Η Annette Heuser αναλύει τον τρόπο που οι 3 οίκοι αξιολόγησης (Moody’s, Standard & Poor’s και Fitch) «αξιολογούν» και «βαθμολογούν» τα κράτη, τις επιπτώσεις που έχει αυτό στην καθημερινότητά μας, και προτείνει έναν άλλο τρόπο προσέγγισης που θα ενισχύει τη διαφάνεια και τον κοινωνικό έλεγχο. Επισημαίνει:

«…Μπορώ να διακρίνω πως οι κρατικές πιστοληπτικές αξιλογήσεις μπορεί ακόμα να σας φαίνονται σαν ένα μικρό κομμάτι του περίπλοκου παγκόσμιου οικονομικού κόσμου, όμως σας λέω πως είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι, και είναι πολύ σημαντικό να διορθωθεί επειδή οι κρατικές πιστοληπτικές αξιολογήσεις αφορούν όλους μας και θα πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε και να τις ερμηνεύουμε ως δημόσια αγαθά.με διαφάνεια…»

[ted id=1937 lang=el]

«Την ώρα που η Μερκελ παρακολουθούσε ποδόσφαιρο οι Έλληνες υπέβαλαν φορολογικές δηλώσεις» η φωνή του κ. Αυτιά πίσω μου. – Πάντα υπάρχει μια ανοιχτή τηλεόραση πίσω μου.-
Και το μυαλό φεύγει πάλι…

Όχι μόνο στα πιασάρικα δίπολα που φτιάχνει ο  Αυτιάς για να αποκτήσει τηλεθέαση και εξαγοράσιμη αποδοχή…

…Πρέπει να είμαι από τους λίγους αυτής της χώρας που το ποδόσφαιρο μου είναι παντελώς αδιάφορο. Ακούω όμως πάντα με ενδιαφέρον τις παθιασμένες συζητήσεις των φίλων μου -πειράζω μόνιμα τον Πάρη για την ΑΕΚ- και σκέφτομαι συνέχεια τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να μιλάνε για τις ποδοσφαιρικές ομάδες –  ανώνυμες επιχειρήσεις  λες και είναι προέκταση του εαυτού τους, Του είναι τους. Δεν μιλάω φυσικά για το θέαμα.
Γιατί παθιάζονται τόσο πολύ που πολλές φορές τους κάνει να δέχονται και να δικαιολογούν με ευκολία πράγματα που στην άλλη τους  ζωή τα αποστρέφονται; Τη λαμογιά, τον φασισμό, τη βία. Γιατί θεωρούν «φυσιολογικό» τον πλούτο ενός ποδοσφαιριστή και βλέπουν με καχυποψία τον πλούτο ενός άλλου ανθρώπου; Γιατί χάνουν τον ορθολογισμό τους και αποδέχονται κάθε θεωρία συνωμοσίας όταν πρόκειται για την «ομάδα» ΜΑΣ; Αχ! αυτό το κτητικό…

~~~

…Μένω και σε μια γειτονιά που πρέπει να έχει πολλούς και θορυβώδεις φιλάθλους. Σε κάθε αγώνα, όποιος και να παίζει διαχρονικά, ελληνική ή ξένη ομάδα,  μετά το τέλος του, βεγγαλικά εκτοξεύονται, πανηγυρισμοί δονούν το βράδυ.
Φέτος όμως, ιδιαίτερα μετά το παιχνίδι της Ελλάδας με την Κόστα Ρίκα, λες και ζούσα σε μια γειτονιά φάντασμα. Δεν είναι ότι έφυγαν όλοι για διακοπές. Τα παράθυρα ήταν ανοιχτά με το αυξομειούμενο φως της τηλεόρασης να εκπέμπεται σταθερά, τα μηχανάκια με τις πίτσες και τα σουβλάκια όργωναν ασταμάτητα το δρόμο.
Αλλά ούτε φωνές, ούτε πανηγυρισμοί ούτε βεγγαλικά.

…«Νικάει η Γερμανία». Και δεν υπάρχουν άνθρωποι, στη γειτονιά μου τουλάχιστον, που να «χαίρονται» γι’ αυτό. Ήταν όλοι «βραζιλιάνοι», «αργεντίνοι». Με τους «φτωχούς». Γιατί βλέπεις ακόμα και οι ακριβοπληρωμένες ομάδες είναι ιδέες και «εκπροσωπούν» λαούς στις διεθνείς διοργανώσεις.
Και μεις είμαστε διαχρονικά με τους καταφρονεμένους αυτού του κόσμου. Στα λόγια σίγουρα. Και στο ποδόσφαιρο…

…και κοντά σ’ αυτά ένα άρθρο του Άρη Δημοκίδη στο Lifo με τίτλο «Υπέρ της Γερμανίας»

Ο Christopher Emdin, αναπληρωτής καθηγητής στο Columbia University’s Teacher’s College προσεγγίζει την εκπαίδευση των δασκάλων με έναν διαφορετικό τρόπο. Εστιάζει στην διδασκαλία της μαγείας! Αναφέρει:

«…Υπάρχουν δάσκαλοί, που παρ’ όλες τις προκλήσεις τους, έχουν ικανότητες, πηγαίνουν στα σχολεία και κάνουν το κοινό να συμμετέχει, και ο διευθυντής περνάει και λέει, «Είναι τόσο καλός, μακάρι όλοι οι δάσκαλοί μου να ήταν τόσο καλοί». Όταν προσπαθούν να το περιγράψουν, λένε απλώς, «Έχει αυτή τη μαγεία».

…Η μαγεία μπορεί να διδαχτεί. Η μαγεία μπορεί να διδαχτεί. Πώς τη διδάσκετε; Τη διδάσκετε επιτρέποντάς τους να πάνε σε αυτά τα μέρη όπου υπάρχει η μαγεία. Αν θέλετε να είστε ένας επίδοξος δάσκαλος στην αστική εκπαίδευση, πρέπει να αφήσετε τα όρια του πανεπιστημίου και να πάτε στις γειτονιές. Πρέπει να πάτε και να περάσετε χρόνο στο κουρείο, να πάτε στη Μαύρη Εκκλησία, και να παρατηρήσετε αυτά τα άτομα που έχουν τη δύναμη να τραβούν την προσοχή και να κρατήσετε σημειώσεις για το τι κάνουν…

…Αν μπορούσαμε να μεταμορφώσουμε την εκπαιδευτική κατάρτιση για να εστιάσει στο να μαθαίνει τους δασκάλους πώς να δημιουργούν αυτή τη μαγεία, τότε παφ! μπορούμε να αναστήσουμε πεθαμένες τάξεις, μπορούμε να εκκινήσουμε ξανά τη φαντασία, και μπορούμε να αλλάξουμε την εκπαίδευση…»

[ted id=1965 lang=el]