Θυμάμαι τα χρόνια της νεότητας και την παραλλαγή ενός ρώσικου παραδοσιακού τραγουδιού που πολλές φορές σιγοψιθυρίζαμε στις παρέες των ατέλειωτων συζητήσεων:
Τι τα θέλουμε τα όπλα
Τα κανόνια τα σπαθιά
Να τα κάνουμε αλέτρια
Να δουλεύει η αγροτιά
Τι τα θέλουμε τα όπλα
Τα κανόνια τα βαριά
Να τα κάνουμε εργαλεία
Να δουλεύει η εργατιά
Τι το θέλουν τον «Αβέρωφ»
Τι το θέλουν το «Κιλκίς»
Να τα κάνουμε τραχτέρια
Να οργώνουμε τη γης. (1)
Και μαζί μ’ αυτό τα παθιασμένα επιχειρήματα για τους εξοπλισμούς, τις έντονες συγκρούσεις στα σχολεία και τις σχολές για όλο αυτό το εθνικιστικό δήθεν πατριωτικό περιβάλλον γύρω μας.
– Ένα Northrop F-5, τόσα σχολεία.
– Τόσα άρματα μάχης, τόσα νοσοκομεία.
– Τρεις πυραυλάκατοι, τόσες γέφυρες και δρόμους.
Ήταν βλέπεις κοντά και η Χούντα με όλο το κιτσαριό της και τα είχαμε όλα πρόσφατα. Στ΄ αυτιά μας ηχούσαν ακόμη οι «πατριωτικές» ομιλίες στα σχολεία και αισθανόμασταν στο πετσί μας καθημερινά τον χωρισμό της κοινωνίας σε εθνικόφρονες και μιάσματα που μόλυνε τη χώρα.
Χορεύαμε τα τσάμικα και τα καλαματιανά στα πανηγύρια και τα καταγώγια που τρωγοπίναμε αλλά μόλις τα βλέπαμε να τα χορεύουν «στας εθνικάς εορτάς» και τις παρελάσεις μας έπιανε, πώς να το πεις, κάτι σαν αλλεργία. Γιατί τα αισθανόμασταν όχι ως γνήσια έκφραση του λαού αλλά ως ένα φτιαχτό επιβεβλημένο κατασκεύασμα.
Θέλαμε να μάθουμε την πραγματική Ιστορία, θέλαμε αργότερα σαν δάσκαλοι να αγαπήσουν τα παιδιά την Ιστορία στο σχολείο και όχι να τους μείνει ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι ηρωικών μαχών, σφαγών και τσιτάτων όπου το ‘21 μπερδευόταν με το ‘40, το Πολυτεχνείο με τον Ιμπραήμ. Να μάθουν οι μαθητές μας την αλήθεια για το παρελθόν, να προσεγγίσουν την πολυπλοκότητα των ιστορικών γεγονότων, να σταθούν κριτικά, και όχι να αναμασούν τα ωραιοποιημένα παραμυθάκια και τα ηθικοπλαστικά διδάγματα.
Τα χρόνια πέρασαν και σιγά σιγά τα πράγματα άλλαξαν. Θες λίγο η αλλαγή το 1981 όπου το δήθεν πατριωτικό ξαναλουστραρίστηκε με τον «σοσιαλισμό» του ΠΑΣΟΚ, θες ότι και η άλλη αριστερά ανακάλυπτε τη γοητεία και τα εύκολα ψηφουλάκια του εθνικισμού, πάντως το αποτέλεσμα ήταν ότι γινόμασταν «γραφικοί». Πού να μιλήσεις πια για το:
Τι τα θέλουμε τα όπλα
Τα κανόνια τα σπαθιά
Να τα κάνουμε αλέτρια
Να δουλεύει η αγροτιά
Τι τα θέλουμε τα όπλα
Τα κανόνια τα βαριά
Να τα κάνουμε εργαλεία
Να δουλεύει η εργατιά
Τι το θέλουν τον «Αβέρωφ»
Τι το θέλουν το «Κιλκίς»
Να τα κάνουμε τραχτέρια
Να οργώνουμε τη γης. (1)
Η «ευημερία» ξεχείλιζε από τα μπατζάκια και λεφτά είχαμε για όλα. Και για να τρώμε και για να πίνουμε και για να έχουμε και «δυνατά στρατά». Να δείχνουμε ότι δεν είμαστε ένα μικρό κράτος σε μια γωνιά του κόσμου αλλά μια μικρή υπερδύναμη, κάτι σαν μικρογραφία του Μεγαλέξανδρου.
Γι αυτό και θέριευαν οι αγορές του αιώνα, τα αμερικάνικα, γερμανικά, γαλλικά, ρώσικα όπλα και φυσικά οι μίζες. Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική το βαφτίζανε. Πάλι όμως έκπληκτος έβλεπες ότι στους περισσότερους το πρόβλημα ήταν οι μίζες – που είναι πρόβλημα – και όχι οι αγορές αυτές καθ΄ αυτές. Είχαμε τον μεγαλύτερο «αμυντικό» προϋπολογισμό του κόσμου σε σχέση με το μέγεθός μας και αντίστοιχα τα περισσότερα όπλα και αυτό ήταν «φυσιολογικό». Οπότε «φυσιολογικό» ήταν να δείχνεις τις «αγορές» σου στις πολυδάπανες παρελάσεις.
Έβλεπες προοδευτικούς ανθρώπους να βγάζουν λόγους στα σχολεία, να αναμασούν όλα αυτά τα στερεότυπα χρόνων για τους «ηρωικούς προγόνους», την «κακιά διχόνοια», τα «κρυφά σχολειά» έριχναν και ένα δεκάρικο για τον ιμπεριαλισμό και τους αμερικάνους και όλοι ευχαριστημένοι. Και οι «εθνικόφρονες» και οι «επαναστάτες».
Τι τα θέλουμε τα όπλα
Τα κανόνια τα σπαθιά
Να τα κάνουμε αλέτρια
Να δουλεύει η αγροτιά
Τι τα θέλουμε τα όπλα
Τα κανόνια τα βαριά
Να τα κάνουμε εργαλεία
Να δουλεύει η εργατιά
Τι το θέλουν τον «Αβέρωφ»
Τι το θέλουν το «Κιλκίς»
Να τα κάνουμε τραχτέρια
Να οργώνουμε τη γης. (1)
Ώσπου ξαφνικά χρεοκοπήσαμε, έχασαν και την κυβερνητική εξουσία όλοι αυτοί που μας έφεραν μέχρι εδώ(;) και…
… η συνέχεια της ιστορίας στο άρθρο του Στρατή Μπουρνάζου στο Rednotebook: >>> http://goo.gl/pRDtll <<<
(1) http://www.youtube.com/watch?v=admbTaw8wlE
