~~~

Από τα παιδικά μου χρόνια
με τραβούσε σαν μαγνήτης,

Μοναχικός,
στην άκρη μιας γλώσσας ξηράς,
ο φάρος της Κόπραινας.

Δεν ήταν  σαν τους φάρους
που  διαβάζαμε στα βιβλία,
σε άκρες απότομων ακρωτηρίων,
σε βραχώδη νησάκια
στη μέση του πουθενά
που τους χτυπούσε η άγρια θάλασσα.
Ένας μικρούλης φάρος ήταν,
που πάλευε
με την ησυχία του Αμβρακικού.

Ήταν όμως ο δικός μας φάρος!

Σκαρφαλώναμε πάνω στο κτίριο
του φαροφύλακα
κι απλωνόταν μπροστά μας
η αγκαλιά του ήρεμου κόλπου.
Εκεί φαντασιωνόμασταν
πειρατικές ιστορίες,
ο Παναγιώτης ήθελε
να γυρίσει και μια κινηματογραφική ταινία,
απολαμβάναμε
τα έντονα ηλιοβασιλέματα.

~~~~

– Ξέρεις ότι τα θεμέλιά του είναι  σε πασσάλους καρφωμένους στο βαλτώδες έδαφος;

~~~

Σε κάθε ευκαιρία
πηγαίναμε,
Με τα πόδια,
με τα ποδήλατα,
με το αυτοκίνητο αργότερα.

Πηγαίναμε
το καλοκαίρι,
όταν ο ήλιος ξέραινε
τα θαλασσόνερα
που πλημμύριζαν τον αλμυρόβαλτο γύρω του
και η ξερή λάσπη
κοβόταν σε χιλιάδες κομμάτια,

– Σαν ταψί από μπακλαβά μοιάζει!

το φθινόπωρο
για να δούμε από ψηλά
τα αλόφυτα
να αλλάζουν χρώμα
δημιουργώντας
πολύχρωμες λουρίδες
βαθυκόκκινες, πορτοκαλί, καφέ
και να φωτογραφίσουμε τη σκιά μας
πάνω τους

τον χειμώνα
που ψάχναμε να βρούμε το μονοπάτι
που θα μας οδηγήσει
με ασφάλεια
κοντά του
μέσα στον λασπότοπο.

~~~

Ήταν ο δικός μας φάρος!

---

[1] 16 Αυγούστου 2026, Παγκόσμια Ημέρα των φάρων