Γηράσκω αεί διδασκόμενος

Χρόνια στην εκπαίδευση και πολλές φορές προσπαθώ να καταλάβω τη λογική κάποιων πραγμάτων. Γιατί γίνονται, με τον τρόπο που γίνονται. Και πάντα έφτανα σε αδιέξοδο. Σαν να υπάρχει κάτι σ’ αυτή τη χώρα που τα ευτελίζει όλα.

Αρχές Μαρτίου, το δεύτερο σχολικό τρίμηνο τελειώνει σε λίγο και πάμε για το τέλος της χρονιάς. Αν βγάλεις το Πάσχα έμειναν δεν έμειναν καμιά 50αριά μέρες για να τελειώσει το σχολείο…
… Και μεθαύριο, την Τετάρτη, μας καλούνε λέει τους δασκάλους της Πέμπτης και της Έκτης σε σεμινάριο με το βαρύγδουπο τίτλο « Ψηφιακό σχολείο: Αξιοποίηση ψηφιακού εκπαιδευτικού περιεχομένου στη διδακτική πράξη».!!!

Εργάσιμη μέρα, τα παιδιά δεν θα έχουν σχολείο και θα μείνουν στα σπίτια τους και εμείς σε τι ακριβώς θα επιμορφωθούμε για τις υπόλοιπες 50 μέρες;
Πώς σκέφτηκαν οι τέσσερις παρακαλώ Σχολικοί Σύμβουλοι που διοργανώνουν το σεμινάριο; Τι μέτρησε στο μυαλό τους και αποφάσισαν ξαφνικά, στο τέλειωμα της χρονιάς, να «επιμορφώσουν» τους δασκάλους και ειδικά της Πέμπτης και της Έκτης για το ψηφιακό σχολείο; Τι προσδοκάνε από μια τέτοια συνάντηση; Σε ποια δεδομένα στηρίχτηκαν; Τι τρομερές ανάγκες ανακάλυψαν ξαφνικά και έτρεξαν γρήγορα να κλείσουν τα σχολεία για να μας «επιμορφώσουν;»
Αυτός που τους έδωσε την άδεια να κλείσουν τα σχολεία και να μείνουν εκατοντάδες μαθητές στα σπίτια τους τι έβαλε κάτω και το αποφάσισε;

Δεν θα ήταν λογικό και σωστό αυτές οι δράσεις να οργανώνονται στην αρχή της χρονιάς που βαράμε μύγες στα σχολεία; Ή στο αντίστοιχο διάστημα στο τέλος και να «μαζευτεί» και η όποια εμπειρία;

– Μην είσαι χαζός. Ψιθυρίζει κάποιος απ’ το διπλανό γραφείο.
– Αυτοί μαζεύουν χαρτιά για τις «κρίσεις» που έρχονται και εμείς για μια μέρα καθόμαστε και πίνουμε και τα καφεδάκια μας.

Όλοι ευχαριστημένοι και τα παιδιά στο σπίτι να βλέπουν τηλεόραση…

Δε φτιάχνεται αυτός ο τόπος.