Χωράνε; Δεν χωράνε. Εμείς πεινάμε. Να φύγουν να πάνε αλλού.
Η συζήτηση πριν από έναν χρόνο στον καφενέ. «Το πρόβλημα που είναι μπροστά μας όταν βγει ο Σύριζα είναι το οικονομικό. Όλα τα άλλα έπονται. Και εκεί έχουμε ρίξει όλο το βάρος. Είναι καλή ομάδα στα οικονομικά.» Επαναλάμβανε ξανά και ξανά.
Προσπαθούσα να του εξηγήσω πως η διακυβέρνηση μια χώρας δεν είναι ένα ευθύγραμμο πράγμα όπως το σχεδιάζαμε παλιά στις κομματικά γραφεία. Πρώτα εκείνο, μετά το άλλο, ύστερα το τρίτο. Και ο κόσμος χτιζόταν όπως εμείς τον θέλαμε στο μυαλό μας.
Πως η καθημερινότητα του καθένα μας και όλων μαζί ταυτόχρονα δημιουργούν ένα χαώδες πλέγμα σχέσεων που απαιτούν απαντήσεις και λύσεις ταυτόχρονα σε πολλά μέτωπα.
Πως ένα κόμμα που φιλοδοξεί να αλλάξει τα πράγματα πρέπει να είναι έτοιμο για απαντήσεις παντού. Και αυτές τις απαντήσεις να τις έχει κοινωνήσει στους πολίτες που ζητάει την ψήφο τους συγκρουόμενο με παγιωμένες αντιλήψεις και στερεότυπα. Κερδίζοντας έτσι όχι την ψήφο αλλά και την ουσιαστική στήριξη στο πρόγραμμά του. Ή χάνοντας και ψήφους αλλά ο αυτοσκοπός δεν είναι οι κυβερνητικές καρέκλες.
«Το βασικό είναι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Τα άλλα θα τα κανονίσουμε μετά. Δεν μπορούμε να ανοίγουμε μέτωπα παντού.»
Χωρίσαμε για άλλη μια φορά κρατώντας ο καθένας τις σκέψεις του και δεν ξαναβρεθήκαμε από τότε.
Θυμήθηκα αυτή τη συζήτηση παρακολουθώντας ένα από «τα άλλα μέτωπα» να εκδηλώνεται με ορμή όχι στην ώρα του(;) αλλά τώρα που είναι σε εκκρεμότητα τα πάντα. Παρακολουθώντας την «υστερία» τηλεοπτική, διαδικτυακή και έντυπη για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.
Βλέπεις την προσπάθεια της κ. Τ. Χριστοδουλοπούλου (αναπληρωτής υπουργός Μετανάστευσης) για να γίνουν τα αυτονόητα για ένα ευρωπαϊκό κράτος – ανθρώπινες συνθήκες υποδοχής και διαμονής όλων αυτών των ανθρώπων που περνάνε καθημερινά στη χώρα μας σε αποκεντρωμένες δομές και εκσυγχρονισμός της διαδικασίας καταγραφής και ασύλου – να χάνεται μέσα σ΄ ένα συνονθύλευμα κραυγών και περισπούδαστων αναλύσεων από δεξιά και αριστερά.
Ακούς ένα αλαλούμ δηλώσεων των «συντρόφων και των συμμάχων τους». Δηλώσεις που ξεκινάνε από τους τζιχαντιστές που έρχονται κύματα – κύματα και απειλούν την Ευρώπη μέχρι και τα διαβατήρια που θα τους δώσουμε για να «φύγει» το πρόβλημα από εμάς. Δηλώσεις που στην πράξη ρίχνουν λάδι στη φωτιά του εθνικισμού και του ρατσισμού που σιγοκαίει στην ελληνική κοινωνία.
…
Κοιτάζω τα στοιχεία ειδικά για τους πρόσφυγες απ’ τη Συρία.
Η Τουρκία φιλοξενεί σήμερα περίπου 2.000.000 Σύρους πρόσφυγες δαπανώντας 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια για την υποδοχή και την παροχή ασύλου γι’ αυτούς. (1)(2)
Στη Γερμανία το 2014 ζήτησαν άσυλο 39.000 και στη Σουηδία 30.000 Σύροι πρόσφυγες.
