Συνεχώς συσσωρεύονται όλο και πιο πολλά. Στοιβάζονται εδώ κι εκεί, σημάδια της πορείας σου στο χρόνο. Ξεχασμένα, δεν πρόκειται τις περισσότερες φορές να τα ξεφυλλίσει ποτέ κανείς ξανά.

Σε κάθε αλλαγή ζωής, σε κάθε μετακόμιση, όταν γέμιζαν οι χώροι στην Αθήνα, ταξίδευαν για το χωρίο. Συν τω χρόνω μαζεύτηκαν πολλά εκεί.

Στριμωγμένα σε μια παλιά μεταλλική αρχειοθήκη με τζάμια, στην παλιομοδίτικη βιβλιοθήκη των παιδικών χρόνων, στις κλούβες στο μπαλκόνι, στο πατάρι σε κούτες από γάλατα Νουνού – οι καλύτερες κούτες, η Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια σε δυο στοίβες στην άκρη του παιδικού δωματίου (πρόχειρη επιφάνεια για μικροπράγματα, για το εντομοαπωθητικό, των κινητών που φορτίζουν), κιτρίνιζαν σιγά σιγά, γέμιζαν σκόνη, μια επίσκεψη τρωκτικών τίμησε μερικά πριν εξολοθρευθούν.

Τα λυπόμουνα αλλά τα καλοκαίρια περνούσαν το ένα μετά το άλλο ώσπου φέτος με μια απόφαση της στιγμής έγινε η παραγγελία.

«Σε 5 με 6 εργάσιμες θα είναι στο χώρο σας.» έγραφε το ιμέιλ. Βάλε και το Δεκαπενταύγουστο μέσα, θα είναι εδώ σε δέκα μέρες υπολόγισα. Προλαβαίνω πριν γυρίσουμε στην Αθήνα. Τελικά σε τρεις μέρες η ξύλινη σκαλιέρα έφτασε σε 37 κομμάτια! Με τις ενστάσεις παρούσες.

– Τι φτιάχνεις πάλι; Ποιος θα τα ξεσκονίζει;

Στήθηκε σιγά σιγά (μόνο εκείνο το ντουλάπι μου έβγαλε την πίστη για να το συναρμολογήσω και να ρυθμίσω τις πόρτες του), μια μυρουδιά πεύκου γέμισε το δωμάτιο, λουστραρίστηκε με παρέα και κουβέντα και άρχισε η τακτοποίηση. Ποια θα μπούνε στη καινούρια βιβλιοθήκη, ποια θα αποθηκευτούν στην παλιά αρχειοθήκη, ποια θα μείνουν στην παιδική. Μια βουτιά στο παρελθόν με τη μυρουδιά του παλιού χαρτιού σταθερά παρούσα και τις στάσεις για ξεφυλλίσματα (Θεέ μου με τι γεμίζαμε το κεφάλι μας! Άστο στην άκρη να το ξαναδιαβάσω πάλι. Καλά πότε το διάβασα αυτό;) να μακραίνουν το χρόνο.

– Να πάει κάτω το παιδί. Μη μυρίζει όλη αυτή τη σκόνη. Έχει και τις αλλεργίες του.

Παλιές εγκυκλοπαίδειες, βιβλία του πατέρα εκδόσεις Γκαγκάριν και Άκμων (όσα σώθηκαν απ΄τη χούντα), δεκάδες βιβλία των φοιτητικών και νεανικών χρόνων («Αιθιοπία. Η άγνωστη σοσιαλιστική επανάσταση», «Κοινωνική και κρατική οργάνωση της Λ. Δημοκρατίας της Βουλγαρίας», «3/40 Σύνταγμα του ΕΛΑΣ», «Βασικές αρχές της μαρξιστικής φιλοσοφίας», «Πώς δενόταν το Ατσάλι», «Κοινωνιολογία και Μαρξισμός», «Η Πολωνία κι εμείς»…), όλα τα βίπερ της Αγκάθα Κρίστι και του Λουίς Λ’ Αμούρ!!!, άπειρα βιβλία επιστημονικής φαντασίας (Άρθουρ Κλάρκ, Στάνισλαβ Λεμ, Ούσρουλα Λεγκέν, Φίλιπ Ντικ, Χέρμπετ, Εφραίμωφ, «Ο Υφαντόκοσμος» του Μπάρκερ, «Ο κόσμος δαχτύλιος» του Νιβεν…), τα βραχύβια περιοδικά Νόβα και Απαγορευμένος Πλανήτης, αμέτρητα κόμικ (παλιές εκδόσεις του Λούκι Λουκ, του Αστερίξ, του Τεν Τεν, Στορμ, ο Κοκομπιλ, ο Μ. Μανάρα, τα erotica του Γκουίντο Κρέπαξ..), το Opticon και το Περισκόπιο της Επιστήμης…

Μια ζωή, ένα παρελθόν, τακτοποιήθηκε πάλι στα ράφια και στα ντουλάπια, μπήκαν κάτι παλιές φωτογραφικές μηχανές και οι μπαμπούσκες για διακόσμηση, περνάω κάθε τόσο απ’ το δωμάτιο την κοιτάζω και όλο κάτι τακτοποιώ, το παιδί με βλέπει και χαμογελάει…

…αλλά ποιος θα τα ξεσκονίζει;