2 Αυγούστου 2025

χειραγωγείται η ανθρώπινη καρδιά;

~~~

Κάθε φορά που κάνω κλικ ή ταπ στο εικονίδιο του Netflix στην τηλεόραση ή στο τάμπλετ μου προτείνει ποια θα είναι η επόμενη ταινία ή σειρά που θα δω.

– Christos, μου λέει, Αυτές είναι οι τελευταίες κορυφαίες επιλογές για εσάς:

Απ’ την άλλη, οποιαδήποτε κι αν διαλέξω ταινία, εκεί κάτω από τον τίτλο εμφανίζει κι ένα ποσοστό:

– 63,1% ταιριάζει αυτή η ταινία σε σένα.

Σκέψου το!

– 97,5% αυτή η ταινία είναι σύμφωνη με τις προτιμήσεις σου.

Να τη δεις οπωσδήποτε!

~~~

Πέντε χρόνια τώρα οι αλγόριθμοι του Netflix διαμορφώνουν το προφίλ μου καταγράφοντας ακούραστα τις προτιμήσεις μου. Τις επεξεργάζονται, τις συνδυάζουν με εκατομμύρια δεδομένα ταινιών και καθορίζουν τις επόμενες επιλογές μου.

@Του αρέσει η μαγειρική, βλέπει και επιστημονική φαντασία, όχι ιδιαίτερα τα αισθηματικά, βάλε λίγο μεσαίωνα, μια πρέζα μυστήριο και κοινωνικά θέματα, πρόσθεσε και αυτή/αυτόν την/τον ηθοποιό και έτοιμο το τι θα πρέπει να δει την επόμενη φορά.@

– Απλά σου προτείνει. Σε τελευταία ανάλυση ΕΣΥ αποφασίζεις. Έχεις ελεύθερη βούληση να επιλέξεις κάτι άλλο.

– Σίγουρα, αλλά όλο και περισσότερο το πρώτο κλικ που κάνω είναι στα προτεινό­μενα. Όπως συμβαίνει και στις αναζητήσεις στο Google. Ένας αλγόριθμος που καταγράφει δισεκατομμύρια προτιμήσεων, κλικ, διαφημιστικές καμπάνιες, διαμορφώνει προφίλ χρηστών και σερβίρει το «σωστό», στην ερώτηση που κάνουμε στο κουτάκι της αναζήτησης.

– Έχω παρατηρήσει ότι οι περισσότεροι σπάνια φεύγουν από την πρώτη σελίδα των αποτελεσμάτων. Άσε που ακόμα σπανιότερα αναζητούν αλλού πληροφορίες για να διασταυρώσουν την ορθότητα αυτών που ψάχνουν.

~~~

Γράφει ο Harari προσπαθώντας να ιχνηλατήσει ένα δυστοπικό μέλλον:

«…Όμως το Netflix και το Amazon, ή όποιος άλλος διαθέτει τον αλγόριθμο της τηλεόρασης, θα ξέρουν τον τύπο της προσωπικότητάς μας και τον τρόπο να πατάνε τα συναισθηματικά μας κουμπιά. Τα δεδομένα αυτά θα επιτρέπουν στο Netflix και το Amazon να επιλέγουν ταινίες για εμάς με απίστευτη ακρίβεια, αλλά θα μπορούσαν επίσης να τους επιτρέπουν να παίρνουν για λογαριασμό μας τις πιο σημαντικές αποφάσεις της ζωής μας – όπως τι να σπουδάσουμε, πού να δουλέψουμε και ποιον να παντρευτούμε…

…Φυσικά, το Amazon δεν θα βρίσκει πάντα το σωστό. Αυτό είναι αδύνατο. Οι αλγόριθμοι θα κάνουν συχνά λάθη, λόγω ανεπάρκειας δεδομένων, κακού προγραμματισμού, ασαφούς ορισμού στόχων αλλά και του χαοτικού χαρακτήρα της ζωής. Αλλά το Amazon δε χρειάζεται να είναι τέλειο. Αρκεί να είναι κατά μέσο όρο καλύτερο από τους ανθρώπους. Κι αυτό δεν είναι τόσο δύσκολο, γιατί οι άνθρωποι δεν ξέρουν πολύ καλά τον εαυτό τους και οι περισσότεροι κάνουν συχνά φρικτά λάθη στις πιο σημαντικές αποφάσεις της ζωής τους. Περισσότερο κι από τους αλγόριθμους, οι άνθρωποι πάσχουν από ανεπάρκεια δεδομένων, από κακό προγραμματισμό (γενετικό και πολιτισμικό), από ασάφεια ορισμών και από το χάος της ζωής.» [1]

~~~

– Ξέρεις, αυτός είναι ένας άλλος κόσμος. Κι εμείς πάμε να τον αναλύσουμε με τα εργαλεία του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου.

– Μα γι’ αυτό βιώνουμε όλο και περισσότερο τα αδιέξοδα της πολιτικής στην καθημερινότητά μας.

~~~

«Η δημοκρατία θεωρεί ότι τα ανθρώπινα συναισθήματα αντανακλούν μια μυστηριώδη και βαθύτερη «ελεύθερη βούληση», ότι αυτή η «ελεύθερη βούληση» είναι η υπέρτατη πηγή αυθεντίας και ότι, ενώ κάποιοι άνθρωποι είναι πιο ευφυείς από άλλους, όλοι οι άνθρωποι είναι εξίσου ελεύθεροι. Ένας αγράμματος διαθέτει ελεύθερη βούληση όπως ο Αϊνστάιν και ο Ντόκινς, κι έτσι στις εκλογές τα συναισθήματά του – όπως αντιπροσωπεύονται από την ψήφο του – μετράνε το ίδιο με όλων των άλλων…

…Αυτή η εξάρτηση από την καρδιά μπορεί να αποδειχτεί η αχίλλειος πτέρνα της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Γιατί μόλις κάποιος (είτε βρίσκεται στο Πεκίνο είτε στο Σαν Φρανσίσκο) αποκτήσει την ικανότητα να χειραγωγεί την ανθρώπινη καρδιά, η δημοκρατική πολιτική θα μεταλλαχτεί σε ένα συναισθηματικό κουκλοθέατρο.» [1]

~~~

– Christos αυτή η ταινία δεν είναι για σένα. Μη τη δεις! Ξέρω καλύτερα τις προτιμήσεις σου και σου ετοίμασα κάτι που θα το ευχαριστηθείς!

– κλικ!


[1] Yuval Noah Harari, 21 μαθήματα για τον 21ο αιώνα, Αλεξάνδρεια, 2018

Category: Πλίνθοι & κέραμοι, Στους Imaginistes | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο χειραγωγείται η ανθρώπινη καρδιά;
27 Ιουνίου 2015

Μ΄ αγαπά… δεν μ΄ αγαπά…

Στάθης

«Σκαρφάλωσα στο Μύτικα
κι είπα τραγούδια εαμίτικα
(άλλο να γράφεις Canto
κι άλλο να σου λένε: κάν’ το)…»[1]

Αν, λέω αν, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι όχι και μετά, κατά τα λεγόμενα της κυβέρνησης, ξαναρχίσουν ο διαπραγματεύσεις αλλά αυτοί οι θεσμοί δεν αλλάζουν γνώμη σε 6 μήνες θα ξανακάνουμε δημοψήφισμα;

Αν, λέω αν, το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι ναι η κυβέρνηση όταν λέει θα το σεβαστεί τι εννοεί; Θα πάει να υπογράψει και να εφαρμόσει τη συμφωνία που καταγγέλλει;

Δεν καταλαβαίνω πάλι κάτι ή αλληλοδουλευόμαστε για να βγούνε κάποιοι από τα αδιέξοδά τους;

Το ερώτημα στο δημοψήφισμα δεν είναι ναι ή όχι στην όποια συμφωνία. Το ερώτημα είναι αν έχουμε τη θέληση να ξεκινήσουμε κάτι άλλο πέρα απ΄ αυτό που έχουμε μέχρι σήμερα.

Και ούτε ο Αρχηγός ούτε οι συν αυτώ παρατρεχάμενοι έχουν τα κότσια να το θέσουν ευθέως και φυσικά να πάρουν το ΚΟΣΤΟΣ της επιλογής και την ΕΥΘΥΝΗ της υλοποίησής της. Μια ζωή μες τη λουβιτούρα.[2] Μπροστά τους θα τα βρουν όπως βρήκαν και τον προεκλογικό βερμπαλισμό.[3]

[1] Μανούσος Φάσσης
[2] http://goo.gl/DrUvZ0
[3] http://goo.gl/VSJ24x

Category: Πλίνθοι & κέραμοι | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μ΄ αγαπά… δεν μ΄ αγαπά…
9 Μαΐου 2015

Νησίδες δρόμων και νησίδες δημοκρατίας

(Με αφορμή μια, ο Θεός να την κάνει, διαβούλευση)

Σαπρίκης Χρίστος

Υπάρχουν έννοιες που μας έρχονται από πολύ παλιά. Δημοκρατία, συμμετοχή, συλλογικότητα. Και υπάρχει και μια ελληνική πραγματικότητα που συχνά τις αποδομεί, τις ευτελίζει. Και ψάχνεις μετά να βρεις γιατί «δε συμμετέχει» ο κόσμος, γιατί απέχει. Γιατί σέρνεται μια φορά κάθε Χ χρόνια στην κάλπη και μετά μαζεύεται στο καβούκι του αφήνοντας τους «εκλεκτούς» των καλπονοθευτικών εκλογικών συστημάτων να διαχειρίζονται την καθημερινότητά του.

