9.551 κλικ
«Μαζί βαδίζουμε πάνω στην άδεια σκηνή χωρίς σκηνοθετημένα όνειρα.
Αγνοούμε τον κίνδυνο κι όμως συνεχίζουμε να παίζουμε
να ζούμε το παιχνίδι, να ζούμε τις πράξεις μας.
Πρώτη πράξη: εσύ.
Δεύτερη πράξη: εγώ.
Τρίτη πράξη: εμείς.
Κι ύστερα, το τέλος σε μια σκηνή που δεν έχει φως δεν έχει έξοδο κινδύνου!»[1]
~~~
– Θα έρθεις να μας φωτογραφίσεις; Ανεβάζουμε στο 11ο Δημοτικό την «Τραπεζαρία» του Άλμπερτ Γκέρνι και θέλουμε να ετοιμάσουμε ένα ταμπλό με φωτογραφίες για την είσοδο της αίθουσας τις μέρες τις παράστασης.
– Δεν έχω φωτογραφίσει ξανά θεατρική παράσταση. Και δεν τα πάω και καλά με τις φωτογραφίες ανθρώπων. Νιώθω άβολα.
– Έλα, σε περιμένουμε. Η πρόβα είναι στις 7:30 το απόγευμα στην αίθουσα τελετών του σχολείου.
Kαι πήγα!
~~~
«Είναι δύσκολο να ζήσεις το διαφορετικό
εκείνο που δεν έμαθες ακόμα, εκείνο που δεν ένιωσες.
Πρόβα στις ζωές των άλλων δεν έμαθα να κάνω.
Είναι σκληρό να πονάς για άλλους μέσα από σένα!
Είναι οδυνηρό να γελάς για άλλους κι όχι για σένα!
“Σαρξ εκ της σαρκός μου”.
Κι οι λέξεις γίνονται δικές μου. Δεν υπάρχει ρόλος.
Τα ψέματα τελείωσαν, “η παράσταση αρχίζει”. » [2]
~~~
Ήταν τον Ιούνιο του 2017 όταν τους γνώρισα.
Ήταν μια παρέα συναδέλφων εκπαιδευτικών που αποφάσισαν στο εξωτικό Μπραχάμι να βγουν από τους μικρόκοσμους των τάξεων και να ταξιδέψουν στο κόσμο του θεάτρου με τον Γιώργο στο τιμόνι της ομάδας.
Και τα κατάφεραν!
Με τη μια παράσταση να διαδέχεται την άλλη
πάντα όμως με το ίδιο πείσμα
να παρουσιάσουν κάτι το άρτιο.
Να ψηλαφούν στην αρχή τον κόσμο της κωμωδίας
για να προχωρήσουν στην επόμενη φάση
στον δύστροπο χώρο των εσωτερικών αναζητήσεων και συγκρούσεων:
Η τραπεζαρία του Άλμπερτ Ρ. Γκέρνι,
ο Δον Καμίλο του Σωτήρη Πατατζή,
η Μήδεια του Μποστ,
οι Μπαμπάδες με ρούμι των Ρέππα – Παπαθανασίου,
η Ζωή μετά χαμηλών πτήσεων του Αρκά,
ο Επιθεωρητής, του Νικολάι Γκόγκολ,
το Γελώντας άγρια του Κρίστοφερ Ντουρανγκ,
οι γυναίκες του Λόκερμπι της Deborah Brevoort…
~~~
Ταξίδευαν
και μαζί με αυτούς ταξίδευα κι εγώ,
κάθε φορά στις τελευταίες πρόβες τους,
λίγο πριν την πρεμιέρα.
Τους παρακολουθούσα με τη φωτογραφική μηχανή
από το σκοτάδι της πλατείας,
τους έβλεπα
να αλλάζουν από παράσταση σε παράσταση,
να ωριμάζουν,
να δένονται σαν ομάδα
με τον Γιώργο,
πότε με χιούμορ,
πότε με αυστηρότητα,
να ρυθμίζει κάθε λεπτομέρεια,
κάθε κίνηση.
Τους παρακολουθούσα
και προσπαθούσα
να κλείσω στα ορθογώνια κουτάκια της φωτογραφίας
σπαράγματα από τον κόσμο τους,
να αιχμαλωτίσω λίγο απ’ την μαγεία τους
στα πίξελ της φωτογραφικής μηχανής.
Αιχμαλωτίζεται άραγε η μαγεία;
~~~
Γιώργο, Εύη, Μαίρη, Μελανία, Κατερίνα, Αλίκη, Ειρήνη, Αλεξάνδρα, Σταύρο, Διονύση, Βάνα, Νίκο, Πάρις, Ελίζα, Μερσίνα, Βασίλη, Γιάννη,
σας ευχαριστώ γι΄ αυτά τα 9.551 κλικ.
Σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου
τα πρόσωπά σας,
τα σώματά σας
και το πάθος σας.
Συνεχίστε με την ίδια αγάπη!
~~~
«Περάσανε τα χρόνια και ζήσαμε όλοι μαζί την ευτυχία,
την ευτυχία να έχουμε ο ένας τον άλλο
μαζί πάνω στη σκηνή:
να περπατάμε, να πέφτουμε, να φωνάζουμε και να ζη-
τάμε τα πάντα από τη ζωή.
Τίποτα δε μας χαρίστηκε ακόμα, για πάντα θα πα-
λεύουμε
να έχουμε απλά ο ένας τον άλλο.
Σηκώσαμε το πανό που γράφει πάνω τ’ όνομά μας με
κόκκινη μπογιά.
-Παλέψαμε για το ψέμα ή για την αλήθεια;
-Παλέψανε για το χαβά τους!
Μα η αλήθεια είναι πάντα νωπή και στάζει.» [1]
[1] Γάκος Σωτήρης, Επί σκηνής, Επί σκηνής, Ars Poetica, 2013
[2] Γάκος Σωτήρης, Ενσάρκωση, Επί σκηνής, Ars Poetica, 2013
[3] Γάκος Σωτήρης, Θεατρίνοι, Επί σκηνής, Ars Poetica, 2013