Έγραφε ο Δημήτρης Καμπούρογλου σε ένα χρονογράφημα του στην «Εστία» το μακρινό 1878:
«Κατά το έτος 1878 έτυχε να καθήσω στο καφενεδάκι του κήπου του Υπουργείου Οικονομικών, το γνωστόν ως καφενείον του κυρ Παντελή, επιστάτου άλλοτε του γυμνάσιου στο Βαρβάκειον. Κείνη την ημέρα λοιπόν είδα κάποια εξαιρετική κίνηση, από Παυσανίας (Παυσανίες: αυτοί που παύονται από την εργασία τους) και Θεσιθήρας που είχαν αποτυπωμένων στην μορφή τους, άλλοι οδύνη, άλλοι άνοιαν και άλλοι αμοιβαίαν ελπίδα. Εσκέφθηκα τότε να περιγράψω ό,τι είδα και εδημόσιευσα στο περιοδικό «Εστία» ένα σατιρικό σημείωμα με την επιγραφήν: «Ο κήπος του Κλαυθμώνος», χωρίς να φανταστώ, πως άθελά μου έγινα και νονός του κήπου αυτού».
Ο κήπος του Κλαυθμώνος του Καμπούρογλου έγινε η πλατεία Κλαυθμώνος από τους Παυσανίες και Θεισιθήρες, τους δημοσίους υπαλλήλους της εποχής εκείνης που συγκεντρωνόταν στο χώρο αυτό και έκλαιγαν γιατί κάθε νέα Κυβέρνηση που αναλάμβανε απέλυε τους προηγούμενους για να διορίσει τους δικούς της. Για να επαναληφθεί το ίδιο με την επόμενη.
Αν και κοντεύει να περάσει ενάμισης αιώνας από τότε, αν και το 1909 καθιερώθηκε η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, ο χρόνος στην Ελλαδίτσα μας κυλάει διαφορετικά απ’ τον υπόλοιπο κόσμο.
Κάθε Κυβέρνηση διαχρονικά θεωρεί το Δημόσιο προίκα της και το ρυθμίζει κατά το πώς τη βολεύει. Όμως επειδή δύσκολα μπορούν να απολύουν και να βάζουν τους «δικούς» τους βρήκαν άλλα κόλπα. Ή πρόσθεταν κάθε φορά καινούριους υπαλλήλους – χρειάζονται δε χρειάζονται στις συγκεκριμένες θέσεις – τακτοποιώντας «υποχρέωσεις» ή ρύθμιζαν το ποιος θα πάει στις θέσεις «ευθύνης» που έχουν χρήμα και εξουσία κατά το πώς τους βολεύει.
Πρέπει να είμαστε το μοναδικό κράτος του λεγόμενου Δυτικού Κόσμου που η δημοσιοϋπαλληλική ιεραρχία, οι θέσεις ευθύνης σε κάθε υπηρεσία, δε στελεχώνονται μέσα από αντικειμενικές διαφανείς διαδικασίες εξέλιξης των υπαλλήλων αλλά θεωρούνται κάτι σαν τα παλιά αρματολίκια που ο κάθε φορά «Πασάς» τα μοιράζει στους «δικούς του». Και ως «αμοιβή» για τον «αγώνα» στο κομματικό μετερίζι και ως το μακρύ χέρι του κομματικού ελέγχου στους πληβείους και ως συλλέκτες ψήφων σε συνδικαλιστικές και βουλευτικές εκλογές.
Έτσι είχαμε το επιστημονικά ανεξήγητο φαινόμενο όταν κυβερνούσε η Νέα Δημοκρατία «οι άξιοι» για τις θέσεις αυτές να ήταν σχεδόν αποκλειστικά οι της Νέας Δημοκρατίας, όταν κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ με μαγικό τρόπο «οι άξιοι» να ήταν σχεδόν αποκλειστικά οι του ΠΑΣΟΚ και στις περιόδους συγκυβέρνησης η «αξιοσύνη» να διαχέεται στα κόμματα που συγκυβερνούσαν! Και το άλλο θαύμα η διάχυση αυτή να ακολουθεί τα ποσοστά των κομμάτων!!!
Και κει που περιμέναμε από την Πρώτη φορά Αριστερά να κάνει τη διαφορά το πρώτο δείγμα στα δικά μας, στην Εκπαίδευση, ήταν να βάλει τους «ημέτερους» στις θέσεις των Περιφερειακών Διευθυντών.
Είναι λέει «πολιτικές» οι θέσεις. Και θέλουμε τους «δικούς μας» για να περνάμε την πολιτική μας!!! Αυτά τον 21ο αιώνα από ανθρώπους που ευαγγελίζονται το καινούριο.
«Θα κριθούν απ’ τη δουλειά τους» δήλωσε ο σύντροφος φιλόσοφος Υπουργός Παιδείας, ενώ ο Υφυπουργός ΜΑΣ με αυστηρό ύφος έκλεισε το θέμα: «Οι διαδικασίες ήταν απολύτως νόμιμες Το νομικό πλαίσιο καθορίζει τη διαδικασία και τηρήθηκε απαρέγκλιτα.»
Μάλιστα.
Αυτό «το μέλλον που έρχεται» το έχω ξαναδεί…
…πολλές φορές…
…και είναι βαθειά νυχτωμένοι όσοι νομίζουν ότι θα βγουν κερδισμένοι απ’ αυτό.