On

Στάση πρώτη (0)

Μια μελέτη που αφορά τη ζωή της πόλης. «Ξεχασμένη» για χρόνια έρχεται στο προσκήνιο. Αποσπασματική, χωρίς εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, χωρίς προοπτική, εμφανίζεται ξαφνικά στη ζωή της μικρής μας πόλης δημιουργώντας ενδιαφέρουσες σκέψεις περί δημοκρατίας και συμμετοχής.

Στάση δεύτερη (1)

Μια πρόσκληση: «Συγκαλείται η Επιτροπή Συγκοινωνίας & Κυκλοφοριακού του Δήμου Αγ. Δημητρίου με μοναδικό θέμα την παρουσίαση της μελέτης.»
Η μαγική λέξη είναι «παρουσίαση». Όχι συζήτηση, όχι η βάσανος της ανταλλαγής των επιχειρημάτων, όχι η υπόνοια ότι μπορεί κάτι να γίνει διαφορετικά. Αυτό είναι! Σας το παρουσιάζουμε, ενημερωθήκατε, τελειώσαμε. Και για να μην υπάρχουν και δεύτερες σκέψεις το ξεκαθαρίζουμε απ’ την αρχή της συζήτησης.
Το αποτέλεσμα είναι το αναμενόμενο. Ένα πάουερ πόιντ με μερικούς χάρτες, μια δράκα πολιτών να μιλάνε για μια νησίδα στο δρόμο, με τη Δήμαρχο να απαντά σε όλα, να διευθύνει τη συζήτηση, να μην αφήνει να «πέσει τίποτε κάτω». Ο πρόεδρος της Επιτροπής πήρε απλά τις «απουσίες» και η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της άλαλοι θεατές.

Στάση τρίτη (2)

Δεύτερη πρόσκληση: «Τη Δευτέρα […] στο Δημοτικό Θέατρο “Μελίνα Μερκούρη” θα γίνει ενημέρωση των πολιτών για τη Μελέτη Διαπλάτυνσης της λεωφόρου Αγ. Δημητρίου […]»
Η μαγική λέξη είναι «ενημέρωση». Αυτό είναι, σας το παρουσιάζουμε, ενημερωθήκατε τελειώσαμε. Α! φυσικά μπορείτε να πείτε την άποψή σας. Θα καταγραφεί αρμοδίως και αν έχουμε διάθεση κάτι θα κάνουμε. Είστε άλλωστε τόσο λίγοι.
Το αποτέλεσμα; Το αναμενόμενο. Τα ίδια πρόσωπα ξανά, το ίδιο πάουερ πόιντ με τους χάρτες, η ίδια συζήτηση για μια νησίδα στο δρόμο. Η διαφορά με την πρώτη είναι ότι με σχεδόν ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου ξοδεύτηκαν και 800€ για την προπαγάνδιση της εκδήλωσης. 4 πανό λέει και 5.000 τετράχρωμα φυλλάδια!!! (3)

Στάση τέταρτη

Οι νουθεσίες. Επαναλαμβανόμενες, διαχρονικές, εύκολες.
Να πάμε να πούμε την άποψή μας. Σε ποιον και σε ποια διαδικασία; Με ποιον σκοπό;
Να πάμε να «πιέσουμε». Να «πιέσουμε» ποιον και σε ποιο σημείο;
Όλα χύμα, αλλά εμείς το «καθήκον» μας το κάναμε. Ας ερχόταν ο κόσμος.

