17 Νοεμβρίου
Έγινε σχολική γιορτή.
Ποιήματα, τραγούδια, παουερ πόιντ με φωτογραφίες της εποχής, η αναπόφευκτη συγκίνηση από τους λίγους πια ανθρώπους που έζησαν τα γεγονότα ή μεγάλωσαν τα πρώτα μεταδικτατορικά χρόνια.
Έγινε σχολική γιορτή.
Και κουβαλάει όλα αυτά που κουβαλάνε οι σχολικές γιορτές. Τα έτοιμα χρονικά που κατακλύζουν τα εκπαιδευτικά σάιτ, τον αναπόφευκτο βερμπαλισμό, τη χαρά που νιώθουν τα παιδιά όταν κάνουν πρόβα γιατί θα χάσουν μάθημα, τη βαρεμάρα τους όταν αποστηθίζουν λόγια που δεν καταλαβαίνουν. «Οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων», « κι ήσουν φως μου, κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή | σε γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή».
Έγινε σχολική γιορτή.
Να βάλουμε και λίγο πρόσφυγες μέσα – είναι της επικαιρότητας. Του χρόνου όλο και κάτι άλλο θα προκύψει. Γράψε με κόκκινο τα συνθήματα, ανέβασε την ένταση στην κονσόλα όταν λέει «…αδέλφια μας στρατιώτες είμαστε άοπλοι…», θέλω πάθος όταν λέτε το «ψωμί – παιδεία – ελευθερία». Όρθιοι τώρα να πούμε και τον Εθνικό Ύμνο και να πάμε στα σπίτια μας.
Έγινε σχολική γιορτή.
Δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Τους μιλάς για το ΦΟΒΟ και δεν το καταλαβαίνουν. Για το πώς οι άνθρωποι κλείνονται στον εαυτό τους, στον μικρόκοσμό τους, όταν φοβούνται και πόσο δύσκολο είναι να το ξεπεράσεις. Πόσο δύσκολο είναι να το ξεπεράσεις όταν γύρω σου χιλιάδες, με κάθε τρόπο, σου λένε: «μη μιλάς – κάτσε στα αυγά σου», «μη μιλάς – κάτσε στα αυγά σου», «μη μιλάς – κάτσε στα αυγά σου». Ότι αυτός ο διάχυτος φόβος είναι ο φασισμός και η υπέρβασή του είναι ο ηρωισμός.
Δεν το καταλαβαίνουν. Ρωτάνε πόσοι σκοτώθηκαν, αν πάτησε κανέναν το τανκ.
Έγινε σχολική γιορτή.
«Το πρωί πριν έρθω λέω δε θα κλάψω και τελικά πάντα δακρύζω.» μου λέει πάλι η κυρία Σοφία που παρακολουθεί κάθε γιορτή μας, 20 χρόνια τώρα. Και ξαναμιλάει για τις πρώτες διαδηλώσεις της μεταπολίτευσης που έζησε. Δακρύζω κι εγώ αλλά τελικά …έγινε σχολική γιορτή.
Και μείνανε οι Πρωθυπουργοί, οι Υπουργοί Παιδείας, οι Κεντρικές Επιτροπές να σου «ερμηνεύουν» κάθε χρονιά το μήνυμα, εμείς να ψάχνουμε στο ιντερνετ για τα έτοιμα χρονικά και τα παουερ πόιντ και τα παιδιά να χαίρονται που χάνουν το μάθημα.
«οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων»