Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

«άλλαξε πορεία, δυστυχισμένε» –
Φώναξε ο τρελός επιβάτης στον οδηγό
«δεν τα βαρέθηκες, τόσα χρόνια, αυτά τα πληκτικά
Σύρε κ έλα; Αριστερά το τιμόνι, όλο αριστερά
Προς το απέραντο θαλασσί που αφρίζει».

Οι ταξιδιώτες τινάχτηκαν απ τον ύπνο
Και ζήτησαν απ τον επόπτη να διατάξει έξωση.
Ο τρελός επιβάτης γύρισε και τους κοίταξε
Με βαθιά επιείκεια. Ήταν όλοι τους
Σχεδόν πεθαμένοι.

«κουβαλάμε απ την αφετηρία το σάπιο φορτίο» –
Ξαναφώναξε με μανία στον οδηγό
Κι άρπαξε το τιμόνι, το στρίψε στον γκρεμό
Άνοιξε τις πόρτες του λεωφορείου,
Κι οι νεκροί επιβάτες κατρακύλησαν στο σκοτάδι».

Στέλιος Γεράνης, τρελός επιβάτης

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

αφήσαμε
να απλωθεί η θλίψη
σαν την καταχνιά

αφήσαμε να απλωθεί
ο φόβος
σαν κύκλος σκοταδιού.

αφήσαμε
τα όνειρά μας
σαν την απότιστη, τη χέρσα γη.

τα παραμύθια μας
και τους χορούς μας
στους δείκτες των λογισμικών
στον παπαγαλισμό των εξετάσεων
αφήσαμε

Σε μάστορες των πλαστικών
σε χαρτομηχανές
αφήσαμε τον πλούτο μας
…

ΓΛυκός καιρός, περίεργος, ανέκδοτα ποιήματα

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.
Σταθμός Πελοποννήσου
κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι
μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα.
Είμαστε γέροι πια κι οι δυο
κι εγώ αφού γράφω ποιήματα
πιο γέρος.
Αλλά πού πήγανε τόσοι δικοί μας;
Μέσα σε μια βδομάδα δεν απόμεινε κανείς.
Ήταν Μεγάλη βέβαια
γεμάτη πάθη, προδοσίες, σταυρώσεις-
θέλουν πολύ για να υποκύψουν οι κοινοί θνητοί;
Έτσι ακριβώς, από τα Βάγια μέχρι σήμερα
θα ’πρεπε κάπως να ’χαμε κι εμείς χωρέσει.
Όμως το Πάσχα τέλειωσε, μητέρα.
Κι εμείς τι θ’ απογίνουμε σ’ ένα παγκάκι
αθάνατοι καθώς νυχτώνει;

Γιάννης Βαρβέρης, Εσπερινός της αγάπης