Άλλες σκέψεις με αφορμή την ορκωμοσία στο Δήμο Αγίου Δημητρίου
Είναι καλές οι συζητήσεις για θεωρητικά ζητήματα όπως π.χ. του διαχωρισμού των προσωπικών θρησκευτικών πεποιθήσεων του καθένα μας από τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, αλλά θα είχαν ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν συνοδευόταν και από κάτι το πιο χειροπιαστό. Από «μικρές» κινήσεις σήμερα που ανοίγουν δρόμους, διαμορφώνουν νέες καταστάσεις και δίνουν έστω και σε επίπεδο συμβολισμού την αίσθηση ότι κάτι πάει ν’ αλλάξει…
Διαφορετικά μπορεί κανείς να υποθέσει ότι οι συζητήσεις αυτές γίνονται για να γίνονται, επετειακά, για να ξεχαστούν μέχρι την επόμενη αφορμή. Γίνονται ως άλλοθι πολιτικής ατολμίας. Και ψάχνουμε μετά να βρούμε βαθυστόχαστες αιτίες για τους πολίτες που «απομακρύνονται» από την πολιτική, αμφισβητούν την εκπροσώπηση, γυρίζουν την πλάτη σε συλλογικές δομές γιατί τους δίνουν την αίσθηση ότι απλά ανακυκλώνουν μια μίζερη πραγματικότητα.
Στα καθ’ ημάς τώρα…
…Αυτό δεν ήταν ορκωμοσία Δημοτικού Συμβουλίου.
Ήταν μια κανονική θρησκευτική «τελετή» που δεν προβλέπεται πουθενά, κατάλοιπο της πελατειακής και σίγουρα καμιάς θρησκευτικής, σχέσης της «κοσμικής εξουσίας» με τη «εκκλησιαστική».
Αλήθεια ο «Καλλικράτης» αυτή τη διαδικασία προβλέπει για την ορκωμοσία των νεοεκλεγέντων δημοτικών αρχόντων;
Τα λιβάνια και τα κηροπήγια είναι κι αυτά μέσα στο πλαίσιο της νέας «επανάστασης» στο χώρο της αυτοδιοίκησης;
Στην μικρή μας πόλη, που όπως κάπου διάβασα, συντελείται ένα «μικρό πολιτικό θαύμα!!!, δεν υπήρξε το πολιτικό θάρρος να γίνει το αυτονόητο. Έστω και σε επίπεδο συμβολισμών για μια νέα αρχή. Όπως έκαναν κάποιοι άλλοι δημοτικοί άρχοντες σε πιο «δύσκολες» κοινωνικές συνθήκες .
Άλλη μια λοιπόν ευκαιρία πήγε περίπατο στο όνομα των δημόσιων σχέσεων γιατί αυτό που είδαμε στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου ήταν δημόσιες σχέσεις και όχι πίστη…
Δεν πειράζει. Ας δούμε τα επόμενα… τα πιο σημαντικά…
~~~
..και ψάχνοντας για ορκωμοσίες στο διαδίκτυο να και μια από τη μακρινή μας Δημητσάνα.
Προσπεράστε τα 50 πρώτα δευτερόλεπτα και παρακολουθείστε την Ευρωπαϊκή Ελλαδίτσα μας σε όλο της το μεγαλείο…
…και του χρόνου…
Σαπρίκης Χρίστος
Αφού ξέρεις πως τα κολλήματα εξαλείφονται σταδιακά, γιατί στηλιτεύεις κάτι το οποίο θα προκαλέσει ρήξη;
Συμφωνώ μαζί σου για την πελατειακή σχέση, αναγνωρίζω από την άλλη τη διάθεση των εκπροσώπων της πλειοψηφίας να μην προκαλέσουν αυτούς που τους ψήφισαν.
Είναι βέβαιο πως αν η πρόθεσή τους ήταν ειλικρινής και προοδευτική, δε θα βρίσκονταν στον πολιτικό χώρο που αυτή τη στιγμή εκπροσωπούν.
