Μερικές φορές εχεις την αίσθηση ότι ο χρόνος κυλάει περίεργα. Ανακατεύει το τώρα με το χθες δημιουργώντας σουρεαλιστικές καταστάσεις.

Κυριακή, από το μεσημέρι στο σπίτι του Χριστόφα, μετά από πολύ καιρό, και η συζήτηση να πετάει άναρχα από τα παλιά στα σημερινά.
Ιστορίες από το παρελθόν, ξεθωριασμένες μνήμες, σχόλια και σκέψεις για ένα παρόν που σε πνίγει.

Και κάπου εκεί, στα παλιά, να και η Ιωάννα να διαβάζει τα κλασσικά ποιήματα του Μανούσου Φάσση «Η μπαλάντα της Ασπασίας (Σεμνής κόρης του Ρ.Φ.)» και την «Μπαλάντα της Τασίας (Της Αρχοντοκνίτισας)».

Όχι, την «Μπαλάντα της Τούλας (Αγωνίστριας της ΠΠΣΠ)» δεν την διάβασε.

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΑΣΠΑΣΙΑΣ
(ΣΕΜΝΗΣ ΚΟΡΗΣ ΤΟΥ Ρ.Φ.)

Αντίκρισα μια Ρήγισα
κι από τον πόθο ρίγησα.
Απάνω σε μια σκαλωσιά
την είδα και κοκάλωσα.

Έγραφε συνθήματα
το «Επέσατε θύματα»
κι άλλα αντιφασιστικά.
Και τότε προφασίστηκα

πως θέλω το πινέλον της
να πάω κι εγώ εθελοντής
να γράψουμε κοντά – κοντά.

…

Μά γω της λέω: Ω, Άσπα, συ
μίλα μου για τη διάσπαση
μίλα μου για το Κόμμα μας
μα μην το μάθει η μαμά σ’.

Πολιτική και λίγο σεξ
μας διαχωρίζουν απ’ το ΕΞ.
(Όχι μόνο ολοκαύτωμα
χρειάζεται κι απαύτωμα).

Μετά πήγαμε ίσαμε
το πάρκο και χωρίσαμε
γιατί είχε διασχολικό
κι ήτανε λίγο σόλικο

να μας εβλέπανε μαζί
(γιατί είν’ η κοινωνία χαζή
κι έχει κατάλοιπα Ναζί).

Δίκιο έχει ο Ρίτσος κι ο Ναζίμ
σ’ αυτή τη ζήση την πεζή
να ζει κανείς ή να μη ζει (μ).

~ . ~ . ~

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΤΑΣΙΑΣ
(ΤΗΣ ΑΡΧΟΝΤΟΚΝΙΤΙΣΑΣ)

Ήταν οι μέρες εκείνες
που λυσσάγαν οι μπασκίνες
και σου ‘ρχότανε ναυτία
όταν περνούσες τα Χαυτεία.

Κι εσύ!

Κρατώντας τον «Οδηγητή»
διάβηκες από μπρος μου
λουσμένη αρώματα Κοττύ
στην μπόχα του υποκόσμου.

Φώναζαν ΕΝΑ-ΔΥΟ-ΧΙ
στα προποπρακτορεία
μα πέρναγες αγέρωχη
Κνιταρχοντοκυρία.

Κανένας δεν αγόραζε
δε δίναν σημασία
ήρθα και σ’ έπιασα αγκαζέ
και σου ‘πα: «Έλα Τασία

πούλησες δέκα σήμερα
νομίζω πια πως φτάνει
– αρχόντισά μου και κερά –
μάζεψτα μάνι-μάνι

….
Κι αν είσαι του δογματικού
σκασίλα μου μεγάλη
πάμε από Ηρώδου του Αττικού
να βγούμε προς Εκάλη.

Κνίτισα αρχοντοκνίτισα
παλαιοημερολογήτισα
να γίνουμε ένα εγώ κι εσύ
δόγμα και ανανέωση.

Θα το πατήσω το πεντάλ
μέχρι 90 και 100.
Διάβαζε εσύ τον Ρόζενταλ
για μένα η λίρα εκατό.

…

Θα κάνεις σού, θα κάνω μού
κι ό,τι άλλο θες ακόμα
κι απά στην ώρα του χαμού
θα σου φωνάξω: «Ένα είν’ το Κόμμα»

Από το βιβλίο «Ο ποιητής Μανούσος Φάσσης, Η ζωή και το έργο του» Δοκιμιακό σχεδίασμα του Μανόλη Αναγνωστάκη, 1987