Το σύννεφο ήρθε αργά το απόγευμα γρήγορα απ´ τον Βορρά,
μαύρο, βαρύ, απειλητικό.
Στάθηκε πάνω απ´ τη θάλασσα και το βουνό,
κουβαλώντας μαζί του τον αέρα και τη βροχή:

Μια κουρτίνα νερού που πλατάγιζε και σκέπασε
τις πλαγιές,
τους πέτρινους πύργους,
τα βράχια της ακτής,
τη θάλασσα…

…προκαλώντας μικρούς πανικούς:

– Φέρε μέσα τις πετσέτες και τα μαξιλάρια απ´ τις καρέκλες,
– Κλείσε την άλλη μπαλκονόπορτα.
– Άφησες τα παπούτσια στο μπαλκόνι.

αλλά και

– Τι όμορφα που μυρίζει το χώμα.
– Νομίζω ότι χρειαζόταν μια βροχή.
– Είναι τρομακτικό μα ωραίο το θέαμα.

~~~

– Αυτό ήταν. Έφυγε.

– Θα πάμε για μπάνιο; Η παραλία είναι έρημη, η θάλασσα έχει ηρεμήσει, ο ουρανός είναι γεμάτος χρώματα.

~~~

«Αιφνίδια μπόρα αρχές Σεπτέμβρη
στον κήπο του παλαιού
ξενοδοχείου.
Μυρίζει χώμα οργασμικό
στη διψασμένη γη.
Πάμε να φύγουμε
δεν έχουμε καμιά δουλειά εδώ.»[1]

---

[1] Γιάννης Βαρβέρης, Μπόρα, Ποιήματα Τόμος Β’ 2001-2013, Κέδρος, 2013

– Θα πάμε για μπάνιο το απόγευμα; Το δελτίο μιλάει για βροχές.
– Πάμε και βλέπουμε. Ο ουρανός πάντως είναι καθαρός,

~~~

«Να έπεφτε η βροχή ραγδαία,
ευχόμουν. Να ξεσπάσει.
Θα μέναμ΄ έτσι πιο πολύ
μέσα στη στοά. Στην πρόφαση.» [1]

~~~

Και ξανά στον ήσυχο κόλπο,
με τις γιαγιάδες και τους παππούδες
να κολυμπάνε στα ακίνητα νερά,
φορώντας μόνιμα τα πολύχρωμα καπέλα τους
κι ας είχε χτυπήσει το ρολόι του καμπαναριού εδώ και ώρα 8
και ο ήλιος είχε πια ξεθυμάνει.

~~~

– Θα βρέξει. Κοίτα πώς πλησιάζει αυτό το μαύρο σύννεφο απ’ το βουνό!

…και έφτασε γρήγορα,
φέρνοντας μαζί και τη βροχή,

~~~

«…βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη.» [2]

~~~

με τις χοντρές στάλες να χτυπάνε με δύναμη
την ακύμαντη επιφάνεια της θάλασσας

– Σταμάτα να φωτογραφίζεις και βγες έξω!

με τις μαμάδες να τρέχουν
πάνω κάτω στη στενή παραλία
μαζεύοντας ρούχα, καρέκλες, πετσέτες, κουβαδάκια και πλαστικές παντόφλες,
φωνάζοντας ταυτόχρονα,

– Παιδιά γρήγορα έξω από το νερό!

Ο φόβος των κεραυνών – το είχαν πει και στις ειδήσεις:
«Να βγαίνετε από τη θάλασσα όταν βρέχει,
κινδυνεύετε από τους κεραυνούς!»

~~~~

Ξέσπασε απότομα, άγρια,
όπως όλες οι ξαφνικές μπόρες του καλοκαιριού,
για να σταματήσει το ίδιο απότομα.

– Αυτό ήταν, σταμάτησε. Τζάμπα μαζέψαμε τα πράγματα.

~~~

«…πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα να ‘ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.» [2]

---

[1] Κική Δημουλά, Πλάγιος τρόπος, Επί τα ίχνη
[2] Κική Δημουλά, Τα πάθη της βροχής, Το λίγο του κόσμου

– Πλιγκ! Ο ήχος απ’ το κινητό λίγο μετά τα μεσάνυχτα.