Προσπερνώ το ανιστόρητο των γενικεύσεων και των επιχειρημάτων και λέω απλά δεν μπορώ.
Οι φωτογραφίες αποτελούνται από εκατομμύρια μικρές τελίτσες, κόκκοι αργύρου, πίξελ, σταγονίδια μελάνης. Το όλον υπάρχει γιατί υπάρχει το καθένα στη συγκεκριμένη θέση. Μια αλλαγή δημιουργεί ένα άλλο όλο, ένα άλλο ερέθισμα. Διαφορετικά δέντρα σε διαφορετική θέση φτιάχνουν ένα άλλο οικοσύστημα.

▲ Σκέφτονται άραγε τα δέντρα και τα πίξελ;

Μην τα ψιλοκοσκινίζεις.
Κοίτα τις από ψηλά τραβηγμένες φωτογραφίες των συγκεντρώσεων. Χιλιάδες μικρές κουκίδες συντονισμένες σ’ ένα κοινό σκοπό. Χιλιάδες στόματα να επαναλαμβάνουν το ίδιο σύνθημα ξανά και ξανά. Γεμάτη η πλατεία με τον Λαό!

Απλά δεν μπορώ.
Προσπαθώ να ζουμάρω στα πρόσωπα των ανθρώπων. Να καταλάβω τι είναι αυτό που ενώνει τον κοντοκουρεμένο νεαρό που κουνάει την ελληνική σημαία με τον παππού με το σηματάκι της ΕΠΟΝ στο πέτο παραδίπλα. Τι σκέφτεται αυτός που κρατάει τη μια άκρη του πανό και η άγνωστή του κοπελιά που κρατάει την άλλη άκρη. Τι σκέφτεται για το αύριο, για το φαγητό που τον περιμένει στο σπίτι, για τον έρωτα, για… για… για…

▼ Έχει μεγαλύτερη σημασία για το κορίτσι το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ από τον έρωτα;

Μην τα ψιλοκοσκινίζεις.
Κοίτα την Ηγεσία. Ενωμένη, σαν μια γροθιά. Σοβαρά πρόσωπα, με τις ρυτίδες της ευθύνης να αυλακώνουν το πρόσωπο, με τη φωνή να τρεμοπαίζει από συγκίνηση – είναι μεγάλο το βάρος των στιγμών. Χαμογελαστοί γεμάτοι αισιοδοξία. Τόσο απόμακροι και τόσο ανθρώπινοι.

Απλά δεν μπορώ.
Προσπαθώ να τους δω όταν κατεβαίνουν από το βάθρο. Να τους φανταστώ πως μιλάνε στη γυναίκα τους, στους φίλους τους. Τι σιγοτραγουδάνε όταν είναι μόνοι τους. Να καταλάβω γιατί λένε διαφορετικά στη συγκέντρωση και διαφορετικά στο μπαράκι. Για τα ίδια πράγματα.

▲ Η συζήτηση το βράδυ στο κρεβάτι υπάρχει περίπτωση να βαραίνει περισσότερο απ’ τη συζήτηση σε μια Κεντρική Επιτροπή;

Μην τα ψιλοκοσκινίζεις
Απλά δεν μπορώ.

▼ Τελικά έχει σημασία τι σκέφτεται η στριπτιζέζ ή μόνο το ότι γδύνεται και χορεύει στο ημιφωτισμένο πάλκο; Τι κινεί την Ιστορία;

Σκέψεις που κάνει μια στριπτιζέζ την ώρα που γδύνεται

[…]

Κοντεύει δώδεκα. Θα χάσω το λεωφορείο.
Στ’ άλλο μπακάλικο πουλάνε καλύτερο τυρί.
Ο χοντρός λέει: Τώρα θ’ αρχίσει να κυλάει
Κρατάει πάνω του μαχαίρι.

Μισογεμάτο. Κ’ είναι Σάββατο! Πάλι θα ξημερωθώ.
Πιο χαμογελαστή. Η ατμόσφαιρα είναι πνιγερή.
Βούλωστο εκεί χάμω, θα σου τα δείξω. Λύκοι!
Το νοίκι πως θα το πλερώσω;…

Ξέχασα να πω του γαλατά να μη μου φέρει γάλα.
Όχι, σήμερα δε δείχνω πισινό.
Μοναχά θα τον κουνήσω μία στάλα.
Το φαί μου φέρνει αναγούλα στο «Κίτρινο Σκυλί».

Μπέρτολτ Μπρεχτ, 76 Ποιήματα, Θεμέλιο 1979