Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

Να υπάρχουν ακόμα οι μουριές,
εκείνες οι μουριές στο σπίτι μας απ’ έξω, λέω,
να υπάρχει η μικρή μας γειτονιά,
η Αντωνιά που έραβε μπρος στο παράθυρό της,
να τεμπελιάζουνε στους φράχτες τα σκυλιά.

Ή μήπως πέρασε ο δρόμος πάνω απ’ όλα αυτά,
κι έμεινε τούτη η μνήμη…

Χρίστος Λάσκαρης, «Να υπάρχουν ακόμα»

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης.
Σκόρπιες εικόνες, ψηφίδες καθημερινότητας.
Κυνηγώντας το χρόνο που φεύγει…

Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πει: πεινάω.

Όποιος πεινάει έχει δίκιο, είπα εγώ,

μόνο που τρέφω πέντε γάτους μόνιμους,

κι όλο δίνω στους περαστικούς…

Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πει: πεινάω.

Πόσους γάτους μπορεί να θρέψει ένας άνθρωπος, είπα

(και πόσους ανθρώπους άραγε;).

Νιάου, είπε ο Αλέκος, που θα πει

– Όποιος πεινάει έχει δίκιο, είπα εγώ.

Νίκος Δήμου, Συνομιλία με το γάτο Αλέκο, Βιβλίο των γάτων, εκδ. Νεφέλη, 1981