Άλλη μια συνέλευση

Άλλη μια συνέλευση. Όπου το «συνδικαλιστικό κίνημα» να προσπαθεί με τερτίπια και φανφάρες να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. 98% λέει διαφωνεί αλλά όταν φτάνει το μαχαίρι στο κόκκαλο να ψάχνουμε πως θα κάνουμε την «επανάσταση» χωρίς κόστος. Όλοι μαζί στο πουθενά! Τι θέλω και μιλάω ακόμη;

…αφού το τραγουδάκι του Τοτέμ μου τα ‘λεγε από παλιά:

«Με καταριούνται γενιές και γενιές απελπισμένων
γιατί δεν θέλαν να πιστέψουνε το μέλλον.

Θέλαν να νιώθουν πως τα πράματα θα γίνουνε καλύτερα,
και τους χάλαγα τη σούπα γιατί ήξερα.

-Δεν έχει σημασία το να εύχεσαι κάτι,
άμα θες να στο φέρουν για πρωινό στο κρεββάτι.

Σημασία έχει να εκπαιδεύσεις τα μυαλά σου
για να δίνουν εντολές μπας και σηκώσεις τα κουλά σου.
…
Και τώρα είμαστε εδώ στο σταυροδρόμι της σκέψης.
Κι όλοι ψάχνουν να πιστέψουνε σε εμπνεύσεις.

Ε, λοιπόν δεν πιστεύω. Δεν γουστάρω εμπνευσμένους.
Προτιμώ τους τρελούς και τους πυροβολημένους!

-Προτιμώ μιλάω και τα κανάλια να με βρίζουνε
παρά να αγανακτώ και να με γλείφουνε.

Προτιμώ πεσιμισμό για να αντέξω παρακάτω,
παρά να εθελοτυφλώ πως το βαρέλι έχει πάτο.

-Προτιμώ να πολεμάω με δαίμονες και διαόλους
παρά να αγαπάω βολεμένους κι άλαλους.»