Και περιμένουν οι καινούριοι να παλιώσουν και οι παλιοί να πάρουν σύνταξη
[sdropcap]Α[/sdropcap]χ! αυτό το ιντερνέτ. Κλικ και είσαι εδώ, κλικ και κάτι άλλο μπροστά σου, κλικ και το βλέμμα καρφώνεται σε μια φωτογραφία, μια παράγραφο… Κάθε κλικ αφορμή για μια άλλη σκέψη, κάθε κλικ και μια καινούρια ερώτηση που δεν έχει πάντα απάντηση.
Κλικ και… «Πρώτα επιλέγουν τάξη αυτοί που έχουν οργανική θέση στο σχολείο, έπειτα οι αποσπασμένοι σε αυτό και τέλος οι αναπληρωτές.
Σε περίπτωση που υπάρχουν περισσότεροι του ενός εκπαιδευτικοί με οργανική θέση στο σχολείο τότε η σειρά καθορίζεται από τη σειρά αρχαιότητας στη σχολική μονάδα (δηλαδή το ποιος τοποθετήθηκε πρώτος, ποιος δεύτερος κτλ).
Σε περίπτωση που υπάρχουν περισσότεροι του ενός αποσπασμένοι τη σειρά επιλογής καθορίζουν τα μόρια απόσπασης των εκπαιδευτικών.»
…ένα κομμάτι με «οδηγίες» σε μια ιστοσελίδα η αφορμή για τώρα.
Δεν ξέρω τι γίνεται στην Εσπερία αλλά το ποιος δάσκαλος θα αναλάβει ποια τάξη είναι ένα σταθερά επαναλαμβανόμενο μοτίβο στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς στα δημόσια σχολεία μας.
Μια διαδικασία που ενώ λογικά θα έπρεπε να ολοκληρώνεται στο τέλος κάθε χρονιάς, αν θέλει κάποιος να προετοιμαστεί για την τάξη που θα αναλάβει, το σταθερό χάος στις υπηρεσιακές μεταβολές μας όλα τα χρόνια συνήθως τη μεταθέτει λίγο πριν αρχίσουν τα μαθήματα.
Αυτή όμως είναι η μια πλευρά του προβλήματος. Υπάρχει και η άλλη εξίσου για να μην πω περισσότερο ουσιαστική:
Ποια κριτήρια είναι αυτά που θα καθορίσουν την κατανομή;
Γιατί εγώ αυτή την τάξη και όχι κάποιος άλλος συνάδελφος;
Είναι «δικαίωμά» μου να πάρω δεύτερη χρονιά την ίδια τάξη ή απλά μια δυνατότητα.
Αν τα έχω «καλά» με τον διευθυντή επιλέγω πιο εύκολα αυτό που θέλω;
Είναι δικαιολογία το «εγώ δεν παίρνω μικρές/μεσαίες/μεγάλες τάξεις»;
Θυμάμαι παλιά, όταν συζητάγαμε για το σχολείο που «θέλουμε», για το σχολείο που το παιδί θα είναι ο πρωταγωνιστής τέτοια ερωτήματα έμπαιναν ξανά και ξανά και προσπαθούσαμε να ψηλαφίσουμε απαντήσεις.
Τα χρόνια πέρασαν, οι σύλλογοι διδασκόντων υποτίθεται ότι είναι τα συλλογικά παιδαγωγικά μας όργανα, τα χαρτιά λένε ότι το κριτήρια πρέπει να είναι «παιδαγωγικά» και με βάση το «συμφέρον των παιδιών» αλλά…
Όπως λένε και οι «οδηγίες» στην αρχή
Ο πιο «παλιός» έχει περισσότερα «δικαιώματα» στο να διαλέξει, υπάρχουν άτυπες συμβάσεις και κατεστημένα στα σχολεία που πολύ δύσκολα αλλάζουν – κάποιοι π.χ. κινούνται σταθερά σε συγκεκριμένο εύρος τάξεων, η «θέληση» του διευθυντή είναι πάνω από τη θέληση του συλλόγου –ποιος να μαλώνει τώρα για τέτοια θέματα, οι συζητήσεις κάτω από το τραπέζι είναι περισσότερες από τις δημόσιες και ανοιχτές και η κλήρωση(!!!) αποτελεί φορές τη «δημοκρατική» κατάληξη της συζήτησης.