Στάση πέμπτη

Θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;
Γίνονται διαφορετικά. Σε άλλες πόλεις, σε άλλα μέρη του κόσμου. Όπου η ενέργεια και το χρήμα κατευθύνεται για να βγει στην επιφάνεια όλος ο πλούτος των ιδεών των πολιτών. Να αισθανθεί ο πολίτης ότι «μετράει» η γνώμη του ανεξάρτητα αν τελικά θα γίνει αποδεκτή.
Γίνονται, όταν αυτό που παρουσιάζεις είναι μια ολοκληρωμένη πρόταση με χρονοδιαγράμματα υλοποίησης και όχι θραύσματα ιδεών.
Γίνονται, όταν αυτή την (ολοκληρωμένη) πρόταση είσαι διατιθέμενος να την αλλάξεις. Γι’ αυτό και τη βάζεις στη συζήτηση.
Γίνονται, όταν κάνεις τους πολίτες κοινωνούς όλων των στοιχείων και των δεδομένων και όχι δίνοντας δυσανάγνωστα αρχεία χαρτών σε pdf χαμένα μέσα σε ένα δαιδαλώδες σάιτ, άλλοθι ενημέρωσης.
Γίνονται, όταν πάψεις να θεωρείς «ενημέρωση» το μοίρασμα φυλλαδίων στα καφενεία και το κρέμασμα πανό στους δρόμους, που παρεμπιπτόντως απαγορεύονται και από τον νόμο. Ψιλά γράμματα θα μου πεις.
Γίνονται, όταν οι επιτροπές συζητάνε και φτάνουν σε συμπεράσματα. Συλλογικά. Γι αυτό υπάρχουν.
Γίνονται, όταν οι διαδικασίες είναι θεσμοθετημένες, έχουν συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις καταλήγοντας σε πρακτικά αποτελέσματα και δεν αποτελούν επαναλαμβανόμενα ραντεβού των «μονίμως προβληματισμένων» πολιτών.

Στάση έκτη και τελευταία. Ή μήπως είναι η αρχή;

Θα έφερναν τα παραπάνω περισσότερους πολίτες στις συζητήσεις για τα θέματα της πόλης; Δεν το ξέρω. Απλά διαβάζω στο πόνημα του Μ.Β.Σακελλαρίου «Η Αθηναϊκή Δημοκρατία»…: (4)

 «Στο τέλος του 5ου αιώνα π.Χ. παρατηρήθηκε μείωση του αριθμού των πολιτών που συγκεντρωνόταν στην εκκλησία του Δήμου. Προς θεραπεία αυτής της κατάστα-σης εφαρμόστηκαν […] μέτρα […] Δημόσιοι δούλοι ανά δυο κρατούσαν τις άκρες ενός σχοινιού που είχε βαφτεί σε κόκκινο χρώμα από μίλτο και πλησίαζαν τους αργόσχολους πολίτες από διάφορες πλευρές εκτός από εκείνη που οδηγούσε στην Πνύκα. Όποιος πολίτης έσπευδε να απομακρυνθεί κινδύνευε να λερωθεί από το σχοινί γεγονός που και οχληρό ήταν και αποτελούσε απόδειξη ότι είχε προσπαθήσει να αποφύγει την εκκλησία του Δήμου, ένα παράπτωμα που συνεπαγόταν πληρωμή προστίμου.»

…και σκέφτομαι.
Πάνω από δυόμισι χιλιάδες χρόνια από σήμερα οι αρχαίοι Αθηναίοι προσπαθούσαν να βρουν τρόπους για να φέρουν τους πολίτες στις συζητήσεις για τα θέματα της πόλης  έστω και με το ζόρι. Σήμερα σίγουρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ξέρουμε ότι με το ζόρι δεν αλλάζουν οι άνθρωποι, αλλά μήπως πέρα από το κλασικό «δεν συμμετέχει ο κόσμος» πρέπει να σκεφτούμε ξανά και ξανά πώς αυτό θα γίνει; Να δούμε πώς αλλού στον κόσμο προσεγγίζουν τέτοια θέματα, να δοκιμάσουμε ιδέες που έχουν επιτυχία, να αλλάξουμε τρόπο προσέγγισης έξω απ’ τα παλιά γνωστά και μονίμως αποτυχημένα μονοπάτια.
Να σκεφτούμε, έστω για λίγο, μήπως στραβά αρμενίζουμε και δεν είναι στραβός ο γιαλός;
Αν πραγματικά θέλουμε τη συμμετοχή των πολιτών και όχι τον εύκολο παραγοντισμό της εκπροσώπησης διοικούντων και αντιπολιτευομένων.
Διαφορετικά ίσως είναι καλύτερα να μην ευτελίζουμε τη δημοκρατία. Άσε που θα γλιτώναμε και 800€, ποσό αντίστοιχο με τη χρονιάτικη επιχορήγηση για τις καθημερινές δαπάνες ενός μεγάλου σχολείου του Δήμου μας.

Off

———————————————————————————————————-

(0)http://goo.gl/UB0AF4
(1)http://goo.gl/Hkf6vY
(2)http://goo.gl/BqdAG3
(3)http://goo.gl/s8KQui
(4)http://goo.gl/btN4yY

Category: Πλίνθοι & κέραμοι | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Νησίδες δρόμων και νησίδες δημοκρατίας