Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

Η μέρα που γεννήθηκες
αναπαρίσταται, Θεάνθρωπέ μου

κάποιο άστρο
θαμπό από το άθεον όζον
σε ψάχνει

οι μάγοι δε θυμούνται
αν γέρασαν ή έχουν πεθάνει

τα ξυλιασμένα δάχτυλα του θαύματος
ρωτούν πού είναι η φάτνη

κι εγώ εκεί σκυμμένη
μεσ στο προσκύνημα της αναζήτησής σου
σε μια συμμετοχή απαρατήρητη
μοναχική

δεν το αρνούμαι νιώθω να διαπερνά
και του δικού μου σώματος
την ξυλιασμένη δυσπιστία

η σεβαστή, ασύλληπτη του θαύματος
θερμαντική ανάγκη

Κική Δημουλά, από την ποιητική συλλογή «Τα εύρετρα»

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

Να υπάρχουν ακόμα οι μουριές,
εκείνες οι μουριές στο σπίτι μας απ’ έξω, λέω,
να υπάρχει η μικρή μας γειτονιά,
η Αντωνιά που έραβε μπρος στο παράθυρό της,
να τεμπελιάζουνε στους φράχτες τα σκυλιά.

Ή μήπως πέρασε ο δρόμος πάνω απ’ όλα αυτά,
κι έμεινε τούτη η μνήμη…

Χρίστος Λάσκαρης, «Να υπάρχουν ακόμα»

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πει: πεινάω.

Όποιος πεινάει έχει δίκιο, είπα εγώ,

μόνο που τρέφω πέντε γάτους μόνιμους,

κι όλο δίνω στους περαστικούς…

Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πει: πεινάω.

Πόσους γάτους μπορεί να θρέψει ένας άνθρωπος, είπα

(και πόσους ανθρώπους άραγε;).

Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πει

– Όποιος πεινάει έχει δίκιο, είπα εγώ.

Νίκος Δήμου, Συνομιλία με το γάτο Αλέκο, Βιβλίο των γάτων, εκδ. Νεφέλη, 1981