– Καλά, εσύ δε μου φώναζες να κάνω ησυχία γιατί ήθελες να διαβάσεις ένα βιβλίο με ποιήματα; Τώρα γιατί σε βλέπω πάλι με το τάμπλετ;

– Τα ποιήματα διαβάζω και μου αρέσουν, αλλά πού και πού αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα με μερικούς νέους ποιητές. Χρησιμοποιούν λέξεις που δυσκολεύομαι να τις κατανοήσω, ούτε μπορώ από τα συμφραζόμενα να βγάλω άκρη…

…οπότε αναγκάζομαι να καταφεύγω στο λεξικό. Δεν ξέρω γιατί το κάνουν. Μπορεί να τους εκφράζει καλύτερα η συγκεκριμένη λήξη.

– Τι σε δυσκόλεψε τώρα;

– Η λέξη νέηλυς. Με ήτα και ύψιλον. Και ξέρεις πώς είναι οι αναζητήσεις των λέξεων στο διαδίκτυο. Ούτε που καταλαβαίνεις πώς πας από τη μία στην άλλη. Μετά πήγα στη λέξη έπηλυς…,

… και πάει χάθηκε η μαγεία της ανάγνωσης. Τώρα πρέπει να ξαναπιάσω το ποίημα από την αρχή.

– Νομίζω δεν πρόσεχες και πολύ στα Αρχαία στο Γυμνάσιο.

–

«Γύρευε ένα κλειδί
χρυσό,
βρήκ’ ένα μπρούτζινο,
Είπε,
δεν έχει σημασία,
αρκεί ν’ ανοίγει η πόρτα.
Κι η πόρτα άνοιξε,
ο κήπος όμως
ήταν μαραμένος.» [1]

– Διαβάζεις Χιόνη εδώ μέσα; Μάλλον θα έπρεπε να πάρεις κάτι πιο ανάλαφρο.

– Κι όμως. Ταιριάζει τόσο πολύ!

~ ~ ~

Πίσω απ´ τα τεράστια παράθυρα, στο βάθος, τα χιονισμένα Τζουμέρκα, κάτω, το πάλαι ποτέ πράσινο πάτωμα μαυρισμένο και σκαμμένο απ´ τις ρόδες των κρεβατιών, παντού, η μυρουδιά απ´ τα φάρμακα και το απολυμαντικό,
οι αναστεναγμοί, οι κραυγές, τα αγκυλωμένα σώματα πάνω στις πλαστικές καρέκλες που προσπαθούν να κλέψουν λίγες στιγμές ύπνου, οι εφήμερες γνωριμίες που ανακυκλώνουν τις ίδιες συζητήσεις:

– Πέρασαν οι γιατροί. Τι είπαν; Πότε θα φύγετε; Πόσο καιρό είστε εδώ; Ξέρετε την τάδε; Είναι απ τα μέρη σας; Πόσα παιδιά έχετε; Ενεργήθηκε σήμερα; Κοιμήθηκε το βράδυ;
άλλες φορές βάλσαμο στις ατέλειωτες άχρωμες ώρες,
άλλες φορές απρόσκλητοι επισκέπτες όταν το μυαλό ταξιδεύει στα δικά του μονοπάτια.

«Αιολοπλόκαμες γυναίκες με ταξίδεψαν
μέσα στα όνειρά τους.
[…]
Με μάτια κλειστά,
την αἰχμηρή καρένα βυθισμένη στα νερά τους
και τα χέρια να παλεύουν σαν κουπιά,
πέρασα έναν ολόκληρον ωκεανό σπασμών,
για να φτάσω τώρα
σ’ αυτή την ηλικία από σίδερο,
σ’ αυτή την πολιτεία από σίδερο,
σ’ αυτό το συναίσθημα από σίδερο
σκουριασμένο.» [2]

– Δεν αντέχω άλλο, πότε θα φύγουμε;

– Υπομονή. Αύριο ίσως.

– Το ίδιο μου είπες και χτες…

[1]Αργύρης Χιόνης, Οδός, Η φωνή της σιωπής, Νεφέλη, 2019
[2] Αργύρης Χιόνης, Αιολοπλόκαμες γυναίκες, Η φωνή της σιωπής, Νεφέλη, 2019

«Αὐτός ὁ ἔρωτας θυμίζει
την τρίτη ὄψη
τοῦ νομίσματος.
Τήν κυκλική τρίτη ὄψη
-ἐκείνη μέ τίς χαρακιές-
πού δέν τήν ἀναφέρει
ποτέ καί πουθενά,
κανείς.» [1]

– Θέλετε να σας διαβάσω μερικά ποιήματα;
– Και δε μας διαβάζεις.

«Παιδί,
ἔπαιζα μέ τά σπίρτα
τίς σκοτεινές φωτίζοντας
γωνιές τῶν δωματίων.
Τώρα ξέρω,
κοιτῶ τά ἐγκαύματα στα δάχτυλά μου
καί σωπαίνω.» [2]
~~~~

– Ποιος τα έγραψε;
– Είναι του Θάνου Αρώνη.
– Κάτι μου λέει το όνομα, μα δε θυμάμαι.
– Ήταν ηθοποιός. Έγραφε όμως και ποιήματα με το ψευδώνυμο Αλέξανδρος Φερέντης Αρώνης. Ούτε εγώ τον ήξερα. Τυχαία έπεσα σε ένα ποίημα του και έψαξα να βρω ποιητικές συλλογές του.

~~~

«Προσπάθησα νὰ ἐμφανίσω κάτι ἐνσταντανέ
παλαιῶν εὐτυχισμένων ἡμερῶν,
ὅμως δὲν ὑπολόγισα καλὰ τὸ φωτισμό
κι ὅλα τὰ ἀρνητικὰ καταστραφήκαν.
Σὲ λίγο δὲ θ᾽ ἀντέχω κι ὁ ἴδιος στὸ φῶς.
Πίσω ἀπὸ τὸ «Μειδιᾶστε παρακαλῶ»
κρύβω ένα ρημαγμένο λατομείο.» [3]

[1] Αλέξανδρος Φερέντης Αρώνης, Η τρίτη όψη, Επιχείρηση Μυστικός Δείπνος, Υάκινθος, 1987
[2] Αλέξανδρος Φερέντης Αρώνης, Σπίρτα, Επιχείρηση Μυστικός Δείπνος, Υάκινθος, 1987
[3] Αλέξανδρος Φερέντης Αρώνης, «Μειδιάστε, παρακαλώ», Διαγώνιος, τχ. 2 (Ιούλιος-Δεκέμβριος 1962)