Ο Γλέζος κάνει ένα μεγάλο σφάλμα.
– Μα γιατί μιλάνε έτσι για τον Γλέζο; Αυτοί τον είχαν για Θεό;
Πώς να της το εξηγήσεις τώρα;
Πώς να της πεις ότι ένας κόσμος που έχει πάψει εδώ και καιρό να διαλέγεται πολιτικά εύκολα οδηγείται στην ανθρωποφαγία όταν του χαλάς την όποια ψευδαίσθησή του;
Εύκολα αυτός που λέει το διαφορετικό γίνεται ο φταίχτης.
Κοίταξε πόση ενέργεια αφιερώνουν καθημερινά για να «αποδείξουν» ότι φταίνε οι άλλοι για το κακό το ριζικό (τους) μας. Πρόσεξε πόση λίγη ενέργεια αφιερώνουν για σκέψεις και προτάσεις, για συνθέσεις και λύσεις.
Ο Γλέζος κάνει ένα μεγάλο σφάλμα.
Και το κάνει για πολλοστή φορά. Ζητάει από τους «οργανωμένους» να συζητήσουν για την ουσία της πολικής.
«Πριν απ΄ όλα τα μέλη, οι φίλοι και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, σε έκτακτες συνελεύσεις, όλων των βαθμίδων των οργανώσεων να αποφασίσουν αν δέχονται αυτήν την κατάσταση.»
Απευθύνεται όμως σε ένα ακροατήριο που δεν το μπορεί, αλλά και δεν το θέλει. Χρόνια ζυμωμένο με τις εσωκομματικές ίντριγκες του μικρού κόμματος, τους τακτικισμούς, τις αέναες συζητήσεις σε ένα φαντασιακό επίπεδο μικροαστικών επαναστατικών βερμπαλισμών, σε μια μόνιμη επίφαση δημοκρατίας, σιγά σιγά οδηγήθηκε, σε μεγάλο ποσοστό, στην πλευρά του οπαδού. Και όταν το κύμα απ’ το πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ εισέρρευσε φέρνοντας την λατρεία του αρχηγού Μεσσία το παιχνίδι χάθηκε οριστικά.
Ο Γλέζος κάνει ένα μεγάλο σφάλμα.
Απευθύνεται στον Σύριζα των μελών και αυτό το πράγμα απλά δεν υπάρχει. Γι’ αυτό και μόνο τον λόγο θα έπρεπε να σιωπήσει. Όλο το παιχνίδι παίζεται καιρό τώρα από μια νομενκλατούρα που μετακόμισε απ’ τα κομματικά γραφεία στα κυβερνητικά μέγαρα. Απ’ τους υπόλοιπους, ένα μικρό κομμάτι θα μείνει σιγά σιγά στο περιθώριο και οι περισσότεροι θα χειροκροτούν, θα δικαιολογούν όσο μπορούν ή θα οδηγηθούν στην «ανθρωποφαγία». Ας ελπίσουμε απλά να μην γίνει το τελευταίο.
Ο Γλέζος κάνει ένα μεγάλο σφάλμα.
Έχει ΛΑΘΟΣ εκτίμηση για τους ψηφοφόρους του Σύριζα. Ψηφοφόρους που σε μεγάλο ποσοστό ψήφισαν γιατί μέσα τους πίστευαν ότι δεν πρόκειται να κάνει όλα αυτά τα «επαναστατικά» που δήλωνε.
Απευθύνεται σε ψηφοφόρους που βλέπουν την πολιτική με τη λογική της ανάθεσης, «ας δοκιμάσουμε και αυτούς», λες και είναι καταναλωτικό προϊόν. Σε ψηφοφόρους που έχουν ΕΛΑΧΙΣΤΟΠΟΙΗΣΕΙ τις απαιτήσεις τους και φυσικά δεν είναι πολύ διατεθειμένοι «να χάσουν τις αλυσίδες τους» – άσε που πολλοί δεν έχουν να χάσουν μόνο τις αλυσίδες τους.
Απευθύνεται και ζητάει «συγγνώμη» από ψηφοφόρους που το πιο «ενεργητικό» τους κομμάτι βλέπει πολλές φορές τη συμμετοχή του στα κοινά κατεβαίνοντας σε κάποια λαοσύναξη. Μέχρι εκεί.
Για όλα αυτά κάνει λάθος που μιλάει o Γλέζος.
Ζητάει πολλά και περίμενε πολλά.
Θα έπρεπε να περιοριστεί στις «πατρικές» συμβουλές στον Αρχηγό τις κρύες νύχτες του χειμώνα, δίπλα στο τζάκι, πίνοντας τσίπουρα και λέγοντας ιστορίες για την Αντίσταση.
Θα ήταν όλοι ευχαριστημένοι στην μακαριότητα τους και δε θα είχες και τους ΣαμαροΒενιζέλους και τους ΚουΚουΕδες να σου τη βγαίνουν από τα αριστερά. Λίγο το έχεις αυτό;