Ωρομίσθιος, αναπληρωτής στην εκπαίδευση

Διαβάζω την είδηση. «Υπουργός: Θα προσληφθούν 19.500 αναπληρωτές εκπαιδευτικοί.»

Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη χώρα, που το +20% των εκπαιδευτικών της σήμερα, πάνω από 30% παλιότερα καλύπτεται από αναπληρωτές.
Και εξακολουθεί ακόμη να αποσπά εκπαιδευτικούς σε εξωδιδακτικές υπηρεσίες. Σε δουλειές γραφείων, σε μητροπόλεις, σε κόμματα, σε συνδικάτα… [1]

Κι απ΄την άλλη: Ωρομίσθιος, αναπληρωτής στην εκπαίδευση…
Μισθός με την ώρα.. Μάθημα με την ώρα… Εκπαιδευτικοί να τρέχουν από σχολείο σε σχολείο. Κομματιασμένη «εκπαίδευση». Λίγο από εδώ, λίγο από εκεί. Ένας ολόκληρος κόσμος μέσα στα σχολεία, δίπλα μας αλλά τόσο μακριά μας. Νέα παιδιά οι περισσότεροι, με τη φλόγα πολλές φορές να τρεμοσβήνει κάτω από τις καταθλιπτικές καταστάσεις που κουβαλάνε στο τέλος κάθε μήνα από διευθυντή σε διευθυντή για να «βεβαιώσει» την παρουσία τους. Αγώνας για λίγα ευρώ που πάντα έρχονται μετά από πολύ καιρό. Αγώνας για να συγκεντρωθεί μια προϋπηρεσία, το σκαλοπάτι που θα βοηθήσει(;) τη πολυπόθητη είσοδο στο «πάνω μέρος» της εκπαίδευσης. Στους μόνιμους…

…Ωρομίσθιος, αναπληρωτής στην εκπαίδευση…
Διαχρονικό αλλά και παγκόσμιο.
Γράφει ο Φρανκ Μακ Κορτ στο βιβλίο του «Ο Δάσκαλος Μια αυτοβιογραφία»:

«…Έγινα πλανόδιος καθηγητής και παράδερνα από σχολείο σε σχολείο… Μου ανέθεταν να διδάξω Αγγλικά ή οτιδήποτε άλλο είχαν ανάγκη: βιολογία, καλλιτεχνικά, φυσική, ιστορία, μαθηματικά. Οι αναπληρωτές καθηγητές όπως εγώ μετεωρίζονται κάπου μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας. Καθημερινά άκουγα να με ρωτούν. Και ποιος είστε σήμερα;
Η κυρία Κάτς
Ω!
Και αυτό ακριβώς ήσουν. Η κυρία Κατς ή ο κύριος Γκόρντον ή η δεσποινίς Νιούμαν. Ποτέ δεν ήσουν εσύ. Ήσουν πάντα ένα Ω….»