Άλλες σκέψεις με αφορμή την ορκωμοσία στο Δήμο Αγίου Δημητρίου
Είναι καλές οι συζητήσεις για θεωρητικά ζητήματα όπως π.χ. του διαχωρισμού των προσωπικών θρησκευτικών πεποιθήσεων του καθένα μας από τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, αλλά θα είχαν ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν συνοδευόταν και από κάτι το πιο χειροπιαστό. Από «μικρές» κινήσεις σήμερα που ανοίγουν δρόμους, διαμορφώνουν νέες καταστάσεις και δίνουν έστω και σε επίπεδο συμβολισμού την αίσθηση ότι κάτι πάει ν’ αλλάξει…
Διαφορετικά μπορεί κανείς να υποθέσει ότι οι συζητήσεις αυτές γίνονται για να γίνονται, επετειακά, για να ξεχαστούν μέχρι την επόμενη αφορμή. Γίνονται ως άλλοθι πολιτικής ατολμίας. Και ψάχνουμε μετά να βρούμε βαθυστόχαστες αιτίες για τους πολίτες που «απομακρύνονται» από την πολιτική, αμφισβητούν την εκπροσώπηση, γυρίζουν την πλάτη σε συλλογικές δομές γιατί τους δίνουν την αίσθηση ότι απλά ανακυκλώνουν μια μίζερη πραγματικότητα.
Στα καθ’ ημάς τώρα…
…Αυτό δεν ήταν ορκωμοσία Δημοτικού Συμβουλίου.
Ήταν μια κανονική θρησκευτική «τελετή» που δεν προβλέπεται πουθενά, κατάλοιπο της πελατειακής και σίγουρα καμιάς θρησκευτικής, σχέσης της «κοσμικής εξουσίας» με τη «εκκλησιαστική».
Αλήθεια ο «Καλλικράτης» αυτή τη διαδικασία προβλέπει για την ορκωμοσία των νεοεκλεγέντων δημοτικών αρχόντων;
Τα λιβάνια και τα κηροπήγια είναι κι αυτά μέσα στο πλαίσιο της νέας «επανάστασης» στο χώρο της αυτοδιοίκησης;
Στην μικρή μας πόλη, που όπως κάπου διάβασα, συντελείται ένα «μικρό πολιτικό θαύμα!!!, δεν υπήρξε το πολιτικό θάρρος να γίνει το αυτονόητο. Έστω και σε επίπεδο συμβολισμών για μια νέα αρχή. Όπως έκαναν κάποιοι άλλοι δημοτικοί άρχοντες σε πιο «δύσκολες» κοινωνικές συνθήκες .
Άλλη μια λοιπόν ευκαιρία πήγε περίπατο στο όνομα των δημόσιων σχέσεων γιατί αυτό που είδαμε στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου ήταν δημόσιες σχέσεις και όχι πίστη…
Δεν πειράζει. Ας δούμε τα επόμενα… τα πιο σημαντικά…
~~~
..και ψάχνοντας για ορκωμοσίες στο διαδίκτυο να και μια από τη μακρινή μας Δημητσάνα.
Προσπεράστε τα 50 πρώτα δευτερόλεπτα και παρακολουθείστε την Ευρωπαϊκή Ελλαδίτσα μας σε όλο της το μεγαλείο…
…και του χρόνου…
Σαπρίκης Χρίστος
μια απλή καταγραφή