Καινούρια χρονιά, καινούρια τάξη, και ξανά όλα τα ερωτήματα που βασανίζουν διαχρονικά. Πως προσεγγίζεις το ένα τι κάνεις για το άλλο, ποια είναι τα όρια για το τρίτο;

Ένα απ’ αυτά είναι και η «διδασκαλία» των ποιημάτων.

Διδάσκεται άραγε η ποίηση;

Μήπως η ανάλυση ενός ποιήματος με το προαιώνιο ερώτημα δασκάλων και φιλολόγων «τι θέλει να μας πει ο ποιητής» είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που κάνουμε στα ποιήματα;

Ο Χριστιανόπουλος, σε μια παλιότερή του συνέντευξή του στο «the schooligans» προσεγγίζει το θέμα κάπως έτσι:

– Το ξέρετε ότι οι περισσότεροι μαθητές τη βαριούνται την ποίηση;

– Κακό του κεφαλιού τους!

– Μα τους τη διδάσκουν. Διδάσκεται η ποίηση;

– Όχι βέβαια, αυτά είναι αηδίες!

– Κατά τη γνώμη σας θα έπρεπε να μη διδάσκεται καθόλου η ποίηση;

– Αυτό θα ήταν το καλύτερο. Ένας φίλος μου καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, στη Φιλοσοφική, δίδασκε επί ένα εξάμηνο ένα ποιήμά μου. Πήγα λοιπόν και του είπα: «Σε παρακαλώ πολύ, πάψε να το διδάσκεις. Θέλεις να μου το καταστρέψεις; Όχι μόνο το ποίημα, αλλά και τους φοιτητές σου!». Γιατί βέβαια οι φοιτητές που θα τους πει «ελάτε να σας εξετάσω σε αυτό το ποίημα», θα με μισήσουν. Δεν ξέρω τι έκανε, πάντως μετά το εξάμηνο αυτό εξαφανίστηκε η διδασκαλία κι εγώ πια είμαι… ευτυχεσμένος.

Όλη η συνέντευξη ΕΔΩ