Τους αγαπάμε, αλλά δεν χωράμε
Η είδηση είναι με μεγάλα γράμματα. «O δήμος Περάματος δέχεται το κέντρο μετεγκατάστασης προσφύγων» [1]
Σε μια χώρα που ζητάει το Νόμπελ Ειρήνης και πρόσφυγες πνίγονται καθημερινά στις ακτές της, πολίτες της διαδηλώνουν για να φύγουν μακριά τα «μιάσματα» και οι «προοδευτικοί» ψέγουν τους κουτόφραγκους γιατί δεν είναι τόσο large με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες όπως ο περιούσιος λαός, σκέφτεσαι: Να κάτι το διαφορετικό!
Είναι όμως αυτές οι λέξεις που ακολουθούν και δεν σ’ αφήνουν να ησυχάσεις. Λέξεις που δείχνουν την αμηχανία, ενισχύουν τον φόβο που σπέρνουν οι ακραίες φωνές. Εκεί στις επόμενες γραμμές της δήλωσης του Δημάρχου, αυτές που ακολουθούν τα λόγια για Ανθρωπιά και Αλληλεγγύη:
«…πρόκειται να φιλοξενηθούν ταυτοποιημένες οικογένειες προσφύγων, περίπου 500 άνθρωποι κάθε φορά, για 48 έως 72 ώρες το πολύ, οι οποίοι στη συνέχεια θα μετακινούνται προς στα σύνορα…»
ΓΙΑ 48 ΕΩΣ 72 ΩΡΕΣ ΤΟ ΠΟΛΥ,
και μετά θα μετακινούνται για τα σύνορα.
Κάνουμε το καθήκον μας, παίρνουμε την επιδοτησούλα μας, εξασφαλίζουμε και μερικά μεροκάματα αλλά να μην μείνουν και πολύ και συνηθίσουν και αρχίσουν να γκρινιάζουν οι ψηφοφόροι.
48 με 72 ώρες το πολύ και μετά με το καλό για τα σύνορα. Πίσω απ’ τα συρματοπλέγματα της Ειδομένης.
Απ’ το ολότελα θα πει κανείς καλύτερα και το προσωρινό. Είναι και αυτό μια άποψη. Πώς το έλεγε και ο Άγιος Θεσσαλονίκης παλιότερα: Τους αγαπάμε, αλλά δεν χωράμε. Να φύγουν να πάνε αλλού. [2]
—————————-
[1] http://goo.gl/BkBwte
[2] http://goo.gl/gpiJM5