Ναι έτσι είναι, αλλά…
Πολλές φορές στις συζητήσεις, ζωντανές και εικονικές, ακούω ένα μόνιμο «αλλά…». Τους καταλαβαίνω αυτούς που το λένε. Τους καταλαβαίνω γιατί το χρησιμοποιούσα κι εγώ πολύ συχνά αυτό το «αλλά…» όταν δεν ήθελα να παραδεχτώ το αυτονόητο. Όταν η πραγματικότητα ερχόταν σε αντίθεση με τα στερεότυπα που κουβαλούσα μέσα μου.
Ναι, έγινε εισβολή στην Πράγα, αλλά…
Ναι, δεν υπάρχουν τρόφιμα στα ράφια, αλλά…
Ναι, πήγαν οι σύντροφοι Σοβιετικοί στο Αφγανιστάν, αλλά…
Ναι, η 17 Νοέμβρη σκοτώνει, αλλά…
Ναι, το Ολοκαύτωμα έγινε, αλλά…
Ναι, δεν υπάρχουν δημοκρατικές διαδικασίες στο κόμμα, αλλά…
Και αυτό το «αλλά…» υποτίθεται ότι λεγόταν γιατί έβλεπα -τρομάρα μου- σφαιρικά τα γεγονότα.
Έτσι και τώρα με τις δολοφονίες στην Γαλλία ακούω πίσω μου στην τηλεόραση περισπούδαστες αναλύσεις διαβάζοντας ταυτόχρονα αντίστοιχα ειδήσεις και απόψεις που τρέχουν στην time line μου.
Τρομακτικό αυτό που έγινε, αλλά είναι λέει άνεργοι και φτωχοί χρόνια, αναλύει ο ένας.
Φρίκη, αλλά φταίει η αποικιοκρατία, τονίζει όλο σοβαρότητα ο άλλος.
Είναι σχέδιο της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων για να κυριαρχήσουν οι κακοί, πετάγεται ο τρίτος.
Αναλύσεις υποτίθεται «αριστερές» φτάνει να βάλεις λίγο καπιταλισμό και αποικιοκρατία μέσα, που παραγνωρίζουν αυτό που βιώνει η ανθρωπότητα από γεννησιμιού της. Ο φανατικός δε θέλει αφορμή. Θέλει μόνο να «σώσει» τον κόσμο κατά πως αυτός καταλαβαίνει και άλλες φορές απλά να σώσει μόνο την ψυχή του.
Αυτοί που πυροδότησαν τις βόμβες στη συγκέντρωση στην πλατεία της Άγκυρας πριν ένα μήνα, είναι στην ίδια λογική με τους σημερινούς δολοφόνους στη Γαλλία.
Ούτε ο καπιταλισμός τους έφταιξε, ούτε η αποκιοκρατία, ούτε η φτώχεια. Τον εαυτό τους ήθελαν να στείλουν στον παράδεισο. Με κάθε κόστος για τους άλλους. Και κάθε «αλλά…» που λέγεται απλά τους δίνει άλλοθι και τους δικαιολογεί. Όχι ότι χρειάζονται άλλοθι και διακιολογίες για την επόμενη φορά…