Τελικά η συγκέντρωση έγινε…

…και ήταν εκεί…

…ένα πολύχρωμο πλήθος, καμιά σχέση με τις συγκεντρώσεις της «υποχρεωτικής» παραταξιακής παρουσίας και των εντεταλμένων χειροκροτημάτων.

Όπως είναι και το μετέχω…

…πολύχρωμο και ζωντανό…

…με ενεργούς πολίτες που μπορούν να φτιάξουν μια εκδήλωση συντονίζοντας τα θέλω τους και τις επιθυμίες τους, συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον…

…τα παιδιά του 3ου με τα τραγούδια τους, ο Γιάννης με το πάθος του για την παραδοσιακή μουσική, ο Πέτρος με το συγκρότημά του, ο Δημήτρης με τη μουσική του, οι Παναγιώτηδες, ο Βασίλης, ο Μιχάλης και ο Γιώργος με το μυαλό τους να τρέχει σε μικρές και μεγάλες λεπτομέρειες για να βγει κάτι καλό, ο Μανόλης και ο Θοδωρής με τα βίντεό τους, ο Χρίστος με τις φωτογραφίες του, η Βασούλα με τα μαρουλάκια της, η Ελένη, η Έφη, η Γιούλα με τους μεζέδες τα κρασιά και τα τσίπουρα, ο Δημήτρης με το χιούμορ του, η Έρρικα με τη ζωντανή παρέα της, ο … , ο …, η …, η …

…γιατί…  ναι!! «είμαστε καλοί άνθρωποι»…

Ήταν όλοι εκεί…

…φίλοι παλιοί αγαπητοί, συνάδελφοί μας, μαθητές μας, νέες γνωριμίες, πολίτες που ήρθαν να δουν
«τι είναι αυτό που μας ενώνει»

Και ο  Θανάσης με το Λόγο του…

Να μιλά όχι για τα στραβά των άλλων, όχι να τάζει λαγούς με πετραχείλια, αλλά γι’ αυτό που θέλουμε για τον Άγιο Δημήτριο.

Για μια πόλη ενεργών πολιτών μέσα στη δύσκολη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα που ζούμε.

Δεν είναι εύκολο, το ξέρουμε…

..αλλά αν ήταν για τα εύκολα, τα ίδια, τα μονότονα επαναλαμβανόμενα μεγάλα λόγια,  τον πανταχού παρόντα λαϊκισμό, τη διαχείριση της μιζέριας, δεν θα υπήρχε λόγος να μετέχουμε…

~ ~ ~

Ήταν μια όμορφη μεγάλη  συγκέντρωση.

ζωντανή και πολύχρωμη…

…όπως είναι το μετέχω…

…γι’ αυτό και την Κυριακή…

μετέχω – δεν απέχω…

Σαπρίκης Χρίστος

Περπατώ με τον Θανάση στους δρόμους της πόλης μου, γεμάτους με σκουπίδια και παρκαρισμένα αυτοκίνητα και θυμώνουμε. Περπατούμε πάνω σε πεζοδρόμια εκατομμυρίων ευρώ που απλά έγιναν για να γίνουν.

Με ράμπες για τα άτομα με ειδικές ανάγκες και τις μανάδες με τα καρότσια, με ειδικές πλάκες για τους τυφλούς … που κόβονται στη μέση από τις κολώνες των σημάτων, της ΔΕΗ, τα μπάζα του καθένα, την πραμάτεια απ’ το περίπτερο. Με αυτοκίνητα παρκαρισμένα στα πιο απίθανα μέρη.

Με κάδους ανακύκλωσης ξέχειλους σκουπίδια, καρικατούρες και άλλοθι της δήθεν οικολογικής συνείδησης πολιτών και αρχόντων.

Κάτι πρέπει να γίνει.

Διαβάζω στο www.streetpanthers.gr για τα αυτοκόλλητα «είμαι γάιδαρος – παρκάρω όπου γουστάρω» που κολλάνε οι «Πάνθηρες των δρόμων» στα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και λέω ίσως πρέπει να αρχίσουμε κάτι τέτοια.

Γιατί για το χάλι δεν φταίει μόνο ο καπιταλισμός αλλά και οι χιλιάδες μικρές υποχωρήσεις, τα χιλιάδες μικρά σκόντα που κάνουμε σαν πολίτες, είτε γιατί βαριόμαστε, είτε γιατί βολευόμαστε είτε γιατί αδιαφορούμε.

Αυτά τελικά είναι τα βαρίδια που εμποδίζουν ν’ αλλάξει κάτι.

Κάτι έκανε και η Αμαλία Καλυβινού όταν αποφάσισε να δημοσιοποιήσει την πραγματικότητα που βίωνε σε ιδιωτικές και δημόσιες κλινικές με γιατρούς και ασφαλιστικά ταμεία. Τα φακελάκια, η αδιαφορία, η γραφειοκρατία, εικόνες της καθημερινότητάς μας.

Η πορεία της μέχρι το θάνατό της όπως την κατέγραψε στο http://fakellaki.blogspot.com/ ήταν ένα πετραδάκι που τάραξε τα νερά.

Ίσως όχι ικανό για να δημιουργήσει την τρικυμία που χρειάζεται αλλά δείχνει ένα δρόμο που ξεφεύγει απ’ το κουκούλωμα και την απάθεια.

Που ξεφεύγει και από την πεπατημένη των δήθεν μεγαλόστομων διεκδικήσεων που χρόνια τώρα, υποτίθεται ότι παλεύουν οι «επίσημοι» συνδικαλιστικοί φορείς και υπόσχονται να υλοποιήσουν οι κάθε φορά κυβερνώντες για να μείνουμε τελικά πάλι στα ίδια…

Χρίστος Σαπρίκης