Συλλέκτες αλλοπρόσαλλων αποκομμάτων

Μικρός θυμάμαι μάζευα διάφορα πράγματα. Καπάκια από ποτά, αυτοκόλλητα, γραμματόσημα, περιοδικά, αποκόμματα από περιοδικά με ό,τι μπορείς να φανταστείς, μινιατούρες, βότσαλα… Δεκάδες μικροπράγματα που γέμιζαν συρτάρια, ντουλάπια και πατάρια. Και πάντα ξαναγυρνούσα σ’ αυτές τις αλλοπρόσαλλες συλλογές και βλέποντάς τες έφτιαχνα ιστορίες.

Μεγαλώνοντας μου έμεινε το κουσούρι. Μόνο που τώρα πολλά είναι σε ηλεκτρονική μορφή γεμίζοντας σκληρούς δίσκους με δυαδικά αρχεία. Φωτογραφίες και κείμενα για απίθανα πράγματα. Αποτυπώματα του κόσμου μας που για κάποιον ανεξήγητο πολλές φορές λόγο καταχωνιάζονται σε φακέλους και υποφακέλους.

Και αυτές τις μέρες τώρα χαζεύω τις υποψηφιότητες που ανακοινώνουν τα κόμματα. Μαζί μ’ αυτές παρακολουθώ τις αντιδράσεις σε τοίχους φεΐσμπουκικών φίλων, σε σελίδες εδώ και εκεί στο διαδίκτυο καταγράφοντας, ένα είδος εκλογικού ημερολογίου, σκέψεις και screenshot.

Πόσο θα πρέπει να ντρέπονται ορισμένοι για τους πατεράδες τους και τους παππούδες τους που θέλουν να τους κλειδώσουν στο σπίτι για να μην ψηφίσουν. Αν ντρέπονται τόσο είναι ανάγκη να το γράφουν στο ιντερνέτ ή μιλάνε για τους πατεράδες και τους παππούδες των άλλων;

Μπορεί ένα μοντέλο που φωτογραφίζεται γυμνή να είναι υποψήφια με ένα κόμμα ανεξάρτητα αν έχει διαφορετική άποψη απ’ τη δική μου; Η γυμνή φωτογράφιση την κάνει αυτόματα πουτάνα. Μπορεί μια πουτάνα να είναι υποψήφια και σε τελευταία ανάλυση να έχει καλύτερη άποψη για τα πράγματα από μια δασκάλα για παράδειγμα;

Πόσο αριστερός είναι αυτός που αντιμετωπίζει την πολιτική ανάλογα με την ποσότητα των ρούχων που φοράει μια γυναίκα ή την δουλειά που κάνει;
Το οφθαλμόλουτρο και τα σεξιστικά σχόλια αποτελούν άποψη ή κάτι άλλο;

Μπορεί ταυτόχρονα, με διαφορά νανοδευτερολέπτων, οι ίδιοι άνθρωποι να βγάζουν σπυράκια για την επιλογή της κ. Γκερέκου να είναι υποψήφια με τη Ν.Δ. ή του κ. Λυκούδη με το Ποτάμι και να θεωρούν φυσιολογικό να είναι η κ. Μακρή και η κ. Τζάκρη στα ψηφοδέλτια του Σύριζα;

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ποιος είναι τελικά ο σκοπός; Να φύγουν αυτοί και να έρθουμε εμείς;

Ζούμε σε περίεργες εποχές.

Σκέφτομαι ότι μάλλον και  παλιότερα ήταν έτσι, απλά σήμερα αυτό το μαγικό πράγμα, το ιντερνετ, έδωσε τη δυνατότητα στον καθένα να δημοσιοποιεί αυτό που αισθάνεται, αυτό που σκέφτεται. Απ’ την «ασφάλεια» του προσωπικού του χώρου, χωρίς τη βάσανο της ζωντανής επαφής.
Προνόμιο που το είχαν μόνο οι δημοσιογράφοι και οι συγγραφείς. Και αυτό τελικά είναι κάτι πολύ καλό και χρήσιμο.

Τουλάχιστον για τους συλλέκτες αλλοπρόσαλλων αποκομμάτων.