Υπομονή λοιπόν…
Η Ελλάδα από τις απαρχές της συγκρότησής της ως ελεύθερο κι ανεξάρτητο κράτος βρίσκεται ανάμεσα σε σταυροδρόμια, της δύσης και της ανατολής, του εκσυγχρονισμού και της παράδοσης, του αρχαιου ελληνικού πνεύματος με τις εφαρμογές του σε δυτικές πολιτισμικές δομές και της ορθοδοξης χριστιανικής πίστης με παραπομπές στο βυζαντικό παρελθόν με την υπόγεια κυριαρχία ρασοφόρων πνευματικών ταγών.
Από την μεταπολίτευση ως σήμερα άκουγα να λενε ότι η Ελλάδα βρίκεται σε ένα μεταβατικό στάδιο κι ότι “κάτι” θα γινόταν που θα της έδινε κατεύθυνση. Από τότε που γραφτηκε το βιβλίο του Διαμαντούρου (πριν 10 χρόνια δηλαδή) για το πολιτισμικό δυϊσμό της Ελλάδας μέχρι σήμερα ακούω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια… Προσωπικά και λαμβάνοντας υπόψη μου τις παρούσες συνθήκες, την ανασφάλεια, τη γενικότερη απογοήτευση από τα κοινωνικά και πολιτισμικά μοντέλα που τις τελευταίες δεκαετίες προβλήθηκαν – επιβλήθηκαν, προβλέπω όχι μόνο διατήρηση των ιδεολογικά αμφίρροπων πρακτικών μας, αλλά και στροφή και ενίσχυση του κοσμικού χαρακτήρα της Εκκλησίας. Διότι η Εκκλησία δεν έχει μόνο το Χρήμα, αλλά και την ιδεολογική επιρροή πάνω σε απελπισμένους – λιπόψυχους πολίτες. Κι οι πολιτικοί που έχουν καλές σχέσεις με το Εκκλησιαστικό σύστημα έχει αποδειχθεί πως είναι και οι μακροβιώτεροι στο χώρο της πολιτικής. Τύχαιο???? Δε νομίζω!!! Οπότε εμένα προσωπικά δε με ξαφνιάζουν καθόλου αυτά κι αναμένω κι άλλα πολλά…
Μου αρέσουν οι δύο τελευταίες τοποθετήσεις γιατί μου δίνουν αφορμή να καταθέσω και τη δική μου άποψη. Κάποια στιγμή πρέπει οι πολιτικοί που έχουν ήθος να αλλάξουν τακτική. Διαφορετικά δεν υπάρχει εξέλιξη. Σήμερα τόλμησε ο Θανάσης. Αύριο θα τον ακολουθήσουν κι άλλοι. Στο κυνήγι της ψηφοθηρίας δεν αλλάζουμε συμπεριφορά και ήθος ούτε αντιλήψεις και πρακτικές. Ο τίμιος πολιτικός πρέπει να είναι ειλικρινής. Ίσως έτσι η πολιτική αποκτήσει την αξιοπιστία που της αρμόζει. Κάποιοι κάποτε πρέπει και να τολμούν και να είναι μπροστάρηδες. Διαφορετικά ας τα παρατήσουμε. Πόσο υπομονή πρέπει ακόμα δηλ φίλε/η a34 να κάνουμε; Οι απελπισμένοι και λιπόψυχοι πολίτες φίλη Τόνια πρέπει να “ξυπνήσουν” κάποια στιγμή και να αντιληφθούν ότι αυτοί οι πολιτικοί που έχουν καλές σχέσεις με το εκκλησιαστικό κύκλωμα -γιατί φοβούνται το πολιτικό κόστος- είναι και οι υπεύθυνοι της κατάστασης της οποίας βρίσκονται.Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη η τοποθέτηση του Σαπρίκη.
Πάντα φιλικά Μαρία Νικολιά
….και για να ξεφύγουμε απο το επίπεδο των συμβολισμών και να ανοιγουμε δρόμους όσοι αντέχουν τέλος πάντων ο καθένας ξεχωριστά να βάλουμε τέλος στους θρησκευτικούς γάμους,τις βαφτίσεις ΚΑΙ…
εγώ συμφωνώ μαζί σου