Η ομοιομορφία του τίποτα
Νοσταλγώντας το τίποτα [1]
Είναι μαγικό το πώς πολλά πράγματα εξιδανικεύονται όταν περνάνε τα χρόνια. Καταστάσεις που θεωρούνταν ασήμαντες ή είχαν και αρνητικό πρόσημο παίρνουν στην πορεία του χρόνου μυθικές διαστάσεις, τους δίνουμε περιεχόμενο και ιδιότητες που ποτέ δεν είχαν.
Ίσως είναι έμφυτη η ανάγκη του ανθρώπου να γραπώνεται από το παρελθόν ιδιαίτερα όταν το μέλλον μπροστά του φαντάζει απειλητικό και να θυμάται φαντασιακές παλιές, «καλές», «αγνές», εποχές.
Βλέπω και χαίρομαι τις μαθήτριες και τους μαθητές μου μέσα στην τάξη, στο προαύλιο του σχολείου, πολύχρωμα πουλιά, με τα τρελά τους κουρέματα και απορώ μ’ αυτούς που νοσταλγούν τις μπλε ποδιές, το κούρεμα με την ψιλή, τα σηματάκια με τις κουκουβάγιες στο πέτο.
Νοσταλγούν την ομοιομορφία του τίποτα.
[1] Στις 6 Φεβρουαρίου του 1982 καταργήθηκε η σχολική ποδιά από τα σχολεία της Ελλάδας.