υποτίθεται αντιμετωπίζει τα σαρκοφάγα αρπακτικά η στρουθοκάμηλος. Όταν λέει αντιλαμβάνεται έναν εχθρό να πλησιάζει χώνει το κεφάλι της στο χώμα. Αφού δεν «βλέπει» τον κίνδυνο τότε αυτός παύει να υπάρχει και ο κόσμος γίνεται ιδανικός για να απολαύσει τη ζωή της.
Όσο όμως είναι διασκεδαστικό να μιλάς για τους μύθους των ζώων τόσο προβληματικό είναι να βλέπεις τους ανθρώπους να αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο. Να κλείνουν τα μάτια και να νομίζουν ότι τα προβλήματα μ΄ έναν μαγικό τρόπο εξαφανίζονται. Όταν μάλιστα αυτή η αντίδραση επαναλαμβάνεται διαχρονικά τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι υπάρχει ένα βαθύτερο πρόβλημα σ’ αυτή τη χώρα και οι κάθε φορά πολιτικές επιλογές δεξιές – «αριστερές» προσαρμόζονται σ΄αυτό αντί να προσπαθήσουν να το ανατρέψουν.
Διαβάζω αυτή την περίοδο ξανά το βιβλίο του κ. Γ.Ν. Γιαννόπουλου «Η ευγενής μας τύφλωσις» [1] που πραγματεύεται και τον πόλεμο του 1897. Τότε που ένα μείγμα εθνικολαϊκίσμού και τεράστιων λαθών στις εκτιμήσεις της ευρωπαϊκής πραγματικότητας οδήγησε στην ταπεινωτική ήττα της Ελλάδας απ’ την Τουρκία που έφτασε χωρίς καμιά ουσιαστική αντίσταση μέχρι τη Λαμία.
Αποτέλεσμα, η επέμβαση των Δυνάμεων της Ευρωπαϊκής Συναυλίας [2] για να υποχωρήσει η Τουρκία και η υποβολή της Ελλάδας σε διεθνή οικονομικό έλεγχο για να μπορέσει να ξεπληρώσει τις πολεμικές επανορθώσεις.
Γράφει ο κ. Γιαννόπουλος στις σελίδες 86-87:
«…Η Κυβέρνηση υπό την πίεση της Εθνικής Εταιρείας [3] πάντοτε εδήλωνε ότι κρατάει στα χέρια της “την ειρήνην της γηραιάς ηπείρου” πράγμα που εκτός από ειρωνικές, προκαλούσε και οργισμένες αντιδράσεις στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ενώ οι αθηναϊκές εφημερίδες πληροφορούσαν το κοινό τους πως επίκειται η διάσπαση των Δυνάμεων της Ευρωπαϊκής Συναυλίας, [2] διότι κάποιες απ’ αυτές είχαν, υποτίθεται, αποφασίσει να στηρίξουν το αίτημα της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα.
Όλα αυτά λέγονται, γράφονται, επαναλαμβάνονται και εν συνεχεία εκλαμβάνονται ως γεγονότα, χωρίς κανένα στοιχείο.
Ακριβώς αντίθετη ήταν η εικόνα που έδιναν οι εκθέσεις των ελλήνων διπλωματών.
[…]
“Η ευρωπαϊκή διπλωματία, το αέναον τούτο φόβητρον των ελλήνων πολιτικών, προ τετελεσμένων γεγονότων, εκλείπει” υποστήριζε, με χαρακτηριστική αφέλεια, ένα εκ’ των πολλών και φλογερών κύριων άρθρων εκείνης της εποχής»
Είναι καταπληκτικό πόσα πράγματα μοιάζουν να επαναλαμβάνονται ξανά στην τραγικότητα τους. Πόσο εύκολα ο επαναστατικός ενθουσιασμός και τα μεγάλα λόγια δίνουν τη θέση τους στην ανελέητη πραγματικότητα αλλά συνεχίζουμε να ανακυκλώνουμε τις ίδιες λαθεμένες εκτιμήσεις και τα ίδια εύκολα πιασάρικα στερεότυπα.
[1] http://goo.gl/A0LC2k
[2] https://goo.gl/nLqegq
[3] https://goo.gl/zfDl0m