Και συ τι να πεις;
Παρακολουθώ μέρες τώρα, αυτή την ιδιότυπη ηλεκτρονική διαμάχη που ξέσπασε για άλλη μια φορά με αφορμή τώρα την απεργία πείνας που κάνει ο Νίκος Ρωμανός.
Παρακολουθώ τα άρθρα που ανεβαίνουν με καταιγιστικούς ρυθμούς από επώνυμους και ανώνυμους, αλλά πιο πολύ στέκομαι στα σχόλια κάτω από αυτά.
Στά σχόλια όπου η «ασφάλεια» των πληκτρολογίων αφήνει να ξεδιπλώνεται όλη αυτή η κουλτούρα που διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια στην κοινωνία μας. Ένα «επαναστατικοσυντηρητικό» μείγμα χωρίς αρχή μέση και τέλος. Όλα να γίνονται ένας απροσδιόριστος χυλός, με τους ίδιους ανθρώπους να βρίζουν τη μια μέρα και την άλλη να υπερασπίζονται με πάθος αυτά που κατηγορούσαν.
Και δεν ξέρω γιατί η σκέψη μου πετάει για άλλη μια φορά μακριά, στην Νορβηγία. Εκεί όπου πριν από 3 χρόνια ο Anders Behring Breivik σκότωσε εν ψυχρώ 77 ανθρώπους. Για «ιδεολογικούς λόγους». Καταδικάστηκε σε 21 χρόνια φυλακή που θεωρητικά μπορεί να γίνουν 10 αλλά και ισόβια.
Ο Breivik πριν από λίγο καιρό έκανε μια αίτηση να αρχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Το ίδιο το Πανεπιστήμιο ασχολήθηκε με το αίτημά του και ενώ το απέρριψε γιατί απλά δεν συγκέντρωνε τις προϋποθέσεις εισόδου για ένα πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες, ταυτόχρονα του έδωσε τη δυνατότητα να εγγραφεί και να ολοκληρώσει τις σπουδές σε κάποιες μεμονωμένες ενότητες.
Σκέφτομαι μια κοινωνία που αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο δολοφόνο στην ιστορία της αυστηρά μεν (τα 21 χρόνια είναι η μέγιστη ποινή που μπορεί να επιβληθεί στη Νορβηγία) αλλά πάντα αφήνει παράθυρα ανοιχτά για να μην αποκοπεί απ’ αυτή. Ελπίζοντας, ίσως μάταια, αλλά πάντα ελπίζοντας, ότι κάτι μπορεί ν’ αλλάξει.
Ακόμα και σ’ αυτόν που έκανε το χειρότερο έγκλημα. Αλλά και αν δεν αλλάξει, δεν μπαίνει στον «πειρασμό» να αλλάξει η ίδια τις αξίες που κατέκτησε διαχρονικά και να τις «προσαρμόσει» στο κάθε φορά έγκλημα.
Και ξανά επιστροφή πίσω στην Ελλάδα.
Σε μια χώρα που κάνει ακριβώς το αντίθετο. Ένα μπάχαλο Κράτος θεωρεί ότι αν γίνει πιο «σκληρό» θα λύσει ευκολότερα τα προβλήματα. Και όσο πιο σύνθετα γίνονται αυτά τόσο αυξάνει την σκληρότητά του.
Πίσω στην Ελλάδα, στις εικονικές αντιπαραθέσεις γύρω από τη ζωή ενός νέου ανθρώπου. Με τους «σκληρούς» απ’ τη μια μεριά και τους «επαναστάτες» απ’ την άλλη βγαλμένοι από την ίδια μήτρα τις περισσότερες φορές.
Και συ τι να πεις;
Μάλλον θα επαναλάβω αυτά που διάβασα σε μια τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο Αύγουστος Κορτώ:
«…Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι είναι καμένο χαρτί επειδή είναι αναρχικός. Κανένα νέο παιδί δεν είναι καμένο χαρτί…»
– Δεν σκότωσε άνθρωπο, τράπεζα λήστεψε.
«Δεν θεωρώ ότι ο Ρωμανός είναι ήρωας. Αγωνίζεται για τις ιδέες του. Εγώ τις ιδέες του ούτε τις ασπάζομαι ούτε τις μοιράζομαι. Δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να περάσω στο απέναντι στρατόπεδο και να ευχηθώ το θάνατό του. Πολλοί με ρώτησαν πριν από μερικές μέρες «αν βρισκόταν στο έλεος του κράτους ένας χρυσαυγίτης θα φώναζες το ίδιο;»
– Θα φώναζες, με το χέρι στη φωτιά, το ίδιο;
«Ναι! Αλίμονο αν δεχόμαστε το κράτος να λειτουργεί με δυο μέτρα και δυο σταθμά. Αυτό είναι σα να λες «ας επαναφέρουμε τη θανατική ποινή, να σκοτώσουμε άλλον έναν Παγκρατίδη. Δεν αντιλέγω στο γεγονός ότι εγκλημάτησε ο Ρωμανός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να πεθάνει ή να διαβάζει σχόλια φαρμακερών ανθρώπων: «αφήστε το να πεθάνει το κωλόπαιδο». Κυρίως, όμως, το κράτος δεν έχει το δικαίωμα να δρα ορμώμενο από κάποιο θυμικό.»