Στη φτωχή Βουλγαρία ζήτησαν άσυλο την ίδια περίοδο 6.000 Σύροι πρόσφυγες, στο μικρό Μαυροβούνιο 1.649, στη ρημαγμένη Σερβία 9.784.
Και στην Ελλαδίτσα μας…
… Το 2014 πέρασαν μεν τα σύνορα 32.520 Σύροι αλλά ζήτησαν άσυλο μόνο 791. Όχι μόνο γιατί ήθελαν να πάνε αλλού αλλά και γιατί η χώρα του Ξένιου Δία μας τέλειωσε εδώ και πολλά χρόνια. (3)(4)(5)(6)
Γιατί όλο αυτό το αριστεροεθνικιστικό μόρφωμα έδωσε διαχρονικά και απ’ τη δική του μεριά άλλοθι στη δημιουργία μιας κακόμοιρης χώρας που κινδυνεύει από παντού και από όλους. Μιας χώρας που μόνιμα της φταίνε οι άλλοι για την μιζέρια της και οι πολίτες της είναι οι διαχρονικά κατατρεγμένοι τούτου του κόσμου.
Γιατί η άλλη αριστερά αντιμετώπισε το μεταναστευτικό αμήχανα, συχνά με τη λογική του ακτιβισμού, και της προσωπικής, με ανιδιοτέλεια τις περισσότερες φορές, προσφοράς. Με επαναλαμβανόμενες ομφαλοσκοπήσεις. «Να το δούμε λέει σφαιρικά το πρόβλημα…» (7)
Είμαστε μια κοινωνία σε κρίση αλλά είμαστε και η πιο προνομιούχα κοινωνία στη γειτονιά μας. Και έχουμε τη δυνατότητα να στηρίξουμε αυτούς τους ανθρώπους που περνάνε τα σύνορά μας.
Πριν λοιπόν τις περισπούδαστες αναλύσεις για τις ευθύνες του ιμπεριαλισμού και την ανισότητα στον κόσμο ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη και ας αναρωτηθούμε αν φταίει η «φτώχεια μας» ή κάτι άλλο για την κατάσταση που δημιουργείται με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες; Και πώς οργανωμένα μπορούμε να υποδεχτούμε και να φιλοξενήσουμε αυτούς τους ανθρώπους. Και ΟΛΟΙ μαζί να μοιραστούμε το όποιο κόστος.
Και ας κοιταχτούν δυο φορές στον καθρέφτη όλοι αυτοί οι «παράγοντες» που ξημεροβραδιάζονται στα πρωινάδικα της διαπλοκής και μιλάνε για «πρόσφυγες μοντέλα», λένε μεγάλες κουβέντες για ευρωπαϊκή αλληλεγγύη,για το τι πρέπει να κάνουν οι άλλοι και άλλα τέτοια «εύκολα». (8)
Υ.Γ. Κατηγορούν την κυρία Χριστοδουλοπούλου γιατί μίλησε για μετανάστες που «λιάζονται» και «εξαφανίζονται.» Αλλά είδα τις συγκεκριμένες συζητήσεις και σε καμιά περίπτωση δεν έβγαλα ούτε το συμπέρασμα της υποτίμησης του προβλήματος ούτε της υποτίμησης της αξιοπρέπειας αυτών των ανθρώπων. Το αντίθετο θα έλεγα. Νομίζω ότι αυτά χρησιμοποιήθηκαν για να κρυφτεί το βασικό πρόβλημα. Η κρατούσα αντίληψη – που δυστυχώς διαπιστώνω ότι δεν θέλουν και κάμποσοι απ’ την Πρώτη Φορά Αριστερά να την αντιμετωπίσουν – «Δεν χωράνε. Εμείς «πεινάμε». Να φύγουν να πάνε αλλού»…
… Και αν δεν φύγουν ας τους κάνουμε το βίο αβίωτο. (7)
(1) http://goo.gl/vPcqyc
(2) http://goo.gl/KqfRTa
(3) http://goo.gl/4RdRR0
(4) http://goo.gl/TbQMPK
(5) http://goo.gl/41ETRO
(6) http://goo.gl/lBAIG8
(7) http://goo.gl/0PUOIr
(8) http://goo.gl/A15xev