Και περιμένουν οι καινούριοι να παλιώσουν και οι παλιοί να πάρουν σύνταξη.
Δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Δεν ξέρω αν μπορούμε σαν σύλλογοι διδασκόντων να συζητήσουμε με διαφάνεια για τις ανάγκες των μαθητών, τη δουλειά μας και αυτό να είναι η βάση των αποφάσεών μας. Αν μπορούμε να λειτουργήσουμε, πως το έλεγε εκείνος ο Φινλανδός, όχι σαν άτομα αλλά σαν ομάδα.
Διαβάζω στη σελίδα «Δίκτυο κριτικής στην εκπαίδευση»
«Ωστόσο ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιείται ο καταμερισμός εργασίας δημιουργεί άτυπες ιεραρχίες μέσα στο Σύλλογο Διδασκόντων…
(και) …ο συγκεκριμένος καταμερισμός εργασίας πραγματοποιείται με μοναδικό κριτήριο τις ατομικές επιθυμίες των εκπαιδευτικών και όχι τις πραγματικές ανάγκες του σχολείου, δηλαδή τα κοινά προβλήματα της κοινότητας.
… Στοχεύοντας λοιπόν, στις οριζόντιες σχέσεις στο πλαίσιο της λειτουργίας ενός δημοκρατικού Συλλόγου Διδασκόντων και στην καλύτερη λειτουργία του σχολείου θα μπορούσαμε να προτείνουμε μία διαφορετική πρακτική για τον χωρισμό των τάξεων. Ο χωρισμός να γίνει συλλογικά με άξονα τις ιδιαιτερότητες των μαθητών, των τμημάτων και του σχολείου, αφού πρώτα αυτές συζητηθούν και αναλυθούν διεξοδικά. Έτσι ώστε να μην κοιτάμε ποια είναι τα καλύτερα τμήματα και να προσπαθήσουμε να τα πάρουμε (αφήνοντας τους νεότερους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα), αλλά να εξετάσουμε ποιος εκπαιδευτικός μπορεί να ανταποκριθεί πληρέστερα στις εκπαιδευτικές ανάγκες ενός τμήματος και συγχρόνως τι είδους υποστήριξη χρειάζεται από τους υπολοίπους. Ένας τέτοιος καταμερισμός εργασίας μπορεί να μας προσφέρει περισσότερες δυνατότητες, ώστε τα εκπαιδευτικά προβλήματα της τάξης να καταστούν προβλήματα όλου του σχολείου. (Ένα π.χ. υπερκινητικό παιδί δεν είναι μόνο πρόβλημα της «άτυχης» δασκάλας που το πήρε, αλλά όλου του σχολείου).
Επιπλέον, το σπάσιμο των κάθετων σχέσεων αφήνει περισσότερες δυνατότητες για να ικανοποιηθούν πραγματικές ανάγκες συναδέλφων, αφού βεβαίως αυτές διατυπωθούν δημοσίως. Αντί να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας προσπαθώντας να γλυτώσουμε από αυτό που δε θέλουμε, προτιμότερο είναι να το δηλώσουμε και να συμμετέχουμε σε μία ειλικρινή συζήτηση που να αποσκοπεί στο κοινό, συλλογικό καλό….»
Δεν ξέρω τους συναδέλφους που συντηρούν τη συγκεκριμένη σελίδα και γράφουν εκεί.
Διαβάζοντας τους όμως, τόσο αυτό όσο και άλλα κείμενά διάσπαρτα εδώ και εκεί ο αισιόδοξος εαυτός μου σκέφτεται πως κάτι γίνεται ακόμα…
…για να μου τονίσει αμέσως η σκοτεινή πλευρά πως αυτά είναι πολύ λίγα, πάρα πολύ λίγα, για να αποτελέσουν μια κρίσιμη μάζα που θα ζητήσει όχι αλλαγές αλλά τουλάχιστον μια συζήτηση για το σχολείο του σήμερα και του αύριο.