Τι είναι οι μνήμες μας;
Τα φώτα μη σε κλέβουνε των πλοίων των μεγάλων
αυτή για μας είναι η ζωή, η άλλη είναι των άλλων [1]
~~~
– Τι είναι οι μνήμες μας;
– Μικρά κομματάκια χρόνου που για κάποιο λόγο τρυπώνουν μέσα σου και περιμένουν μια αφορμή για να βγουν έξω. Κάποιες ανασύρονται ασυνείδητα και προσπαθούν να σταθούν στο σήμερα, μπλέκουν με την καθημερινότητα μέχρι να βυθιστούν πάλι. Για λίγο ή για να χαθούν στην αιώνια λήθη.
~~~
– Άλλαξες. Σε κοιτάζω και δε σε αναγνωρίζω.
– Όλοι αλλάξαμε. Δεν είναι φυσικό αυτό; Τόσα χρόνια πέρασαν
– Δεν είναι το απ’ έξω. Για το «μέσα» λέω.
~~~
«Τώρα τα βλέπω όλα απλά
σαν αλητάκος σκύλος
όπως γελάνε τα παιδιά
και όπως σκάει ο ήλιος.» [2]
~~~
– Δε νομίζω ν’ αλλάζουμε ουσιαστικά «από μέσα». Ίσως το δείχνουμε διαφορετικά κάθε φορά.
– Κι αυτό αλλαγή είναι. Άλλο αν μπορεί να πάρει χρόνια για να το δείξεις, άλλο αν μπορεί να πάρει καιρό για να το καταλάβουν.
– Προσαρμογή θα το έλεγα. Συνειδητή ή ασυνείδητη.
– Δεν είναι όμως κάπως υποκριτικό αυτό;
– Σε κανέναν δεν αρέσει να ακούει πάντα τις αλήθειες των άλλων. Αν δεν προσαρμοζόμαστε ανάλογα με τα χρόνια, τους ανθρώπους, θα τιναζόταν όλη η ζώη μας στον αέρα.
~~~
«Μονάχα αυτό κατάλαβα
απ’ όλο το ταξίδι
πως όσο αλλάζουμε ζωή
τόσο μένουμε ίδιοι…» [2]
[1] Ιωάννου Οδυσσέας, Η ζώη των άλλων, 1999
]2] Ιωάννου Οδυσσέας, Μη φύγεις, 1999